Depression Quotes Motivation Novels & Stories

"I don't know. Maybe like Mommy?" He laughed. "Being a psychiatrist is boring, Dave. You know how annoying it is to talk with crazy people, right?" I frowned. "Yeah! It's so annoying to talk to stupid and idiot people!" Muli siyang tumawa at tinapik ako sa balikat. "People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by ho

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

“Hindi ko na sila pipilitin na tulungan ako. Sinanay ko na ang sarili ko na walang ibang inaasahan. Pero minsan ay gusto ko nang sumuko. Kasi nga feeling ko ay ayaw sa akin ng mundo. Minsan gusto ko na lang magpasagasa sa cargo truck para patay agad.” “Hey! Don’t think that stupid idea again. May dahilan bakit buhay ka pa hanggang ngayon. And your determination to live will inspire other people who lose hope and are tired of their lives. Ang totoo, I’m one of those people who was inspired by your story. Kasi ang hirap at bigat ng problema mo pero nagagawa mong mging masaya. Samantalang ako, problema lang sa babae, depress na ako.” Naantig siya sa mga sinabi ni Stefan. Unti-unti ay nauungkat

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.

“Hospital na naman? Bakit ako pupunta ron? Wala naman akong sakit. Okay lang ako!” “Miss Vasquez,” kalmado pero matalim ang boses ni Secretary Ben, “’wag mong kalimutan na may malubha kang depression.” Parang sinampal siya ng mga salitang iyon. Depression? Paulit-ulit na iyon ang dahilan, paulit-ulit na iyon ang panakot. Lalong lumakas ang titig ni Secretary Ben, may halong pang-aasar. “Kahit maging Mrs. Hernandez ka pa, empleyado pa rin ako. At least ako, kumikita ng marangal.”

Imbes na pumasok sa loob at matulog ay naupo ako sa lapag sa may pintuan ng terrace. "Dito lang ako," ani ko at niyakap ang sarili ko saka ipinatong ang baba ko sa aking tuhod. I heard Jax sighed heavily. "Leave me alone-" "Alam ko kung para saan ang gamot na nakita ko. You have depression at alam kong hindi lang 'yon ang sakit mo. Huwag kang mag-alala, hindi ako magsasalita. Sasamahan lang kita. Hindi pa naman ako inaantok," I insisted and glanced at him.

Tanong ko naman. "It's my day off, kaya tara, ilalabas kita. Para naman hindi ka parating naka kulong sa bahay mo." Sagot nito as he reached for my hand and held it. "I'll think about it, naglilinis kasi ako-" Naputol ang aking sasabihin nang sumabat ito. "Come on, makakatulong sa depression mo ang gagawin ko. Kaya tara, para naman makalasap ka ng sariwang hangin." Wika niya at saka ngumiti sa akin.

Hindi ko alam kung hangin ang kausap ko, sarili ko o si Lennox. "Depression is a killer, sweetheart. Kapag mahina ang loob ng isang tao parating ganyan ang nagiging option sa buhay." "Sana naisip niya ang mga bata. Nakakaawa na sobra. Mukha naman silang mayaman pero marami palang utang. Bata pa 'yong asawa niya. Anong edad kaya siya nag-anak kasi parang malalaki na rin ang mga bata."

Niyakap siya ng ama gamit ang isang braso lang. "Mahal din kita, 'Pa." Kinahapunan, nagbihis sila upang pumunta ng simbahan. Nasa harap nila ay isang pastor. "Sabi nga ni Bro. Eli Soriano, ang mga taong nade-depress ay ang mga taong ayaw sumunod sa Diyos," sabi ng pastor. Napatingin saglit si Rowan sa anak na seryosong nakikinig. "Kasi kung susunod ka sa Dios, napakalayo sa’yo ng depresyon. Ang nade-depress, walang pag-asa. Ang sumusunod sa Dios, palaging may pag-asa. Dahil mayroon siyang Dios sa buhay niya na makakagawa ng bagay, na para sa iba, imposible. Mayroong panahon ng pangangailangan tayong hinaharap, pero may makakatulong sa atin kung lalapit tayo sa luklukan ng biyaya ng Dios. Dah

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.