Ensnared Novels & Stories

“Sa buong araw na magkasana tay, I will hold your hand, hindi ko siya bibitawan kahit na anong mangyari.” “What if you lose?” Tinignan iya ito. “ I never lose, baby.” ito naman ang ngumisi. “Are you sure? Paano kapag natalo ka?Anong consequence?” “If I lose, I will be your slave for a month.” “For a month lang? hindi pa pwedeng two months?”hirit pa nito. “nope. one month.” “sus, natatakot ka lang matalo eh.” pang-aasar pa nito.

Gumalaw ang panga nito dahil sa naging sagot ko. "I'm sure you want to get rid of this place right? Am I right?" Sandaling nangunot ang noo ko dahil sa sinabi nito, of course I want to! Pero bakit ang tono ng boses niya ay iba? Bakit parang nahihimagaan ko roon ang pag-asa? Ng hindi ako sumagot ay umalis ito sa kama at tumayo sa harap ko. " Tell me how can we snake out that fucking island without getting caught and I let you free from me."

SAKAY ng itim na kabayo ay nagpasya si Xander na libutin ang buong hacienda kasama ang isa sa pinagkakatiwalaang tauhan na si Jasper, na halos kasing-edad niya lang. Gusto sanang sumunod ni Eunice sa binata, ngunit nagpasya siyang manatili na lang dahil ayaw niyang malaman ni Xander na may alam siya sa pagsakay ng kabayo. She will play dumb so no one could notice that she knew enough—more than enough that everyone could know.

Natawa si Caroline. “Kailan ko kayo niloko? Kinuha ninyo ang mga gamit ko ng walang paalam. Pagnanakaw iyon.” “Bukod pa doon, napakahalaga ng confidential documents ng company. Katumbas ito ng corporate espionage, dahil balak ninyo ibenta ito.” Itinulak ni Jade si Brandon sa isang tabi at galit na kinumpronta si Caroline. “Nakita mo ba na kinuha namin?”

Max POV Ilang araw na ako sa loob ng silid na to pero hanggang ngayon wala pa din akong maisip na way to escape..ayaw kong manatili rito sa loob ng mahabang panahon. Hindi ko kaya ang atmosphere dito,hindi ako sanay sa ganito ka dilim na silid..pakiramdam ko wala akong hangin na nasasagap. Malaya nga akong nakakakilos mula sa loob ng silid na pinag kulungan nila sa akin,mula kasi nong hindi na ako nagtangka pang lumaban at tumakas hinayaan na nila akong hindi naka gapos.

Apat na araw pa lang akong nagtatrabaho kay Conrad, pero kitang-kita ko na agad kung paano niya tratuhin ang mga empleyado niya. Akala ko masungit na siya noong una, pero mas masungit pa pala. Para siyang dragon na may apoy sa bibig. Lahat ng nakikitang pumapasok sa opisina niya ay halatang kinakabahan, namumutla, o nakikisuyo na lang para ibang tao ang mag-abot ng dokumento sa kanya. Wala talagang empleyado na hindi takot sa kanya. Their reactions say it all. Conrad is an awful boss, a tyrant. Wala siyang pakialam sa mga empleyado niya.

Agad siyang tumalikod at mabilis na naglakad palayo. "May emergency pala ako." "Roman!" sigaw ni Sebastian habang humahagikgik. "Bumalik ka rito!" "Bro, 'wag kang tumakbo!" dagdag ni Alessandro. "Lalo kang nagmumukhang guilty!" Napailing si Silas habang natatawa. "Ganyan talaga 'yan. Kapag bored, kung anu-anong sideline ang pinapasok. Minsan undercover agent, minsan bartender, minsan model... malay mo, dancer nga."

Nabigla man sa nasaksihan buhat sa kaniyang ginawa ay ‘di ko maiwasang isiping kaysarap pakinggan ng aking ngalan mula mismo sa kaniyang bibig. Gusto kong yakapin at hagkan ito sa kaniyang labi ngunit hindi maaari. Ayokong matakot ito sa aking anyo at ayoko ring matapos ang mga sandaling hawak-hawak niya ang aking kamay. Kay saya-saya ng aking pakiramdam at para akong nasa magandang alapaap ng Enchantria. “Sana’y pagbalik natin ng Enchantria, ako’y iyong tanggapin anuman ang aking anyo,” malungkot kong sambit.

Higit sa lahat hindi ko kayang makita si Snipe na nahihirapan pa. "To all people here. Lemme tell you a brief story. Look at this pen if you unhold and put the pen down somewhere. it was make you feel something wierd and unfill!" Tama ang sinabi nya. Pag binitawan ko sya iba na ang pakiramdam ng lahat magkakaroon ng ng kulang dahil wala na sya.

Parang isang panaginip na hindi niya alam kung isang magandang panaginip o isang bangungot na hindi niya na mahihinto. Tahimik siyang nakinig, sinisikap na panatilihin ang panlabas na kalmado habang sa loob niya, parang may naglalabang emosyon. Galit, panghihinayang, takot—at isang hindi maipaliwanag na kilabot na dulot ng presensya ni Conner. Napalingon siya rito nang may inilahad ito—isang kahon na naglalaman ng isang pares ng wedding rings.