Novel & Cerita Essay About Life As A Student

Pag aaya naman nito sa akin. Tatanggihan ko pa sana ito kaya lang naisip ko na wala nga pala akong kasama na kakain ngayong lunch. Ayaw ko naman na maki gulo pa sa canteen at pag tinginan ng mga student doon na akala mo ay isa akong artista na minsan pini picturan pa ako nakakailang kaya ang ganun.

May pera man siyang naitabi pero mas pipiliin nuyang wag gastusin iyon dahil marami siyang bayarin. Maraming dumadaan na mga studyante at may iilan rin na gaya niyang kumakain sa may field. Hindi niya lubos maisip na makakapasok siya sa paaralang kagay nito. Ni hindi nga sumagi sa kanyang isipan na makakapag-aral siya dahil sa hirap ng buhay.

I just don't know how to interact with people and I'm kinda awkward approaching them, di kagaya ni Xionus na wala talagang plano makipagkaibigan. Minutes passed dumadami na ang tao sa room at dumating na ang prof. The class starts. I'm just taking notes para ireview ko mamaya, I need to listen para konti nalang ang istustudy ko. For sure, mababawasan ang time ko para mag aral dahil sa part time job ko at hindi ako pwedeng matanggal sa scholars dahil di ko kakayanin na ako pa ang magtutustos sa pag aaral ko. It's really hard, I know. But as if I have a choice but to fight. I can't afford to give up my studies.

Darating sa eskwelahan na mau sapat na baon. Their only goal is to study and do their best. Far away from mine which is to live and make sure that my life will be progressive. And in those moments where I find myself looking at them, I’ll realize how I’m way far ahead of them. How my living is significantly different from theirs. It must be good to live a luxurious life, I wonder. And I would always find myself imagining that. Dreams are free, after all.

" Kinabahan siya at mababawasan ang sahod niya. "Hija, alam ko ang buhay estudyante lalo na at college ka. Sa ngayon ay wala pa gaanong activities and kailangang aralin. Huwag kang nag alala at hindi mabawasan ang sahod mo." "Po?" Nagulat siya sa sinabi ng ginang.

At talagang kung ti tignan mo nga naman ay parang may something nga sa aming dalawa. Ayaw na ayaw ko pa naman na ma involved sa mga ito at ang gusto ko lang naman ay tahimik ang buhay ko dito sa university eh at maka graduate ng walang mga issue na katulad nito. Pero mukhang hindi na yata mangyayari pa ang bagay na yun.

Pero dahil mapilit nga itong kuya ko wala na akong nagawa, mabuti na lang manager ng computer shop ang magiging trabaho niya kaya hindi siya mahihirapan. Gumagawa ako ngayon dito sa kwarto ng plates ko. Ilang araw na rin akong puyat dahil sa mga schoolwork ko. Kaya wala akong time para makapasok sa work. Halos hindi na rin ako makakain ng ayos at laging puyat dahil sobrang busy. Ganito talaga ang buhay istodyante kailangan magtiyaga o sa kasabihan ang pag-aaral ay pag-susunog ng kilay. Pero super worth it naman 'pag nakatapos sa pag-aaral.

paliwanag niya. "Napakahuwaran mo namang mag-aaral," segunda ko. "Kailangan, e. Marami akong pangarap sa buhay. Mabuti nga't nakapasok akong iskolar sa Unibersidad na 'to, malaking tulong iyon para mapag-aral ako ng mga magulang ko," pahayag niya.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

Marami pa kaming pinag-usapan tungkol sa pag-aaral niya, at ano pa tinanong ko kung mas masaya ba ang college life. "Nakakastress minsan lalo kapag may thesis ang teacher She, hindi madali minsan naisip ko na lang talagang maging tambay at kausapin ang mga manok ng kapitbahay namin," natatawa ako dahil sa sinasabi niya.