Novel & Cerita Essay About Life As A Student

huling sinabi ni Yuie saka ito tumayo at iniwan ako. Parang sasabog na talaga ang utak ko sa mga nalaman ko ngayon. Hindi na talaga ako pinatatahimik ng mga walang katotohanang chismis. I just want a normal life of being a high school student pero palagi nalang akong nasa spotlight ng chismis at usap-usapan dito sa school at sa kabilang schools. Hays, ano nang gagawin ko nito? YUIE'S POV

Nagsimula siyang maghinuha kung ano ang magiging epekto ng pagkakaroon ng ganoong uri ng koneksyon sa kanyang buhay, na dati'y puno lamang ng mga simpleng bagay. Habang siya ay abala sa kanyang pag-aaral para sa nalalapit na pagsusulit sa kolehiyo, hindi niya mapigilang mag-isip tungkol sa mga nakaraang araw. Ang kanilang pagkikita ay tila nagbigay sa kanya ng bagong pananaw sa buhay, na puno ng posibilidad at pag-asa.

Natawa nga ako dahil nagmumukha kaming nalalaro sa gitna. Today I can eventually say, the last page of my high school life ends here. Now, another experiences and battles will be face as another book opens up. College life, here I come.

"Tingnan ninyo, ayaw kong maging pinakap sikat o ang pinakamatalinong tao sa paaralan. Gusto ko lang maging isang normal na estudyante. Gusto ko lang magkaroon ng simpleng buhay sa kolehiyo, makuha ang aking Bachelor's Degree, makakuha ng maayos na trabaho. Yun lang." sabi ni Kyle, nang may matatag na tono.

"Pwede naman tayong pumasok sa unibersidad na naka convoy ang sampung gwardiya at sumasakay sa pribadong sasakyan. Bakit kailangan pa nating magpanggap na mga simpleng estudyante at itago ang apelyido natin sa karamihan." Ngumiti nang napakatamis si Mikaela at inabot ang ibabaw ng kamay ng kanyang kakambal para marahan itong pisilin. "Kuya gusto ko lang naman makaranas ng normal na buhay estudyante kahit sandali. Gusto kong makahanap ng mga totoong kaibigan na lalapit sa akin hindi dahil sa pera ng pamilya natin kundi dahil sa kung sino talaga ako bilang tao. Wag ka na masyadong mag aalala dahil kasama ko naman ang pinakamagaling na bodyguard sa buong mundo. Ikaw."

Finally, a moment of peace. Habang tinutuloy ko ang modelo ko, alam kong hindi ito magiging madali. May thesis pa. May critique. May finals. At may love life na parang rollercoaster. Pero sa gitna ng lahat, natutunan kong tumayo. Tumapang. Tumawa pa rin kahit may sakit. Lumaban. Dahil babae ako. Estudyante. Anak. At higit sa lahat, isang arkitekto sa proseso ng pagbuo hindi lang ng gusali, kundi ng sarili ko.

Sagot ko naman rito. Marami naman nagpapapart time na mga cafe doon sa harap ng university namin. Marami akong kilalang working student doon. "Anak, alam mo naman na ayokong nahahati ang atensyon mo sa pag-aaral. Ayokong—"

Namamayagpag na siya sa kabila ng kanyang mga pinagdaanan habang ako ay patuloy na tinatakbuhan ang nakaraan, ngunit nanatili ang takbo ng buhay ko ngayon sa kasalukuyan. ..... Umabot sa halos kalahating oras ang talumpati ni Kian, dahil nadagdagan ng mga katanungan ng mga estudyante at ng kanyang mga kasagutan. Maraming kinilig, maraming nadismaya ng sinabi niyang wala siyang interest ngayon sa pakikipagrelasyon. Ngunit hindi rin nakaligtas ang tanong na kung sino ako sa buhay niya bakit ako ang kasama siya.

Nagpatuloy ang buhay ko hanggang sa naitaguyod ko ang aking sarili kaagapay ang mga piling tao na makapagtapos ako ng pag-aaral. Ang bilis ng panahon, magtatapos na ako ngayon sa kolehiyo. May mga napagdaanan man na problema sa apat na taon ko sa kolehiyo, hindi naman kasing laki at kasing bigat sa dating napagdaanan ko.

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.