Novel & Cerita Eren Memories

“Did you—did I—did we—?” I smirked, “What do you remember?” She groaned and collapsed into the pillows again. Lubog pa din sa kahihiyan si Erena. Ininom ko ang kape ng dahan dahan bago muling nagsalita, “If you can't remember anything, maybe nothing really happens." Tahimik pa din si Erena. "But what I learned last night is, you really like abs. You keep admiring it.", I smirked.

"Ano ang extent ng amnesia ni Helaena, David?" "She couldn't remember anything from her past, Nicole. She doesn't even remember me or Vince." Hindi niya kailangang ipaalam na nagsisimula nang magkaroon ng memory flashes si Helaema. Na naaalala na siya nito."She doesn't remember how she got to be in a certain barrio in Bicol. Naroon lamang siya sa baryong iyon sa nakalipas na mga taon at kinupkop ng isang pamilya..." "oh."

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

Ni hindi niya nga alam kung sino ang mapapangasawa niya o kahit ang katotohanang may mapapangasawa na pala siya. She wiped out the tears that fall down her cheeks one after the other. She tried remembering but she always ended up seeing the same memories that has been implanted in her mind because of copying Enie. Her brain aches whenever she thinks of those things, those moments that she supposed to remember but not. Rather, she remembers other person’s memories.

Isa-isa silang tiiningnan. "Sino kayo?" Umawang ang kaniyang bibig. "A-anong ibig sabihin?" Ang ama nito ang sumagot. "Nagkaroon siya ng amnesia, Erin. Sad to say, hindi niya tayo kilala." Nawalan siya ng lakas. ang kanina lamang pasasalamat ay dagling napalitan ng pagkabahala. Nawala ang memorya nito. Ibig sabihin ay kasamang nabura ang matatamis nilang pinagsamahan.

"Hay nako, bumalik na pala siya. Maghahasik na naman 'yan ng kakayihan niya rito." "Tumahimik ka nga. Baka marinig ka niyan, ang alam ko nagka amnesia daw iyang si Andrina." Bulong pa ng isa. "Makaalala man siya o hindi, hindi ko na malilimutan ang ginawa niya." Hindi na lamang ito pinansin ni Erin at pinagtuunan na lamang niya ng pansin ang kanyang anak. "Kasama ko ang daddy mo anak, tara na sa kotse? "

ani Emir at hinayaan akong magsawa sa mga nakikita. I guess hindi siya nagtataka sa aking pagkamangha dahil alam niyang mayroon akong amnesia. Sina Siara at Tamarine ang nag plot ng lahat. Papalabasin namin na mayroon akong selective amnesia bilang si Kelly at ang nakalimutan ko ay ang mga nangyari sa nakalipas na limang taon. Inaral kong mabuti ang mga detalye tungkol kay Kelly ultimo ang freckles niya sa bandang dibdib kung pwede ng ipa-tatoo ay ginawa ko siguro.

Sa sandaling iyon, maraming memorya na tila ba nawala ang biglang bumalik sa bilis ng liwanag. Ang unang memorya na bumalik sa kanya ay ang eksena noong umalis siya sa stadium at naghandang pumunta sa kanyang asawa at anak. Pagkatapos nito, pinatay siya ng isang grupo ng mga tao nang dumating siya sa elevator. Pagkatapos, agad bumalik ang memorya niya nang pabalik mula sa sandaling ito. Naalala niya ang usapan nila ng pamilya Acker at ang pagkainis niya dahil maaga siyang pinag-retiro nang puwersahan, at ang maraming mga pagpatay, kasama na si Homer…

But in a fraction of second, it was back to their darkness. Tipid akong napangiti, manghang naaalala ko na muli ang lahat ng ito ngayon. Because now that I remember, black, nor white, isn't actually the eye color of our kind. "She remembers almost everything now. The vital remnants of her memory is back. But some are still vague... still erased. But at this rate, I'm sure she'll get that minor portion of her memory back in no time," seryoso niyang pahayag ngunit sa iba umiikot ang utak ko.

"So, will you accept my help? Or not?" Tatanggapin ko ba? Kakayanin ko bang makita si Erie na masaya sa iba habang buhay? Kaya ko bang kalimutan ang pangako ko sa kanya... our promise to each other. Sandali akong natigilan sa mga iniisip dahil may naalala ako. I suddenly remembered my promise to her years ago. Yes that's it. Why did I forget that?!