Novel & Cerita Essay About Life As A Student

Sa kanyang kalma at banayad na boses, tinanong niya: "Simula nung nangyari ‘yung insidente, parang hindi na kita nakita sa school. Hindi ka na ba babalik?" Alam ni Shayne na kahit wala siyang gawin, hindi siya mahihirapan sa buhay. Para sa mga ordinaryong estudyante, mahalaga ang edukasyon, pero para sa mga kagaya niyang nasa mataas na antas ng lipunan, madali lang kumuha ng diploma mula sa kahit anong unibersidad sa Pilipinas kung gugustuhin niya.

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

Magagawa na kaya akong tignan ng mga tao rito bilang isang normal na mamamayan din? I smiled more at my thoughts, dreaming about the impossible realm. Because I know, this is far away from permanent. This is just short-lived. Kailangan lang ipagamot kaya nakalabas nang ganito. Panandalian lang kaya hindi dapat mangarap nang husto. Ilang minuto pa, isang eskuwelahan naman ang nadaanan namin. Namangha ako sa kumpulan ng mga estudyante sa harap nito.

Sabagay wala pa nga itong nakikita na magaganda kong nagawa kaya nakakakapag salita sa akin yan ng ganyan. Isa pa nahihiya din ako no. Ang dami kayang ginagawa ng mga SSC President. Bilib nga ako dito eh. Kasi napag sasabay nito ang pag aaral niya tsaka mga pasanin sa school. Tapos isama mo pa ang mga pasaway na estudyante sa campus na palagi na lang nitong kinakausap na hanggang ngayon ay wala pa ring kadala dala. Hindi ko nga alam sa mga estudyante na ganyan at kung ano ang napapala nila sa buhay nila kapag nakaka pang gulo sila sa school. Nag mumukha lang silang mga tanga. Akala naman nila ikina astig na nila ang ganun. Tsk mga utak talangka. Pumasok muna saglit ito sa kanyang closet at m

Wala na akong parents, tita ko na lang yung bumubuhay sa akin pero ewan ko ba kung talagang binubuhay niya ako dahil sa tingin ko, ako lang yung bumubuhay sa sarili ko. Arghhh! Malapit na akong makatapos sa kolehiyo so that means, mangangailangan na naman ako ng pera para sa school projects and tuition fee. I'm running as Magna cum laude as far as I'd remembered, lutang kasi yung isip ko ngayon dahil marami pa akong mas inaalala kesa sa grades ko. Mataas nga grades ko pero paano naman ako makakagraduate kung wala akong pambayad?

Sagot ko naman rito. Marami naman nagpapapart time na mga cafe doon sa harap ng university namin. Marami akong kilalang working student doon. "Anak, alam mo naman na ayokong nahahati ang atensyon mo sa pag-aaral. Ayokong—"

sagot ni Jessica habang sumulyap sa magkaibigang binatilyo at dalagita sa katabing mesa. "Kung nakita mo sila, gano’n din halos ang itsura ko noon." Sa totoo lang, kadalasan sa high school life ay inuubos sa tambak ng assignments at pagsusulit. Nakakainip, paulit-ulit, at parang walang katapusan. Ang tanging pahinga lang ay ang oras ng pagkain—doon lang nagkakaroon ng halakhakan at kasiyahan.

Tinapik niya ang balikat ng estudyante, seryoso ang tono. “Sa susunod, mas maging maingat kayo. Lahat ng ginagawa natin, may kinalaman sa buhay ng tao. Walang puwang ang pagkakamali. Buti na lang maaga natin itong nakita. Kung umabot ’to sa clinical stage, baka wala na tayong magawa.” Lalong yumuko ang estudyante. “Professor, sapat na ’tong aral para hindi na namin makalimutan habang buhay.”

Nang makatapos siya ng high school ay hindi na siya nakapag-aral pa kaya’t minsan ay nakakaramdam rin siya ng inggit sa mga kaeskuwela na tumuloy sa kolehiyo. Minsan ay napapaisip siya kung bakit ganoon ang buhay. Tila unfair at hindi pantay-pantay. May pinapaburan nga ba talaga ang tadhana? At dahil sa madalas madarang sa apoy dahil sa pagluluto ng kakanin ay unti-unting lumalabo ang kanyang paningin.

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.