Baro't Saya Drawing Novels & Stories

sabi ko at kinuha yung drawing na kung saan ay naliligo kami pareha ni Aries sa ulan at nag hahabulan. Kumunot ang noo ni Aries habang pinagmamasdan niya iyon. Maya maya ay nag angat siya ng tingin sa akin ng nakangiti, "Really?" He licked his lower lip a little. Tumango ako habang ang paningin ay nasa drawing, "Yup. Sa lahat ng mga ginawa kong obra, ito yung pinaka nagustuhan ko ang kinalabasa," madamdamin kong sabi, "bukod kasi sa simple lang siya at wala masyadong arte, parang napaka saya at maaliwalas pa rin siya tignan. Hindi ba--"

Kaya pinuntahan ko yun. "Hoy, asungot! Napano ka diyan?" Sabi ko dito at napatawa. Pano ba naman kasi naka baon ang buong katawan niya sa buhangin tapos may drawing drawing pa na sirena. Di pa siya maka tayo dahil sa bigat ng mga buhangin na pinagpapatong sa kanya.

“Minsan, hindi lugar o tao ang tahanan… kundi ‘yung pakiramdam na ligtas ka.” Hindi nakasagot si Mia. Pero sa loob-loob niya, may kumirot. Parang may isang bahagi ng puso niya na muling nabuhay. Maya-maya, isang bata ang lumapit, may dalang maliit na drawing. “Teacher Mia! Look! I draw you!” Natawa si Mia. “Wow! Ang ganda naman. Ang galing mo ha!” Lumapit si Liam at sinilip ang drawing isang babaeng may ngiti at may hawak na brush, habang sa tabi nito ay may lalaking nakangiti rin.

Ang mga bata na tinutukoy niya ay mga anak niya. Mga drawing. The first one is a sketch of my house in another island kung saan naroroon ang pamilya nina Ibarra at Simoun. Ang pamilya nila ang nagmimintina ng bahay ko roon at buong isla, kasama ang pag-iintindi sa mga anak ng mga pusa ko.The second and the third sketches ay ang ilan sa mga anak ng Doze. Ang pang-apat ay ako na ang nasa sketch pero nasa isang side lang ng bond paper na ginamit, the other space ay blangko kaya in-assume ko na hindi pa tapos.

Para may tutulong sa atin kung sakaling nakakaisip tayo na gumawa ng masama para lang malagpasan natin ang sakit or paghihirap na kinakaharap natin. “Kaya mo bang mailarawan ang babaeng sinasabi mo?” tanong ni Sir Sarmiento. “Syempre naman, ilang beses ko na rin siyang nakita eh. Type ko nga sana kaso matapobre!” “Kung ganon, anong itsura niya?” tanong ulit ni Sir Sarmiento. Dapat yata ay pakitaan ko ng larawan na lang ni Alodia ang lalaki para mas madali.

Masaya itong may hawak na drawing. "Mommy Sophia!" Masaya nitong sigaw. "I made this!" Ngumiti si Sophia. "Wow!" Napatingin si Mia kay Cassandra. Ngumiti rin ito. "Look, Auntie Cassandra." Iniabot niya ang drawing. Isa iyong larawan nilang apat. Si Alexander. Si Sophia. Si Mia. At ang bagong baby. Sa itaas nito ay nakasulat. My Happy Family Tahimik na tinitigan iyon ni Cassandra.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

“Kasi kahit nasaktan ako, kahit natakot ka… nandoon ka. And that’s all I needed to get through that day.” Nagtagpo ang mga mata nila. Tahimik. Tapat. Punô ng pag-unawa. Maya-maya pa, lumapit si Ayesha na may bitbit na drawing pad. “Mommy, Daddy, tingnan niyo, I drew our family!” proud niyang sabi. Sa papel, may tatlong stick figures. May baby sa gitna, may puso sa taas ng ulo ng Daddy, at may malaking ngiti sa mukha ng Mommy.

“Then, pwede mo ba akong i-drawing?” Saglit siyang napahinto sa ginagawa. Maya-maya ay inikot nito ang swivel chair paharap sa akin saka ako tiningnan mula ulo hanggang paa. Pirme pa siyang nakaupo habang nakapatong ang mga braso sa armrest habang ang kanang kamay naman ay nakalagay sa baba, animo’y nag-iisip. Maya-maya ay may sumilay na ngisi sa labi niya. “I only draw naked bodies.”

Nang nasa harapan na niya ako ay abot-abot ang kaba na nararamdaman ko nang mag katitigan kami nang mata sa mata. “Long time no see, Samarah,” pormal na sabi nito. Ngumiti ako. “Yeah, and nice to see you again. Ni hindi tayo nakapagcatch-up noong nasa meeting tayo.” “Is this your paintings?” kuryosong tanong nito at sinipat ng mabuti ang mga paintings. Tumango ako. “Yes. Hmm, these are my pieces. This one is The Eye of Hope, I used arcylic and pastels. At ang mga iba naro'n pa, may Los Angeles, The bridge and The Galaxy. You can check them if you want.”