Banished Mga Nobela at Kwento

Hindi ko alam kong kakayanin ko pa, halos mawalan na nga ako ng malay sa mga pinagga-gagawa niya. He grabbed my jaw tightly, "If you try that stunt again—befriending anyone here to help you run—I'll make sure they disappear without a trace. They're watching you, always. One wrong move, one betrayal, and they're dead. Do you understand, little dove?" The weight of his words crushed whatever hope flickered inside me. A tear began to form in my eyes. "I said, do you fucking understand?" Hades. "I... I understand," I obeyed.

"Huwag niyo pong kunin ang mga gulay namin. Ito lang po ang pinagkakakitaan namin! Wala na po kaming kakainin! May sakit po ako!" "Wala akong pakialam sa sakit mo," malamig na sagot ni Ruel, tiningnan ang matanda na parang isang insekto. "At hindi pa ako tapos. Ayon sa utos ni Mayor, dahil sa matinding *violation* ninyo, *banned* na kayong tatlo na magtinda o magtrabaho kahit saan sa loob ng Nueva Esperanza. *Permanent Ban*. Wala nang tatanggap sa inyo sa bayang ito." Tumigil ang paghinga ni Melissa. *Permanent Ban.* "P-Paano kami mabubuhay niyan?!" humahagulgol na sigaw ni Aling Pacing, napaupo na rin sa tabi ng kanyang asawa.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko dahil sa pagpipigil ng galit. "I don't believe you btch," madiing sagot ni Tobi. I know how he is restraining himself from anger like me. But he's making me bother. I don't know what he is trying to say. Narinig ko ulit ang tawa ng demonyitang si Vanessa. "Didn't you see my Zenice? She hungrily devoured me! As if she haven't ever experienced heaven with Viah!" sabi niya at muling tumawa.

KINAGABIHAN, ay pasikretong kinausap ni Lolo Marcus ang mayordoma sa mansiyon. “Sisiguraduhin mong, maiinom ito ng dalawa. Huwag kang umalis hanggang hindi mo nakikita na nilagok nila ang laman ng basong ito. Maliwanag ba?” “Huwag kayong mag-alala Don Marcus, asahan n’yo, sa susunod na buwan, tinitiyak kong may magandang balita na kayong maririnig mula sa mga bagong kasal.”

Umalingawngaw ang tunog ng baril pumutok ang dalawang bala, sumablay at tumama sa dingding Mabilis siyang lumusot sa makitid na pasilyo ng bodega, pagdating sa lumang pinto sa likod, sinipa niya ito nang malakas, agad naman itong bumigay. Huminto siya saglit, hawak pa rin ang case, at ngumiti nang matamis. “Better luck next time.” Nawala siya sa dilim bago pa makalapit ang mga kalaban.

Hindi siya nagdadalawang-isip na iharang ang kaniyang katawan para maprotektahan ako. Nanginig ang aking katawan ng gumuhit sa aking isipan ang hitsura ng mabangis na lobo. Umiling ako ng sabihin ni Alexander na mabait-- ang hayop na iyon! But surprisingly though, the wild animal listen to him, Alexander explained that whisper attack is reasonable. It sense danger within me since I am a stranger.

At pinayungan ako. My eyes automatically landed at him. I don't know if he noticed it. He's just looking at the stage. But I saw him smiled. I hurriedly looked away. Oh God. No. "Kahit sandali, patawarin ang pusong 'di tumigil Para sating dal'wa Ang maling pagkakataon Na ika'y magiging akin" Maling pagkakataon. Oh God. I don't want that.

Napailing na lang kami sa kanila. Ganyan talaga ang mga yan. Kapag nagsalita na si Lewan. Akala mo hindi nagbabangayan kung makangiti at bati eh. Si Lewan or Salem lang talaga ang makakapag patahimik sa dalawang yan. Takot na lang nila sa president at vice-president namin. Baka bigyan sila ng punishment katulad noong nagbabangayan sila at habang natutulog ang dalawa. Ayon nagising dahil sa kanila kaya binigyan sila ng punishment. Pinatakbo lang naman sila sa field habang mainit.

Or pwede Naman siguro Sila mag lakad lang ng Hindi na nag uusap eh? Nag lalakad sila ni Zin pareho at hindi nag uusap ng biglang may sumalubong sa kanila na tatlong babae at parang nag papacute pa kay Zin, itinulak siya ng babaeng mahaba Ang buhok at kung tama siya ay ito ang muse ng Basketball team ng school nila. Hindi naman ito maganda maputi lang at maganda ang katawan parang albino shrimp

HINDI na napigilan ni Cyzrie ang pagluha matapos mawala si Belle sa paningin nila. Nanginginig ang balikat niya habang mahigpit na nakahawak sa tiyan na tila ba pinoprotektahan ang batang nasa sinapupunan niya mula sa lahat ng gulong nangyayari. “Ma’am… kalma lang po…” nag-aalalang sabi ni Lila habang inalalayan siyang maupo sa bench.