Bugtong Bugtong With Answer Tagalog Novels & Stories

Ang boses niya, malalim, mabagal, parang utos na hindi mo puwedeng suwayin. Huminga ako nang malalim, pero halos walang lumabas na tunog sa labi ko. “B-bakit mo ako pinapatawag?” Tumingin siya, diretso sa mga mata ko. “Sit.” “Ha?” “Sit. Beside me.”

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

sagot at tanong niya sa akin. Mas lalo naman akong naguluhan dahil sa tanong niya. "What do you mean? What are you talking about?" kunot noo kong tanong sa kaniya. Bahagya naman siyang natawa at napainom sa juice niya kaya nanatili akong naka-upo roon at hinintay ang sasabihin niya. "Nevermind. Marami lang pumapasok sa isip ko ngayon kaya hindi ko alam ang mga nasasabi ko," paliwanag niya.

Bahala na kung pag asa siya o pagdurusa. "Yan na ba yun pare?" narinig niyang tanong ng isa. "Oo, puta pare, nanlaban ba nga! Nahirapan ako sa isang to." sagot ni Bugoy. "Mukhang galit na galit ka ah, ang daming dugo" "Sobrang nahirapan ako dito. Ang tigas ng ulo. Sabi ko mamatay na lang ng mapayapa eh!" natatawang sabi ni Bugoy.

“Vernice, bakit tila ba problemado ang itsura mo?" “Ikaw pala, anong kailangan mo? Kanina ka pa ba diyan?" “Hindi, kanina pa ako naghihintay sa pagbabalik mo. Kaya lang umalis ako." pabalang at mapagbiro pa rin itong sumagot sa tanong ko. “Bakit ba ang tagal mo?" “Baliw! Kanina ka pa nga dito. Bakit ba ang taray mo? Ano bang kailangan mo?"

bakit wala ka naman. Ma nakikita ninyo ba ako?ma nakikita nyo ba bangyayari sakin?subrang hirap na hirap na ako bakit ako nagkakaganito sinunod ko naman ang sinabi nyo na lumaki na nagpapakumbaba bakit ganito nangyari sakin?mayroon ba akong lalapitan?para mapigilan ako? Ma sana nandito nalang kayo...

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.