Don't Lose Hope In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

nag-aalalang sabi ni Don Gilberto. Itinuro ni Hope ang kaniyang kaliwang dibdib. Nanlaki ang mga mata ni Don Gilberto. “May sakit ka sa puso?” Umiling si Hope. “Masakit lang po ang puso ko,” aniya. “Bakit naman sumakit?” usisa ni Don Gilberto. Muling tumulo ang mga luha ni Hope. “W-Wala na po kasi ang kapatid ko.” Natigilan si Don Gilberto. “K-Kapatid mo?”

hanggang sa mga mata. Mga mata nitong bahagyang nanliliit, nangungusap: nagpapahiwatig ng labis-labis na kasiyahang natatanaw niya sa kumikislap na mga mata nitong naluluha. Kaagad siyang napaayos ng upo. “Hope . . .” Hindi . . . hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman noong mga oras na iyon.

"Don't lose hope. Take this a lesson for you. I know you've learned enough, son and it's not late. Minsan sa buhay may mga nangyayari talaga para turuan tayo, para tayo matuto. This things that happened to you is an eye opener. I just hope that if the day come and you'll find her, you will be given the chance. You may not earn her forgiveness that easy but don't give up. Don't give up on her. Mapapatawad ka rin nya. Magtiwala ka lang." Every time I am talking to Mamá Beth I will always end up crying. Sa kanya ko sinasabi lahat ng mga kasalanan ko. Sa kanya ko binubuhos lahat ng mga frustrations ko. Minsan umuuwi lang ako ng hacienda para umiyak sa kanya.

Napalunok naman ako sabay napatingin sa kawalan. “Walang araw na hindi ko siya iniisip.” napahinga ako nang malalim at napatingin sa kaniya. “Hindi ko na alam kung ano’ng gagawin ko. Hindi ko alam kung asaan siya. Hindi ko na alam yung gagawin ko.” “Don’t lose hope, Kiara. For sure makikita mo rin natin si Noah.” Napalunok naman ako at napangiti sa kaniya.

Huwag naman sana. Muli akong bumuntong hininga. Well, I hope, I just hope na sana ay maganda nga ang kalabasan ng test.

I immediately wipe it in the back of my finger. Don't lose hope Klara. Nakayanan mo nga ang lahat-lahat kahit sobrang mahirap 'di ba? Don't give up and always think more positive and be brave. Don't even show the world your weaknesses and the greatest downfall in your life. Pasasaan din at malalampasan mo rin ang lahat ng mga pagsubok sa buong buhay mo at sa darating pa na pagsubok. Be brave always and be a strong girl. Always put that on your mind. No more being frightened. Laban at sulong lang sa panibagong buhay na ipinagkaloob sa'yo ng diyos. Be blessed always.

I said feeling hopeless. "Magiimbestiga ako, magtatanong-tanong. Sa ngayon magpahinga ka muna. Kailangan mong ipahinga ang isip mo dahil siguradong magtatagal pa tayo dito." Hinawakan niya ang aking kamay. I felt relieved for a moment.

Huminga sya nang malalim, iniisip ang pinakamalinaw na salitang maaari nyang sabihin dito, iniisip kung paano ipapaliwanag at kung kailangan pa ba talaga niyang ipaliwanag iyon. "Actually, I am not asking for a bad thing po. Gusto ko lang... humingi ng pabor na hindi na kayo magpapaasa ng tao." Nagbago ang expression ng mukha nito at bakas roon ang kalituhan. "What do you mean?" "I am asking you, Mister, to stop giving false hopes. Wag na kayon nagpaasa ng ibang tao. Wag kayong magpaasa ng mga babae."

Hindi ko alam kung panaginip o totoo ito pero umaasa akong totoo. The last sentence I've heard from her is "magpakatatag ka anak. Malalagpasan natin ang lahat. Hindi man tayo magkasama ngayon, magkakasama naman tayo balang araw sa tamang tinakda ng Panginoon. Sa ngayon ay sumunod ka muna sakanila para sa ikabubuti mo. Pangako, babalik ako at babawiin kita sakanila. Mahal na mahal kita anak." At malamig na haplos ang naramdaman ko bago ako nawalan ng malay.

Nakakapanghina ng tuhod. “I never lost hope, Maximo. Pero masisisi mo ba ako kung napagod ako? Natakot na ako, e. natakot na akong umasa at magsisi sa huli. Natakot na ako na sa sobrang pag-asa ko ay kalaunan mauwi rin sa wala. Kaya patawarin mo ako kung dumistansya muna ako sa ‘yo. Gusto ko kasi na pagdating ng araw sigurado ka na ulit. Na totoong naaalala mo na nga ako at hindi na dahil lang sinabi sa ‘yo ng iba. Because whether you believe it or not, ayaw naming pilitin ang utak mo na maalala ako. Gusto namin na natural mo akong maalala. Kaya nagpasya kami na h’wag munang ipagtapat sa ‘yo ang totoo.”