Drowning Tagalog 소설 & 이야기

"Ano'ng meron kay Daddy?" "Bumagsak ang eroplanong sinakyan niya." Bigla itong lumuhod. "Sorry, ma'am, wala na po ang daddy mo. Wala na po si CEO Christopher." *** Nasa isang island kami kung saan ay siyam na oras ang biyahe mula sa Manila. Nakaupo ako sa buhanginan habang nakatulala sa alon ng tubig. Maingay ang paligid dahil maraming search-and-rescue team at pulis na nag-iimbestiga. Pahirapang makilala ang mga bangkay dahil sunog na ang mga ito at lumobo pa ang katawan dahil sa tubig.

Napaka daming posible na mangyare sa buong mag hapon. “I am scared, baka mawala ka sa akin ngayon.” His hands touch my hand and kissed it gently, ngumiti ako at nilapag sa tabi mo ang bottled water na ininuman ko kanina, huminga ng malalim at ngumiti dito. “I won’t, babalik ako sa iyo at parating iisipin na may nag aantay sa akin kaya kailangan ko umuwi ng safe.” Hinaplos ko ang kamay ni Dave at lumingon sa gilid ko, may papalapit sa amin na nag hahanap ngayon ng kalaban. Lumayo alo kay Dave, nag back dive ako at habang hawak ko ang baril ay pinaulanan ko sila ng bala, bago pa alo makababa sa lupa ay tumba na ang tatlo sa kanila.

Lumakas ang tahip ng aking dibdib, mukhang hindi ako makahinga sa nakita. I feel like I am drowning, hindi ko maigalaw ang aking mga paa at kamay. It's like someone pushing me further. Hindi ko alam tong nararamdaman ko pero takot na takot ako hanggang sa mailublob ko ang aking ulo sa bath tub. Hindi ako makahingi ng tulong, iniisip kong katapusan ko na to hanggang sa makarinig ako ng malakas na boses.

Akala ko din mamamatay na akong tuluyan dahil sa bangungot. “I—I—had—a—nightmare. Someone wanted to kill me in my dream. Pinatay ako ng isang babae sa panaginip ko! She said She’s coming after me. Sabi niya babalikan daw niya ako, tapos— tapos— tinawag niya akong Timoteo. Ma, Dad ano ba talagang totoo? Anong kinalaman ni Lolo dito?” Inilagay ko ang mga kamay ko sa aking ulo. Tilo umiikot ang aking isip, hindi mawala sa isip ko ang mukha ng babaeng 'yon, ang kanyang mga nanlilisik na mata na tila nais akong isama sa kadiliman.

Zayn’s POV about the lake incident I was observing some of my cousins while sipping some red wine when I heard a loud scream coming from the outside. Unti-unti kong ibinaba ang kopitang hawak ko nang makita kong nagtatakbuhan at naglalabasan na ang karamihan dahil sa isa pang sigaw. “Help! Someone's drowning!" “Bilisan niyo! Baka mahuli na ang lahat! Move faster!"

Sabay kaming lumabas pagkatapos. Nang dumaan kami sa may swimming pool, napansin ko agad ang babaeng nahulog sa swimming pool. Napakapit ako kay Third nang mapansing hindi ito marunong lumangoy. "She's drowning, oh my God!" Napatakip ako ng bibig. Mayamaya ay may lalaking biglang tumalon para iligtas siya. Nakahinga pa ako nang maluwag.

Si Doris ay na paalam sa akin na mag su-swimming sa dagat na siya kong pinayagan. Halos hindi rin ako dalawin ng antok buong magdamag. My heart twisted and sunk with nerves as I lay at my bed. Hindi ko man hawak ang bukas pero sisigirohin kong magiging maayos ang lahat. *** Finally the day I've dreading is here. Maaga palang ay tumulak na kami sa Cathedral, gaya ng inaasahan ay dagsa na ang mga tao sa simbahan.

Grabe sa manila bay hanggang tanaw lang ako dun kasi mahirap naman mag swimming don baka magkasakit ako. Nang umangat ako tubig para maka kuha ako ng hangin pero saglit lang ay may humila sa paa ko. Matatakot na sana ako pero si Diego pala yon. Nahampas ko siya ng natatawa pero di naman nadampi dahil nasa ilalim kami ng tubig. Nagkatitigan kami kahit nasa tubig kami kita ko ang mapupungay niyang mga mata sa akin.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Nang luminga ako sa paligid ay isang maliit na bahay na mayroong kubo sa itaas, sa tabi ng bahay na iyon ay mayroong iba pang maliliit na bahay. Sa hindi kalayuan ay mayroon rin akong nakita na dagat, mayroon ring kakahuyan. Hindi ko maiwasang mapahagulhol. Agad na nag flashback sa akin ang lahat ng nangyari. It was so fvcking traumatic. "H-hey, Marisse. Why are you crying so loud?" Tanong ni Anthony. "Dagat, kakahuyan" sagot ko na lamang. "Oh crap, Kuya Darwin" ani ni Anthony sa pinsan.