Enemy's Novels & Stories

"What are you really planning, huh? Bakit ipinasok mo siya rito?" "There's a saying 'keep your friends close and your enemies closer'. Alam kong may binabalak ang mag-ina kaya bumalik sila. And I want to see how they make a move within my territory. So, you have to do your part to secure this company from their wickedness." "Si Denise -"

Isa na siyang lalaking handang ipaglaban ang babae, kahit kailangan niyang wasakin ang sarili niya para gawin iyon. At habang nakatitig siya sa litrato, isang bagay ang malinaw sa isip niya: Hindi pa tapos ang laban. Hindi pa tapos ang digmaan. "Sa akin pa rin ang bagsak mo, Arielle."

“We’ve been hiding for months. We don’t want trouble anymore. Miro... Miro is a good man.” Pinilit kong tumulo ang luha ko para mas kapani-paniwala. Pinipilit kong paniwalain siya na biktima lang kami. Na hindi kami banta sa kaniya. Na wala na kaming laban para mas maganda ang plano ko. “Maybe you have other enemies,” dagdag ko pa. “Miro hasn’t attacked you in a long time. Maybe someone else is after you.”

Kundi alignment. “The question is…” sabi ko. Diretso sa mata niya. Walang takot. Walang pag-aalinlangan. “Are you an enemy…” Huminto ako sandali. “…or an ally?” Parang natahimik ang buong mundo sa paligid namin. At sa sandaling iyon ang lahat ng mangyayari pagkatapos nito ay nakasalalay sa sagot niya.

Pero napanganga na lang ako nang makita ang labanan na nagaganap sa harapan ko ngayon. Caleb is moving at a fast pace, as are the enemies. Para silang mga hangin na nagsasalpukan sa ere na hindi ko maintindihan hanggang sa maging abo ang ilan sa kanila. Doon ko lang din napansin na wala na pala siyang hawak na baril at nadadagdagan ang mga kalaban na pumapasok sa loob ng mansyon. Kapag nasusugatan naman ang ilan sa kanila ay tila naghihilom agad ang mga ito. Habang ang mga tauhan namin ay hindi rin biro ang pinapakitang kakayahan sa pakikipaglaban. To my surprise, they’re always aiming at the heart of the enemy, leading them to turn into ash. Iba’t iba rin ang kagamitan nila sa pakikipaglaba

“Hindi ako makapaniwala!” “Brothers to enemy ?” Napuno ng bulungan mga taong nasa paligid.

I said matter-of-factly. “Hija, that's how it works. You're your father's daughter. Kahit hindi ka involved, an enemy would involve innocent people in the family to get to your father,” marahang sabi ni Tita. “I understand that you have work outside the Philippines, but I suggest you take a break for the meantime.” The way they talk about this threat, parang ang lala. Pero kapag tinatanong ko naman kung ano ba ang mga nagawa nitong nagpapadala ng threat, wala naman pala.

"I only care about you. If Kaelith finds even a single structural proof of us... guguho ang lahat." In the dim, windowless sanctuary of the basement archive, they held each other like two survivors of a shipwreck. But as the clock ticked closer to 2:00 AM, the cold shadow of Kaelith Eldris hung heavily over them. The enemy was no longer just outside the classroom doors; she was inside the faculty lounge, holding an audit clipboard, and the lines of their hidden world were starting to tighten like a noose.

Mukhang napansin niya siguro ang pagsunod ko sa kaniya. Kaya naman agad kong pinaharurot ang motor ko. Binilisan niya rin ang pagpatakbo ng sasakyan niya. Upang maabutan siya ay kinuha ko ang silencer ko para hindi marinig kung magpaputok man ako. Ang baril din na ito ang ginagamit ko sa pagpatay at ito rin ang gagamitin ko sa pagpatay kay Enrico.

“This was just a courtesy call. Next time, Hale, I won’t knock.” At ganoon na lang — nawala sila sa dilim, iniwan kami sa gitna ng katahimikan na mas mabigat pa sa putukan kanina. Bagsak akong napaupo sa sofa, hinihingal, parang gusto kong sumuka sa sobrang kaba. “Oh my God… Sebastian… sino sila?!” He holstered his gun with a sharp motion, his jaw tight. “Competitors. Enemies. Parasites who think they can carve out pieces of my empire.”