Catastrophic In Tagalog Novels & Stories

“That man who shot me plans to kidnap you.” “A-Aniko, hindi ko maintindihan,” pagsusumamo ni Aster. Pighati, kalungkutan, pagkawala ng pag-asa. Iyan ang ilan sa mga emosyong umiikot sa sistema ni Aster, para bang ang kaniyang katawan ay inaagos ng malakas na ragasa ng tubig at hindi niya alam kung paano makaalis doon.

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

Dahan dahan na nawala ang naka paskil na ngiti sa kaniyang mga labi at napa litan ito ng pag-aalala. Napa tayo kaagad si Yena pati narin ang mga ibang tao na nanonood. "Nikko!" malakas niyang sigaw kasabay ng tunog ng isang nabanggang kotse. Napa hawak si Yena sa sarili niyang bunganga habang walang humpay ang pag-iyak niya. "N-Nikko... diyos ko..." "Yena to the earth and to the moon!?"

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

Tito Hugo is here that means Kate should be here as well dahil Linggo naman. "Good morning Papa." Bati ko sabay upo sa bakanteng silya. "Morning, Short cake." Napansin kong hindi ganon kasigla ang boses niya. "Are you feeling sick, Papa?" My tone was laced with concern. My father sighed, "No hija. Iniisip ko lang kung saan tayo nagkamali at kinansela agad ng mga Moschelli ang kasal," malungkot na tugon ni Papa.

Samatanlang nasa one hundred twenty thousand ang estimate na gagastusin sa kasal. Malaki ang magagastos namin lalong lalo na sa pagkain. Limang baboy ang kailangang katayin dahil kung isa, dalawa, tatlo lamang, ay kulang iyon sa partido nang aking pamilya. Maraming nagsasabi na magastos ang kasalan sa Batangas bagay na hindi ko itinatanggi. Ako man ay nahihirapan din kung paano namin iyon matutugunan. "Gagamitin ko ang perang naipon ko."

"Hindi ko alam na nagtanim siya ng galit gayong alam naman niya na hindi namin kasalanan ang nangyari dahil aksidente iyon." "Wala pong may kasalanan bukod sa kaniya. Let's not blame ourselves," sagot ko habang tinatayo si Daddy. "Ang putanginang lalaking 'yon!" Singhal ni Kuya Vlad sa gilid ko. "Nasaan ang hayop na 'yon at nang masapak ko!" "Hanggang dito sa Pinas, napaka-ingay ng bunganga mo!" Singhal sa kaniya ni Charlynn.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Pero isang bagay ang sigurado Kahit saan ka man pumunta… hahanapin kita. Dahil sa galit ay malakas kong sinipa ang trash can na nasa gilid. Kumalabog ito sa pader pero wala akong pakialam. Nag-aalab ang dugo ko sa pagkadismaya at pangungulila. “I’m a Mafia… no one can escape me.” mariin kong bulong habang nakatitig sa sahig.

[Rise and Fall] HINDI alam ni Celine kung papaano siyang nakasakay ng jeep. Kung hindi dahil sa kalabit ng katabi niya na nagpapaabot ng pamasahe ay baka nakalagpas na siya sa kanyang bababaan. Nakapa niyang tuyo na ang kanyang mga luha. Pero ramdam niya sa mga mata ang tila pamamaga niyon. Ibig sabihin ay matagal-tagal din siyang umiyak.