Courage Drawing Novels & Stories

Napahawak sya sa isang sofa upang hindi sya tuluyang bumagsak nang makaramdam sya ng hilo. “Mommy! Can we draw po here?” “Sure! what do you want to draw?” “Daisy!” Umangat ng tingin si Charmaine at napaawang ang kanyang labi. Kasunod non ay ang sunod-sunod na luhang kumawala sa mga mata nya nang malinaw nyang nakikita kung anong bulaklak ang nakapintura sa pader ng sala.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

tanong niya sa akin sabay nakaturo sa kung saan. Then, to him I submit the real me. Ang mga luha ko ay agad na nag-unahang lumabas sa mga mata. I tried to feel the breeze of the afternoon but all I can feel is my Kuya's warmth. Making me feel secured and safe. "I'm afraid, Kuya," pag-amin ko sa kanya. "Shh. Don't be, I'm here," sagot niya sa akin at hinahagod ang aking likuran na nagpalalo lang sa pag-iyak ko.

Ngunit habang isa-isang binabaliktad ko ang mga drawing niya ay may isang papel na nagpahinto sa paghinga ko. Nanigas ako. Nakita ko sa kang drawing ang isang masayang pamilya. Magkakahawak-kamay pa. May araw sa itaas at malaking bahay sa likod. At sa ibaba ng drawing ay pinangalanan pa niya ito. Mommy Celine. Baby Brent. At… Daddy Alaric. Parang biglang bumigat ang paligid. Nanginginig ang mga kamay kong hinaplos ang sulat niya.

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”