Depression Quotes Motivation Novels & Stories

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

“Hindi ko na sila pipilitin na tulungan ako. Sinanay ko na ang sarili ko na walang ibang inaasahan. Pero minsan ay gusto ko nang sumuko. Kasi nga feeling ko ay ayaw sa akin ng mundo. Minsan gusto ko na lang magpasagasa sa cargo truck para patay agad.” “Hey! Don’t think that stupid idea again. May dahilan bakit buhay ka pa hanggang ngayon. And your determination to live will inspire other people who lose hope and are tired of their lives. Ang totoo, I’m one of those people who was inspired by your story. Kasi ang hirap at bigat ng problema mo pero nagagawa mong mging masaya. Samantalang ako, problema lang sa babae, depress na ako.” Naantig siya sa mga sinabi ni Stefan. Unti-unti ay nauungkat

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.

Nagugustuhan ko na 'tong si Albert, lakas maka-motivate eh. "Hay nako, Albert! Tigil-tigilan mo ng kaka-motivational quotes diyan kay Shawntina. Alam ko at nararamdaman ko na patay na iyang kaluluwa niya kanina pa." singit ni Harley sa mapaklang boses na tila ba di uubra ang mga sinasabi sakin ni Albert. "Bitter ka talaga Harley." patol naman ni Albert. "Hindi, ayos lang. Salamat pa din, Albert. Kahit papaano may natutunan din ako sayo. Gagawin ko iyong sinabi mo." ngiti ko.

“Hospital na naman? Bakit ako pupunta ron? Wala naman akong sakit. Okay lang ako!” “Miss Vasquez,” kalmado pero matalim ang boses ni Secretary Ben, “’wag mong kalimutan na may malubha kang depression.” Parang sinampal siya ng mga salitang iyon. Depression? Paulit-ulit na iyon ang dahilan, paulit-ulit na iyon ang panakot. Lalong lumakas ang titig ni Secretary Ben, may halong pang-aasar. “Kahit maging Mrs. Hernandez ka pa, empleyado pa rin ako. At least ako, kumikita ng marangal.”

Imbes na pumasok sa loob at matulog ay naupo ako sa lapag sa may pintuan ng terrace. "Dito lang ako," ani ko at niyakap ang sarili ko saka ipinatong ang baba ko sa aking tuhod. I heard Jax sighed heavily. "Leave me alone-" "Alam ko kung para saan ang gamot na nakita ko. You have depression at alam kong hindi lang 'yon ang sakit mo. Huwag kang mag-alala, hindi ako magsasalita. Sasamahan lang kita. Hindi pa naman ako inaantok," I insisted and glanced at him.

Niyakap siya ng ama gamit ang isang braso lang. "Mahal din kita, 'Pa." Kinahapunan, nagbihis sila upang pumunta ng simbahan. Nasa harap nila ay isang pastor. "Sabi nga ni Bro. Eli Soriano, ang mga taong nade-depress ay ang mga taong ayaw sumunod sa Diyos," sabi ng pastor. Napatingin saglit si Rowan sa anak na seryosong nakikinig. "Kasi kung susunod ka sa Dios, napakalayo sa’yo ng depresyon. Ang nade-depress, walang pag-asa. Ang sumusunod sa Dios, palaging may pag-asa. Dahil mayroon siyang Dios sa buhay niya na makakagawa ng bagay, na para sa iba, imposible. Mayroong panahon ng pangangailangan tayong hinaharap, pero may makakatulong sa atin kung lalapit tayo sa luklukan ng biyaya ng Dios. Dah

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.

“Di ka makakatulog sa kape. Maligamgam na gatas ang inumin mo. May natira pang Swak sa lalagyan.” Tumango siya, “Sige, te. Sorry, nagising ka pa.” “Sus. Nag-aalala kaming lahat sa iyo. Si Nanay, walang tigil ang kakakumusta sa iyo. Baka raw mag-suicide ka.” Nalabi siya, “Si Tiya naman. Wala naman sa isip ko ‘yan.” Aba, di natin alam. Ang tao kapag depressed di nakakapag-isip nang matino. Mahirap na kalaban ang depresyon sa lahat, Ruth Mirabelle.”

"EVEN a miracle takes time." I was reading an article that hangs in front of me in this coffee shop. Instead of feeling motivated in the text, I feel depressed, which makes me unmotivated all of a sudden. I'd like a miracle in my life as well as before when- Oh no... Hyasstt I'm not interested in discussing it right now. Because recalling those recollections causes me trouble once more. I want to go home, not in the house but in the arms of the man I love.