Code Geass Zero Novels & Stories

CHAPTER 152: GUN "Code blue!" Nanlaki ang mga mata ko nang umalingawngaw ang announcement na iyon at ang tunog ng code. Kaagad kong isinarado ang locker para tumakbo sa room na tinutukoy. "Room 312! Code blue!" Jusko po! Ang aga-aga, kakarating ko pa lang para simulan ang panibagong duty. Sa mismong floor pa talaga namin may nag-code. Malamang, kailangang puntahan agad!

Kaya ba kalmado lang siya kahit namamatay na ang mga kasamahan niya? “So you sacrifice yourself for his plans?” natatawang sambit ni Carsen. “What is the code of death?” interesadong tanong ko. Napabuntong hininga ito at umayos ng upo. “That's his name. Walang sinuman ang dapat bumanggit no’n. Sa oras na sabihin namin ito… hindi pa man natatapos banggitin ang buong code ay sasabog na ang katawan namin dahil sa explosive device na nasa loob ng katawan namin”

Eliara’s POV Sa gabing ‘yon, halos walang salita. Kami lang — tatlo sa gitna ng mga makinang kumikislap, mga aninong gumagalaw sa liwanag ng monitor, at isang digmaang hindi na tungkol sa katawan, kundi sa kaluluwa. Habang inaayos ni Alessandro ang final line ng code, marahan kong hinawakan ang kamay niya. Mainit, nanginginig. “You’re not alone in this fight,” bulong ko.

GAME OVER *****

"Salamat Zacky. Maaari ka ng bumalik sa silid mo." Inayos na ni Zacky ang kaniyang first aid kit. Yumuko siya. "Good night kuya." Tumango si Cain. "Ganoon don sa iyo." Sa pag-alis ni Zacky ay ang muling pagbabalik ng ngisi sa pisngi ng Yakuza. Pinisil niya ang isang code mula sa kaniyang tablet."Erc, pumarito ka."

He doesn’t know his way around the fortress but Gordan sure knows. “Turn right here.” Sinunod niya ito. “Take the third exit on the left. The elevator’s there and the c-code is four zeroes.” Napangiwi si Kons nang marinig ang code. Who makes a code like that? Before they reached the infirmary, shots were fired in their direction through the window. I hit the door with my fist but the door won’t open. “N-Ninety-eight and double z-zeroes. T-They won’t open it from the inside. Enter the code.” Gordan looked very pale.

Dahil sa lahat ng tanong na ibinato ni Yuhei mula nang magsimula ang usapan, ngayon lang nag-atubili si Liang Zhen. Sa wakas ay nagsalita rin ito. "His codename was Ghost." Tahimik. "Wala nang iba?" "Names lose meaning in our world." Napailing si Yuhei. Convenient answer. Pero sa paraan ng pagsasalita nito, alam niyang hindi ito kasinungalingan. "At bakit siya problema?" Ngayon ay mas mabilis ang sagot. "Dahil hindi siya naniniwala sa control."

Umiiyak lang akong tumingin sa kaniya "Crisha kunin mo na sya ako ng bahala sa dragon!" Rinig kong sigaw muli ng Gray na buhok Ten... Eleven... Twelve... "Hindi pwede Third! Baka mapahamak ka! At isa pa nasa game tayo! Nasa Code game tayo!" Narinig ko ang isang babaeng boses na sa tingin ko ay sya yung dumating kanina na isa ring high class sabagay magkakilala sila nung Gray na buhok

iyak ko habang pilit na kumakawala. “The v-vault...” turo niya sa isang maliit na steel safe na nakatago sa ilalim ng mga nakahilerang mga relo niya. “Open it. Hurry.” Nanginginig ang buong katawan ko habang lumalapit sa vault. “Anong code? Zaitan, hindi ko alam ang code!” Pumikit siya nang mariin, tila iniipon ang natitirang lakas para makapagsalita. “Zero-five... one-two... one-six...”

Code 3825. My world stopped spinning. Did he... just give me his penthouse's code? He wants me to invade his personal space? Now! Is this what they call a miracle? Because it feels surreal and unbelievable. It's like I'm torn between believing that I'm just asleep and probably dreaming or indeed I am awake but still... daydreaming.