Born To Be Alive Novels & Stories

Na sa kabila ng isang maling gabi, may binhi ng buhay na nagsisimula sa loob ko. Hawak-hawak ko pa rin ang test kit habang naupo ako sa gilid ng kama. Tinitigan ko ulit ang sarili sa salamin. Huminga ako ng malalim. “This is it, Ceila.” bulong ko. “Kaya mo to'. Let's raise our baby alone.” This baby… this unexpected, but living miracle—will be loved. Kahit gaano kahirap. Kahit gaano kagulo.

Napatingin ako sa litrato sa may altar. Hindi ko na halos maalala ang mukha ni papa Jonas, ang omega naming nanay. Namatay s’ya from child birth complications. Mas at risk kasi sila compared to women dahil maliit lang ang kanilang bahay bata. "Ayan nga nakakainis kay kuya, eh, tuwing nagsasalita ka against omegas, remember that our mom was an omega too!" "I know." sagot ko. "And I thank God I was born an alpha.”

Ang babaeng sinabi nilang namatay noong bata pa ako. Nakatayo sa harap ko. Buhay. At may hawak na baril. “Freya…” Mahina ang boses niya. Parang nanginginig. “Anak.” Hindi ko alam kung lalapit ako o tatakbo palayo. “Hindi… hindi ka pwedeng—” “I’m alive.” Tumulo ang luha ko. “Bakit…?” “Because your father and I had to protect you.”

Umupo ako sa dulo at ang dalawa naman ay sa magkabila ko. Sinalinan ni Boral ng dugo ang aking baso habang sa plato naman nila Rell ay karne. "I was reborn. Originally, dapat ay mamamatay ako pero gumamit ako ng isang pinagbabawal na mahika. Wala naman akong pagpipilian kaya ginawa ko na lang patay na rin naman ang mga magulang ko." Panimula ko.

I miss him, I wanted to see him. But I remember what he said when I was younger. That we are born to survive and sometimes—to fail, to live and love but still gets hurt. The end is the end, the last word will always be on the last page as well. But it's not impossible that there's someone out there that wants you to be saved. There's someone out there that will do anything just to make you feel alive and well in spite of the shock waves that keeps on coming just to destroy you. That there's someone that makes you his weakness while he's your strength when you're tired in this world, you just need to ask for help. I shut my eyes, waiting for what will happen. I want to be saved, I want a help

Nang tuluyan niya nang mayakap ang bata ay isang hikbi ang kanyang pinakawalan. She’s alive. They both survived.

At ito rin ang araw na na-engaged kaming dalawa matapos kaming maabutan ng mga magulang namin na parehong walang saplot at magkatabing natutulog sa kama. Oh my goodness! Naawa ba sa akin ang Diyos dahil sa kalupitang dinanas ko sa mundong ito kaya binigyan niya ako ng pangalawang buhay para mabago ko ang aking kapalaran? Nakaramdam ako ng tuwa dahil sa aking natuklasan. God gave me a second life. At sa pagkakataong ito ay hinding-hindi ko na hahayaan na maulit pa ang nangyari sa akin sa una kong buhay. I don't want my life to be entangle with Phil again. Never again!

“Lahat ng ginagawa mo, may pakialam ako, Evander! Asawa mo ako!” Nagulat siya at tinitigan lang ako. Luminga ako ulit sa paligid, at dun ko napansin yung mga screen, may live footage ng iba’t ibang parte ng mansion, pati simbahan… at ilang buildings sa siyudad. “Minamanmanan mo ako?” iritado kong tanong. Pero walang bahid ng pagsisisi sa mukha niya. “Kung tulad mo ako, maiintindihan mo. I was born in violence, Thalina. And the only way to survive is to stay violent. This is me,” sabi niya, sabay turo sa mga armas sa paligid.

Napadaing ako sa sarap at gulat dahil hindi ko inasahan ang ganitong klaseng init mula sa isang lalaking yelo. ​At doon ko naramdaman. Unti unting may nabubuhay sa ilalim ko. May tumigas na bagay na nakadiin sa ibabang bahagi ng tiyan ko. Lumalaki ito at umiinit. Napamulat ako ng mga mata at humiwalay sa paghahalikan namin. Nakatingin din sya sa akin. Malaki ang mata nya at halatang gulat na gulat sya sa sarili nyang katawan. ​"Tumayo..." bulong ko na parang nakakita ng pinakamalaking milagro sa mismong harapan ko. "Tumayo ang baby boy mo Alistair! Nabuhay ang patay!"

"Ganito na lang pala, tatawagan ko ang uncle Bert mo para ma chec ka. Tumango- tang ako sa huling sinabi nya. Mas maganda nga iyon kaysa sa mga suhestiyon niya kanina. Nag-agahan mun kami bago niya ako tuluyang ihiniga sa kama at saka tinawag si uncle Bert. Nakatunganga lang ako sa kisameng gawa sa nipa at iniisip kung paano ako makakapag-simulang mamumuhay mag-isa. Wala ang mga taong nakasanayan kong kasama. Marami ang nawala sa akin, mula pisikal hanggang emosyonal. Gayunpaman ay napakasakit isiping mga kadugo ko mismo ang gumawa nito sa akin. Kadugo ko mismo ang nag-tulak sa akin pa-impyerno.