Essay About Life As A Student Novels & Stories

Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon?

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

Mabuti na lang talaga at mabait ang mayor namin at binigyan ako ng scholarship no’ng nag-college ako. Noong nag-college ako, do’n ko lalo nakita kung gaano talaga kahirap ang buhay ng isang mahirap. Inggit na inggit pa ako sa mga kaedad ko na malayang gumagala sa kung saan-saan pagkatapos ng klase, o ‘di kaya’y sa mga latest na cellphones nila na pinaglalandakan nila araw-araw.

Napabuntong hininga ako habang unti unting ibinaba ang phone ko. Napatingin ako sa paligid. Maraming students. Maraming mata. Maraming taong posibleng may alam. At mas maraming pwedeng maging problema. Pero kaya ko naman. Matagal ko nang ginagawa ito. Mag act na parang wala lang. Maglakad na parang ordinary student. Huminga na parang wala akong tinatagong buong mundo.

Malungkot akong napangiti habang pinagmamasdan ang mga nagkalat na mga istudyante sa paligid. Sa loob ng mahigit isang taon ang laki na ng ipinagbago ng buhay ko. Hindi na ako katulad ng dati na ang tumatakbo sa isipan lang ay kung paano ko maipasa ang lahat ng subjects ko. Mahahati na ang attention ko sa maraming bagay at gagawin ko ang lahat para makakayanan ang lahat ng ito.

"Pero hindi ba kayo natatakot o napapa-isip na baka... kutyain kayo hindi lang ng pamilya niyo kundi ng mga nakakakilala sa inyo dahil ito lang ako?" "My life isn't their bussiness." Tanging iyon lang ang isinagot niya. "They can do nothing especially when we keep it secret until you graduate." Hanggang maka-graduate ako... "Mas mahirap namang masangkot sa issue na pumatol ako sa isang teenager student kaysa ang pumatol sa katulong." Natawa siya at ako naman napaisip din. "And knowing that you're still 19, very young."

"Kolehiyo. Gusto mo? Sinabi mo noon na naiinggit ka sa mga estudyante. Sinabi mong maswerte sila at sinabi mong hindi ka nagkaroon ng pagkakataon." Tinitigan ko siya nang hindi makapaniwala. "Ikaw... bigla mo na lang?" "Na-isip ko, kung mag-aaral ka sa kolehiyo, magkakaroon ka ng sarili mong bagay. Diploma, kaalaman, kaibigan, network. Pagdating ng panahon, pagkatapos ng kontrata, hindi mo na kailangang bumalik sa iyong tiyuhin. Kaya mong tumayo sa sarili mong mga paa. Magkakaroon ka ng karera. Mabubuhay ka nang hindi nakadepende kaninuman."

sagot naman ni Rico, napatango naman ako. Kapag nakakakita ako ng mga nag-aaral ng kolehiyo, minsan ay naiingit ako sa kanila dahil kung siguro ay magaan-gaan ang pamumuhay namin ay baka nag aaral na rin ako sa kolehiyo ngayon pero di kami pinalad e, kaya tiis tiis lang kailangan ko lang magsipag at tyaga siguradong aayos din ang buhay namin. "Magpapalit lang kami ng damit tapos makikipaglaro na kami sa inyo," masaya pang sabi ni Jeff.

Mahirap magka-sakit. *** Nakasakay na ako ng jeep. Halos siksikan at karamihan ay mga college students, kita naman sa uniform nila dahil na-susuot ko pa ang uniform na 'yan dati noong nag-aaral pa ako. Napa-titig ako sa mga estudyante, grabe nakaka-inggit. Hindi ko maiwasan dahil sa lahat ng bagay na hindi ko kina-iinggitan ay ang karangyaan ng iba, mas na-iinggit ako sa mga taong naka-tapos ng pag-aaral. Education is the key to success ika nga pero we should use it in a good way.

"I hope you are still okay, Miss Zuluetevo. It's like you're starting to startle again and make me curious..." "H-Ho?" react ko nang matauhan ako. "Kung hinahatid or sundo ka ng boyfriend or manliligaw mo, wala akong nakikitang problema riyan. Hindi ko iyan bagay na ipararating pa sa pamilya mo. Malaki ka na para diyan. Sinabi ko na na hindi naman ako manghihimasok sa personal na buhay ng mga students ko kung hindi naman kailangan."