Essay About Life As A Student の小説・ストーリー

Hindi natitinag ang aming atraksyon, kahit na may mga bahagyang selos, pagkakamali kay Alphonso, at hindi pagkakaunawaan. May kakaiba sa pagiging isang estudyante sa kolehiyo, ang mabuhay sa labas ng kampus, kasama ang mga bagong kaibigan, at ang paggawa ng apat na taon na iyon na isa sa mga pinakamagandang alaala na mararanasan ng isang tao.

Pagalingan na lang kung sino ang matitirang matibay sa huli. Sa college ay sa ibang school na siya papasok. Hindi niya kayang mag-aral sa pang-mayamang eskwelahang 'yon. Mag-aaral siya sa aford ng bulsa niya, ang importante ay makapagtapos siya ng maayos at magkaroon ng sariling career. Hindi na siya aasa sa kahit kanino lalong lalo na sa kanyang asawa. Kailangan niyang tumayo sa sariling mga paa. Kung kailangang mag-working student siya, magwoworking student siya. Walang makakapigil sa kanya, hindi ang mga Cuevas at lalong hindi si Tristan.

Talagang napaghahalataan siyang hindi sanay sa night life. Paano naman niya kasi magagwa ‘yon gayong iginapang niya ang sarili sa pag-aaral. Kung hindi siya nakakuha ng scholarship at hindi siya natanggap bilang student assistant sa library ng university, baka hindi pa siya nakakatapos ng pag-aaral hanggang ngayon. Isinabay niya ang pagtatrabaho sa pag-aaral. Kaya naman wala siyang oras para mag-club o kung ano pa man. At ngayon pa lang na mayroon na siyang trabaho nararanasan ang maglabas-labas. “Oo na, ako na. Ako na ang may kasalanan sa lahat!” anang dalaga, nagsimula nang kumain ng lunch. Gutom na gutom siya dahil ni hindi siy nakapag-agahan.

Ni minsan hindi ko man lang narinig na nakipag-basagulero ito kahit na ang totoo galing din ito sa mayamang angkan. Marami kaming mga ka-classamates niya ang nalilibre niya ng mga pagkain kapag nakakasabay namin siyang kumain sa canteen. Iyun nga lang dahil pahinto-hinto ako sa aking pag-aaral, hindi na ako nakasabay sa kanya hangang sa napag-iwanan na ako. Twenty two years old na ako ngayun pero nasa third year pa rin ako sa kurso kong business management. Minsan, parang gusto ko nang sumuko. Ang hirap ng ganito. Pahinto-hinto sa pag-aaral at minsan aminado ako sa sarili ko na nawawalan na din ako ng gana na mag-aral.

Pinunasan ko ang luha ko dahil baka mayroong makakitang ganito ako baka isipin nila nababaliw na ako. "Mayroong isang studyante na mag eexam kaso wala syang pen, pag hindi ito nakapag exam babagsak ito at pag bumagsak ito hindi sya makakagraduate at pag hindi ito nakagraduate may possible na wala syang makuhang trabaho pag wala syang nakuhang trabaho hindi sya makakakain pag hindi ito nakakain mamamatay ito!" Kahit na may konting luha sa mata ko ay natawa ako sa sinabi nya. "Hindi lahat ng bagay ay sword ang kailangan natin para lumaban!" Sorry, Snipe kung hindi kita kayang ipaglaban.

Maging ang magkaroon ng manliligaw, na natural lang na maranasan sana ng high school student ay hindi ko na na-experience. Pero ganoon pa man ay hindi naging malungkot ang buhay ko. Palibhasa ay sanay na ako sa kung anong buhay ako mayroon ay hindi iyon kawalan sa akin. Kung tutuusin ay mas pabor pa nga ito dahil naitutuon ko sa pag-aaral ang aking panahon. Walang abala. Walang kahati sa oras ko. Kaya ipinagpapasalamat ko iyon.

sagot ko sa kanya. "Importante pa rin na makapagtapos ka ng pag-aaral mo, Shaina. Kung hindi ka kasi makapagtapos ng 'yong pag-aaral ay habambuhay ka na lang ganito. Habambuhay ka na lang magiging kasambahay," sabi niya sa akin. Dahan-dahan naman akong tumango pagkasabi niya.

gulat nitong tanong kaya naman tinignan ko siya at binitawan na ang kaniyang kamay kaya ibinaba niya na iyon. "He's just a student. He don't know what he's doing. Also, he's a graduating student, what happened might affect his studies and I don't want it since I don't want his effort to go in vain just like that. It's not that I was killed or raped so I'm fine."

"Ganun talaga ang buhay, alam mo, ako na nakatapos na nga ng pag aaral ay hirap pa ring makahanap ng magandang trabaho." "Pero matalino ka, maganda pa, kaya malayo ang mararating mo, trust the process lang. Samantalang ako, wala na e, sira na ang buhay ko, kahit malaki na ang pera kong nasahod dito, kulang pa rin sa pamilya kong walang ginawa kundi umasa lang sa kita ko…" "Oy, di pa naman huli ang lahat. If gusto mong mag-aaral ulit, tutulungan kita, may mga scholarship program naman eh, tiyak na makakatapos ka na."

Phone calls. Emails. Mga sulat patungkol sa lumolobong interes ng aking student loans. Isa akong marketing student, at ngayong papalapit na ang pagtatapos, unti-unti kong napagtanto kung gaano kalaki ang naging pagkakamali ko sa pagpili ng pribado at prestihiyosong unibersidad. Tama sila, masyado akong mataas mangarap, hindi ko tinitingnan ang aking totoong sitwasyon, masyadong pinilit. Inakala kong magiging madali ang lahat, ngunit nagkamali ako.