روايات وقصص ضمن Dante's Purgatory

"Kaya nga po... tama siya. Nakalimutan na nila ako." Hinawakan ni Aling Marta ang kamay ko, marahan pero matatag. "Huwag po kayong sumuko. Ito po ang gusto niyang mangyari—na isipin niyo na wala na kayong pag-asa, na kayo ay mag-isa na lang, para kusang-loob kayong sumuko sa kanya. Pero mali siya. Hangga't humihinga kayo, hangga't may lakas pa kayong lumaban... hawak niyo pa rin ang kapalaran niyo. Si Dante Moretti ay makapangyarihan, mayaman, at malupit... pero hindi siya Diyos. At kahit paano, kahit gaano man katagal... lahat ng kasamaan ay may katapusan."

Hangga't mayroon kang isang kasanayan, maaari kang pumunta sa lugar na ito. Mayroong sampung palapag sa Purgatoryo Dojo, at may tagasuri sa bawat palapag. Pagkatapos mong talunin ang tagasuri, maaari kang lumipat sa susunod na palapag. Ang mga taong maaaring maabot ang ikasampung palapag ay ang mga natatanging eksperto. Higit pa riyan, naroon pa rin ang maalamat na Kwarto ng Diyos.

Tahimik na sinundan ng tingin n Adelaida ang papalayong pigura ng dalawa hanggang sa tuluyang mawala ang mga ito sa paningin niya. Nagbuntong-hininga si Dante habang nakamasid sa dawala. “Sana maging maayos ang relasyon nilang dalawa,” wala sa sariling sabi nito.

"Naku, dahan-dahan lang, Roman!" sigaw ni Dante. Iyan lang ang pangalan niya sa entablado — " "Tumahimik ka, pusa!" singhal ko, habang malakas siyang pinapaalis sa daan. Lumapit ako sa kanya, ang aking anghel, na parang isang bilanggo sa lungga ng basurang ito, at tinitigan ang magagandang matang tumagos sa akin kagabi sa hagdan ng museo.

"Gusto kang makita ng bagong hari ng mga Valderama. At magdasal ka na sana ay may awa siyang natitira sa puso niya dahil kapag hindi mo ibinigay ang mga sagot na gusto niya sa impyerno na ang deretso mo ngayong araw." ​Pinosasan nila ang mga kamay at paa ni Dante maging ng kanyang dalawang tauhan. Binalot nila ng mga itim na sako ang kanilang mga ulo at walang awang isinakay sa likod ng isang madilim na van na mabilis na umalis palayo sa tahimik na pantalan ng Tondo. Ang lalakeng sanay na manakot at manakit ng ibang tao ay ngayon ay nakakaranas ng matinding takot na hindi niya kailanman inakalang dadanasin niya. Ang pangangaso ay matagumpay na natapos at ang mga biktima ay papunta na ngayon

sagot niya, lumalim ang boses. “At doon ako natatakot… pero doon din ako lalaban.” Sandaling natahimik ang loob ng sasakyan, ngunit hindi katahimikan ng kapayapaan. Kundi katahimikan bago sumabog ang unos. “Simula ngayon, Lorie,” wika ni Dante habang lumiliko sa isang madilim na kanto, “wala ka nang pwedeng pagkatiwalaan sa loob ng mansyon. Hindi si Necy. Hindi si Jason. Lalo na hindi si Amor.”

seryosong babala ni Dante. Nakarating kami sa isang lumang simbahan na halos nilamon na ng mga baging at lumot. Ang aura ng lugar ay parang horror movie na may halong *National Treasure*. Pumasok kami sa loob, at ang bawat hakbang namin ay umaalingawngaw sa katahimikan. "The altar," turo ni Kalix. "Your father’s journal mentioned the 'Heart of the Sanctuary'." Lumapit kami sa ilalim ng dambuhalang rebulto. May isang maliit na ukit doon na hugis bilog. Pero walang susi, walang keypad, tanging isang matulis na bakal lang sa gitna.

Matapos ang sunud-sunod na gulo at banta sa labas, tila naging isang isla ang kwartong ito—isang santuwaryo kung saan bawal ang ingay, bawal ang tanong, at bawal ang katotohanan. Nakatayo si Dante sa tapat ng bintana, nakatanaw sa dilim ng kagubatan na pumapalibot sa mansyon. Ang kanyang silhouette ay tila isang estatwa ng kalungkutan at kapangyarihan. Lumapit ako, hindi dahil kailangan ko, kundi dahil ang bigat sa aking dibdib ay hindi na kayang dalhin ng sarili ko lang.

Sa dibdib niya, ramdam niya ang pag-ikot ng emosyon—pagkatalo, pagkadismaya, at isang uri ng pangungulila na parang walang katapusan. Si Dante naman ay nakapikit sa sofa, pinipilit pakalmahin ang sarili. Ngunit ang bawat halik at bawat haplos ni Celestine ay parang nakaukit pa rin sa kanyang balat, nanunuot, hindi matanggal. At sa katahimikan ng gabi, pareho silang binalot ng bigat—isang bigat na walang kasiguraduhan kung kailan luluwag.

Hindi bilang Prinsesa ng Acranum kung hindi bilang Prinsesa ng Purgatoryo' Umalingawngaw sa pandinig ko ang salitang iyon. Hindi ko maintindihan ang kabang lumukob sa dibdib ko. Tiningala ko ulit si Atyrrah. It was not her. It's not the usual her. "Walang makakapigil sa kaniya. Ang lagusang iyon ay binuksan niya. Kapag nakalabas ang mga nananahimik na kaluluwa sa purgatoryo, mawawasak ang Acranum dahil walang kahit na anong kapangyarihan ang makakapigil sa gagawin nila" I gulped as of a scene. It's like they are zombies and anytime from now on, they'll go out in that hole and will going to eat us.