Forbidden Novels & Stories

“Parang sponsorship.” He sighed. “Dolly, don’t complicate it. You need things, right? Then use that.” I stared at him, trying to read between the lines. Harwinn Damonier doesn’t do generosity. Lalo na when he barely tolerates my existence. Suspicious. “So… pwede ko ‘tong gamitin for whatever I want?” I asked, testing him. His eyes twitched. “Within reason.” “Ay, within reason,” I teased. “So hindi pala whatever.”

Wala siyang makita kung ano ang nakaka-excite sa pagpalit ng rules ang site ng university. “Bawal na ngayon ang mag-post ng gossips ukol sa mga styudante ng Cheng University. Bawal na rin ang kumuha ng litrato kapag walang permiso. Ang mailalagay lang sa site ay iyong tungkol sa university at importanting announcement. Kapag may lumabag sa dalawang ito ay ma-e-expel agad. Hindi ba nakakagulat iyon? Sino kaya ang may gawa sa likod ng bagong rules na ito?”

"Maaaring isipin man ng ibang mga tao sa atin na ang weird ng setting nating dalawa, but... does they opinion even counted? Hindi naman nila alam 'yong kwento nating dalawa para makinig pa tayo sa kanila, 'di ba?" "And in forbidden marriages, it's illegal. Not unless the family members involved in in-law relationships are both dead." Gwen has already left me. And it took me years to forget her completely. Maaaring sa kamukha niya rin ako nahulog, but still there is something in Kris that makes me love her. Something that I didn't saw in Gwen before-the fighting spirit that Kris has. "Exactly. Tiyaka 'wag mo na lang din isipin pa kung anong sasabihin nila. 'Pag

anito sabay abot ng papel. Gusto kong matawa nang makita kong may rule itong nakalagay sa kasulatan. Unang-una sa listahan ang bawal ma-fall, pangalawa ay bawal dumikit sa katawan ng isa't-isa dahil baka raw mag-aapoy. Mayro'n pang bawal balikan ang nakaraan dahil baka raw magkaroon ng giyera. At kung anu-ano pa ang nakalagay na puro katarantaduhan sa listahan nito.

At doon ko nakita— isang bagay na mas nakakatakot kaysa sa inaasahan ko. Hindi countdown. Kung hindi— fingerprint scanner. Nanlaki ang mga mata ko. “Torren…” Mahina ang boses ko. “Don’t touch it…” Pero ngumiti lang siya. Isang huling ngiti. “Goodbye, Freya.” At idinikit niya ang kamay niya sa scanner. ACCESS DENIED. Tumigil ang mundo. “What…?” Nanlamig ang dugo ko. At saka lumabas ang bagong text sa screen.

Una, sex outside marriage o sa ibang salita ay forni-cation. Ito ay ang paggawa niyon nang hindi kayo kasal. Kahit magkasintahan kayo o kaya engage, hindi kayo dapat pumapasok sa ganitong uri ng relasyon dahil malaking kasalanan ang paggawa ng bagay na dapat ay para lang sa dalawang taong ikinasal na. Bawal na bawal 'yan sa Bibliya!

Hindi war freak kaya napapaisip siya kung paano sasagot rito. “You’re bad. Hindi ka dapat nagsasaya sa kamiserablehan ng iba.” “I’m sorry,” pinantayan niya ang pagiging kalmado nito. “hindi ko na uulitin.” “Hindi nila ako pinapapasok. I don’t have any idea why I am ban from this place, but I am sure may kinalaman si Wulf.” “Baka meron talaga.” “Your husband is out of his mind again. Please don’t feed him with lies.”

“I trust you, because you are a kind man.” Tumawa siya. “Hindi ako mabuting tao. I have done a lot of evil things, something that’s unforgivable. Matanda na ako, gusto ko na bago ako mamatay ay mawala ang lahat ng guilt sa’kin. Ngunit sa tingin ko ay imposible iyon…” “Kaya ba ako ang pinili mo? Babaeng alipin at walang patutunguhan ang buhay, kaya ba ako ang pinili mo dahil naaawa ka sa’kin?”

Sa kabila ng mga pangakong binitawan ko, hindi ko natupad ang lahat ng iyon. I regretted every word I said. And I hate myself for doing that, kailangan ko muna i-set aside yung happiness ko para sa kaligtasan niya at ni Axford. I lost the father of my unborn child, and the love of my life. If hindi lang talaga dinamay ang buhay nilang dalawa ng kapatid niya ay hindi ko talaga siya iiwan at hihintayin ko ang pagbalik niya.

Inangat ko ang ulo upang tingnan siya at sinalubong ako ng kulay luntiang mga mata. His eyes reminded me the color of a deep green forest that I left on my hometown. The entry to it was declared forbidden by the government. It was due to the rumore that spread that that forest eats any person who enters it. And at night it is said that villagers who lived near it can hear the cries of the dead. Since then, it was dubbed as "The Phantom Forest".