Bakit Umaalulong Ang Aso Novels & Stories

Bakit ang sakit ng ulo ko? Dahandahan akong bumangon habang hinihilot ang aking sentido. "Ayos ka lang?" tanong ni Mama kaya tumango ako. "Masakit lang po ang ulo ko,” mahina kong sabi. "Naku. Baka dahil lagi ka na lang puyat kaya masakit ang ulo mo. Mabuti pa huwag ka nang pumasok— "Hindi po puwede. Kaya ko naman pong pumasok. Ililigo ko lang 'to tapos ayos na ako."

bulong nito sa kaniya. Sunod lang sila nang sunod sa kapatid niyang bibong-bibo sa kakatingin at nag-e-explore sa mga rare animals sa buong Manila Zoo. Mas nagtagal ito sa may fish pond, kitang-kita niya na tuwang-tuwa ito habang nagpapakain ng mga isda. Pumasok din sila sa malahiganteng aquarium, doon niya mas nakita na mahilig talaga ang kapatid niya sa mga hayop. Mas natutuwa din ito sa dolphin show. At ang huli nilang nadaanan ay ang friendly pet na mga aso na may iba't ibang mga lahi. "Ate. . . Dog, oh." Agad itong pumasok sa store at agad nitong nilapitan ang aso na may kaliitan at sobrang mabalahibo na kulay white and black.

Ang mga isda kasi na makikita rito ay kulay pula at mistulang luto na. "Nako hindi po. Kaya lang ganiyan ang kulay ng mga isda ay dahil sa temperature ng tubig. Hot spring ang tubig na umaagos galing sa taas ng bulkan pababa at para maka survive ang mga isda ay kinailangan nilang mag adopt sa uri ng environment na mayro'n sila." Kagaya ng kung paano ako nag adopt at mag adjust noong bago pa lang ako rito. "Ohh is it safe if we eat them?"

"Huwag mo akong kagatin, pleaseee!!!" Agad akong umakyat sa isang malunggay na puno kahit maliit lang ang mga sanga nito. Nakita ko ang aso na patuloy pa rin sa pagtahol mula sa aking ibaba. Nakahilig pa ang mga maliliit na kuko sa kahoy ng malunggay. "Lumayo ka! Shoo!" pagtataboy ko. Naku naman. Hindi yata aksidente o sakit ang papatay sa akin, kung hindi ang virus ng isang aso.

Mukhang naistorbo ang tulog niya, ah. Well, I don't feel bad. Siya nga ay madalas akong tawagin ng biglaan sa kalagitnaan ng pagbili ko ng milktea. Kaya yun, naiiwan ko tuloy. Ilang beses din iyon, at kung wala lang siyang pamalit baka ginawa ko na siyang aso. She'll be a cute poodle.

Hindi ko alam na madulas pala ito. "Magluluto ako ng sinigang na baboy na may gabi." Sagot naman ni manang habang naglalagay na ng tubig sa kaserola at maya maya pa ay isinalang na nito. Napalabi ako. Meron palang sinigang na baboy na may gabi, ngayon ko lang narinig iyan. Hindi ko pa nakitang nagluto ang mga kasambahay namin ng ganyan. Sabagay, bawal nga pala saakin ang gulay.

Kailangan ang talas ng paningin at pang-amoy para makaiwas sa mga nakakalat na dumi ng aso. Isang grupo ng mga istambay na nakatago sa mga anino ng isang matandang puno ng Balete ang naaninag niya ngunit hindi pinansin dahil walang nakitang ka-hugis ng mga kapatid. Papalampas na ang dalaga nang may maulinigang mahihinang buskahan at malalakas na tawanan. "Pipoy, dumaan 'yung syota mo."

Bwisit naman 'tong abo na 'to. "Cason Ashton, ano ba talagang naisipan mo't gusto mo akong samahang umuwi? Para sabihin ko sa 'yo, hindi ako uuwi para gumala o kung ano man ang sa tingin mo'y gagawin ko doon. Uuwi ako dahil—"

Bahagya akong natawa dahil ang totoo ay hindi ko kayang magluto dahil may katulong kami para doon. Una naming niluto ang sinigang— naggayat-gayat muna kami ng mga sangkap habang pinakukuluan ang baboy. Matapos nito ay nagluto kami ng malagkit at masarap na biko. Nakakangalay man maghalo ng maghalo ngunit sabi ni lola ay mas masarap daw ang kalalabasan kung pinaghihirapan mo ang bawat bagay.

"E, bakit kasi hindi mo masabi kung ano ang nakita mo?" Kahit na ice cream lang ang kinakain niya, parang isa iyong bato at hindi niya magawa-gawang lunukin. "Bakit ba kasi nagmamaang-maangan ka?" Hindi siya makahinga sa sobrang bigat ng hangin at parang gusto na lamang niyang lumubog sa lupa. "Huh? Me? Bakit kasi ayaw mong deretsuhin kung ano ang nakita mo?"