Novel & Cerita Bullying Persuasive Speech

I'm getting tired of their pathetic schemes. But I let them mistreat me, I showed them that I'm weak that's why they keep bullying me. They make it sound like bullying is not a big deal inside the university. They're only targeting the weak, those inferior to them. It's funny how they see me as some kind of toy they could play with anytime. But I don't blame them, this is my choice after all.

“Ms. Hanna, sana po ay kalimutan na natin ang nakaraan. Humihingi po ako ng tawad sa mga nagawa kong kasalanan sa’yo.” “Bakit ka humihingi ng tawad sa akin? Dahil ba natatakot ka na baka pag-initan kita?” “Hindi naman po sa ganoon.” “Hindi ko gusto ang ginawa mo at ng mga kaibigan mo. Pero hindi naman makitid ang utak ko para gantihan ka. Sana lang ay hindi na maulit ang ginawa ninyo dahil may hindi magandang epekto ang bullying sa tao lalo at baguhan sa trabaho.”

“No, baby. You’re not. You are the best thing that ever happened to me.” “Maya,” malamig na tawag ni Victoria. “You can romanticize your sins all you want. But you can’t change the fact that what you did was—” “Legal. Moral. And none of your business,” putol ko. “Luigi is not my uncle. The entire world knows that now. What you’re doing is slander—and you’re teaching a child to do the same.” Nagpalitan kami ng titig. Bumaling ako sa principal. “We will accept the consequence of Cassian’s actions. But I hope you’ll also take action to educate students and parents about bullying and respectful language. This is a school, not a gossip pit.”

He looks delighted and pleased. "Oh eto, last na lang Ms. Yara. What's your message for the younger generation that could actually step forward and make a move to stop bullying?" I faced the camera and looked intently at it as if I'm really talking to a group of people. "You," I started. "could be the person that starts a chain reaction. Not only could you change someone's life for the better, you might just be able to save one too." I delivered in an encouraging tone.

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

“Ha? Bakit naman?” Napasandal ako sa aking upuan bago pinaglaruan ang ballpen sa kamay ko. “Sa tingin ko kasi ay magbabago sila kapag may taong nakabantay sa ginagawa nila. Isa ang grupo nila mahihilig mam-bully sa paaralan natin. Gusto ko sanang mabawasan naman kahit paano ang kaso nito. Dahil baka matakot ang ibang mag aaral na nagbabalak pumasok dito kung makikita nilang isa ang El Dorado University sa madaming kaso ng bullying. Masisira kaagad ang pangalan ng paaralan natin kung ganoon ang mangyayari. Don't worry, hindi lang ikaw ay may gagawin na ganito. Dahil lahat ng officer ay aataasan ko na magpapatino ng estudyante na hindi sigurado kung may patutunguhan ang buhay. Sana ay maasahan

Lumubog siya sa tabi ko sa sopa. “Hindi ko iniisip, alam ko. Kung hindi ko sinimulan ang lahat ng ito, hindi natin kailangang mag-alala na may makatuklas sa ating mga lihim dahil wala namang magiging lihim. Ngayong alam na ni Sandra at ng kanyang maliit na koponan ng mga bully, malalaman na ng buong mundo.” Nagpatuloy ako nang nagpatuloy. Halos hindi ko binigyan ang sarili ko ng oras para iproseso ang aking mga iniisip bago magsalita. “Ako—” Teka, nagtunog iyon na tila hinahangad ko na sana ay hindi ko siya nilinlang at nagtunog katulad ng simula ng isang paghingi ng paumanhin. “Huwag mong asahan na hihingi ako ng paumanhin, hindi ko gagawin. Kahit gaano ko pinagsisisihan ang ginawa ko, gaga

Pero hindi niya ako masisindak sa mga titig niyang ’yan. “Hindi dahil ikaw ang campus queen sa paaralang ito at may pribiliheyo kang gawin ang lahat ng gusto mong gawin ay dapat na kitang katakutan. Hindi ako iyong taong sanay na inaapi-api ng ibang tao. You know what bullies’ worst nightmare, huh? It’s when they bully the wrong person. Don’t mess with me, Girl. Just a friendly reminder,” I told to her in the most sarcastic manner I could make.

utal-utal na tanong ng kaklase ni Shanella habang pinagpapawisan na ito. Pagtulak ang isinagot ni Shanella sa kaklase. Itinulak niya ang kaklase pabalik sa loob ng cubicle hanggang sa masandal na ito sa pader. "Stop bullying... Kapag nalaman kong may isa sa mga kaklase mo o iba pang tao kang pinagtripan sa eskwelahang ito, babalikan kita at ipapalapa kita sa isang pangit na lobo," sadyang nilakipan ni Shanella ang boses ng tila nakakatakot.

"Hindi. Masama lang loob ko sa kanila at hindi pa ako handa na tanggapin ng mga sorry nila." "I understand. Ihahatid na kita sa bahay." "Baka busy ka pa. Pasensya na sa abala," ani Karina at huminto sa paglalakad. "At salamat pala sa ginawa mo. Sana hindi na nila ulitin." "No worries. They will be monitored 24/7." "Really? Bakit?" "I filed a case. And they are now under investigation. Bullying is not the ok only crime they committed. They are the worst human being—they must learn their lesson."