Buod Na Kwento Novels & Stories

Kung naiyak ka, natawa, o na-in love muli—ibig sabihin, magkasama tayong bumuo ng isang kwento na hindi madaling kalimutan. Hanggang sa muli nating pagkikita. — Zairaliyah_dezai

Pinahid ko ang mga luha sa'king mata at lalo na ang Isang balding Sipon na kanina pa tumutulo. *Sobs* Hindi ko na napigilan na umiyak ng malakas dahil sa narinig kong kwento, Iyak lang ako ng iyak habang nagki-kwento itong taong 'to sa harap ko. Hindi ko alam pero parang gusto kong paniwalaan ang mga pinagsasabi niya. Nakakalungkot ang kwento ng buhay niya.

Hindi ito fairy tale. Hindi ito kuwento ng perpektong pag-ibig na walang sugat at komplikasyon. Ang kuwentong ito ay may mga temang maaaring mabigat para sa ilan pagkakanulo, emotional conflict, obsession, toxic attachment, at moral dilemmas. May mga eksenang maaaring magdulot ng matinding emosyon dahil sinisikap ng kuwento na maging tapat sa bigat ng nararamdaman ng mga tauhan.

Ngayon naman ay si Grand ang natigilan at tila ipinako na sa kinatatayuan nang makalapit na siya rito nang lubusan. "Pero may gusto lang akong sabihin sa'yo." Patuloy niya habang nilalaro sa hintuturong daliri ang busol na hawak din ni Grand. "Until the lion learns how to write, every story will glorify the HUNTER.." Pagtatapos niya sa gustong sabihin. Kitang-kita niya ang pagpipigil ni Grand habang nakatitig sa mga mata

Haha Sana na-inspire pa rin ka sa kwento nila. But... mayro'n pa... Short story ni Emalyn.

halos bulong na lang na kumawala sa labi ko. "Seems like your mother didn't know how to tell you a story properly." He smirked and stared at me. "Well, ano mga bang alam niya? She’s useless too. But don’t worry, I'll tell you a story, and listen carefully." Ni hindi ko magawang umupo o kumilos man lang sa kinatatayuan ko. Damang-dama ko rin ang mabilis na kabog ng dibdib ko, hanggang sa mag umpisa na nga siyang mag kuwento.

Ngunit mula nang marinig nila ang mga kuwento, naramdaman niya ang pakikiramdam na totoo nga ang mga iyon. "Hindi nagbebenta ng mga pekeng kuwento ang mga nagbebenta ng mga antigong bagay. Bumibili sila ng mga bagay mula sa ibang tao na may parehong kuwento, ibig sabihin, ang kuwento ay ipinapasa mula sa isang bibig patungo sa isa pa. At ang unang nagsabi ng kuwento ay ang taong nabuhay noong panahon ng tunay na may-ari ng bagay na ito." Sinagot ni Hevan ang tanong ni Lucas upang hindi makasuspetsa ang sumusunod sa kanila na alam niyang naroroon.

Hindi naman naging problema sa akin yun bilang nakagaanan ko agad siya ng loob saka masaya naman siyang kasama. Naging tambayan namin noon ang isang kubo malapit sa bukid. Isang araw nga eh may dala siyang mangga para kainin namin since wala naman kaming pera that time kasi hindi kami binibigyan ng mga magulang namin at baka daw sayangin lang." Para akong estatwa dito sa kinatatayuan ko habang pinapakinggan ang kwento niya at hindi ko maiwasang maalala ang mga panaginip ko nang dahil sa kwento niya.

Sa wakas ay aniya. Nagpatuloy sya sa pagtatawag hanggang matapos ang kwento. Ikinwento niya iyon ng buod para sa mga nagreklamong hindi nakaintindi dahil masyado daw itong mahaba at malalim ang mga salita. Naaamaze kaming lahat na nakinig kahit pa nabasa na naman namin iyon. Kung magkwento kasi sya ay para bang nandoon talaga sya sa scene.

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.