Buod Ng Liwanag Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

Maya-maya pa ay nakaramdam ako ng kaonting kaba dahil unti-onting dumidilim ang paligid, wala ng liwanag, dahil wala ng ilaw sa daan na tinatahak namin. Napalunok ako ng matindi dahil sa kaba. Saan ba 'to patungo? Hihinto na sana ako para sabihing ayoko nang tumuloy dahil sa sobrang dilim nang nilalakaran namin, ngunit ilang saglit lang ay nakita ko na ang liwanag at rinig ko na ang ingay ng mga tao. Anong lugar ito?

Huminto sila sa harapan ng madilim na hagdanan na magdadala sa kanila patungo sa underground cell ng gusali. "Ganoon ba?" Tipid na ngumiti si Solei habang ang kan'yang maamong mukha ay natatakpan ng dilim. Ang tanging tanglaw sa madilim na lugar na iyon ay ang maliit na lampara na nasa dulo ng hagdanan.

Wala siyang dalang lampara at tanging ang liwanag ng buwan ang nagsisilbing tanglaw sa madilim na gubat. Sa paghakbang niya papalapit sa punong kahina-hinala ay biglang nagdilim ang paligid dahil sa pagdaan ng malaking porma ng ulap sa liwanag ng buwan. Gayunpaman, ipinagpatuloy niya ang paghakbang papalapit nang biglang bumalaga ang isang dambuhalang nilalang.

She'll chose to paint the night sky, the dark and cold night sky. Dahil madalas sa dilim at pag-iisa, doon natatagpuan ng isang tao ang liwanag. Sa dilim niya na-rerealize na matapang siya’t mula sa dilim ay nagkakaroon ito ng lakas ng loob para paliwanaging muli ang kaniyang buhay gaya ng mga talang nasa kalangitan; they were so bright because of the night sky. Dilim na hindi maiiwasang dumating sa buhay ng bawat tao, ngunit hindi para wasakin tayo kun'di para mas patatagin pa tayo...

Ang dilim ng paligid ay tanging pinapaliwanagan ng mga ilaw na nakakabit sa kisame na nagfeflicker pa paminsan-minsan. “Mga inutil!” malakas na sigaw ni Benjie, sabay hampas ng bote sa lamesang kahoy. Nagkalat ang bubog sa sahig at nag-echo ang boses niya sa buong silid. Nanginginig ang ilan sa tauhan, nakayuko, takot na takot na tumingin sa mga mata ng kanilang pinuno.

Ang bawat bahagi ng liwanag ay malambot at maliwanag, lumulutang at kumikinang na parang alitaptap. Maging si Alex ay nabigla. Saka niya naalala. Ang phoenix! Doon nanggagaling ang lahat ng liwanag. Ang puting bato ng jade ay kumikinang na parang buwan. Nagsama-sama ang mga light spot, at ang mga tao ay nanonood habang sila ay bumubuo ng isang malaking pigura. May buntot, balahibo, at tuka. Ang mga ilaw ay nakabuo ng isang phoenix.

Baka mamaya may nakasalubong na pala silang kalaban, pero hindi nila alam dahil wala silang makita. “Wag kang mag alala sanay ang mata ko sa dilim, ate. Saka kung magdadala tayo ng flashlight at gumamit ng kahit anong liwanag, mag aalarm ang buong lugar na ‘to at malalaman agad ‘yon ni dad. Kaya magtiis ka lang, makakarating din tayo sa asawa mo.” Inabot sila ng bente minutong naglalakad bago nakakita ng liwanag. Tumagos sila sa isang banyo.

“Can you sing a song for me?” I asked in a low voice. Madilim ang silid dahil alas diyes na ng gabi at nakapatay ang ilaw. Tanging ang neon lights na bumalik sa kulay lila ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa silid. Nakabukas ang kurtina sa malaking bintana ng kwarto. It was a glass window and that makes us saw the starry sky.

It was glowing brightly, It speaks quietly, halo's screaming freely Will I get home safely? Or will be stuck in the dark, Talking to you. Mas lalo akong naantig nang dumilat siya at tumingala sa mga alitaptap na lumilipad, sunod ay sa buwan. Mas lalo pang naging buo ang boses niya nang kantahin ang parte ng kantang iyon.

Nag aagaw na ang dilim at liwanag dahil mag sisix thirty na ng gabi. From her room she can see the perfect view of the sunset. Natapos nanaman ang isang araw at tuluyan ng nilamon ng dilim ang liwanag. Sinong makakapagsabi kung bukas ba ay araw pa din ang muling sisikat? O isang napakalakas na ulan ang bubuhos? Indeed everything is uncertain.