Funny Motto In Life Novels & Stories

hindi na para ipilit niya ang kanyang sarili dito. "Pera lang yan. Kikitain pa yan ng ate ang mahalaga masaya kayo, Masaya tayo." Sagot niya dito. Hinid pa rin naman nagbabago ang kanyang motto sa buhay at ang dignidad pa rin niya ang mamumutawi. Kahit kailan man ay hindi siya masisilaw sa pera ng ibang tao.

Ang motto ko sa buhay, Kung hindi mo kayang maging maganda, edi manggulo ka nalang, at least mapapansin ka pa rin. “Nay Berta, positive vibes lang tayo, baka malas kapag tahimik ako sa umaga!” sagot ko habang todo linis sa sala. “Kung hindi ka lang bago rito, baka nasandok na kita.” Napangiti ako. Ganyan kami ka-sweet dito. Everyday may threat, pero with love.

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.

Gano'n yon. Pero dahil nga agent ka din, malamang sa malamang hindi mo hahayaan na mapahamak ka din. Hindi mo kailangan mamili sa pagitan ng 'Buhay ko o buhay niya' dahil pwede mo namang piliin ang dalawa. "Finish your mission, not everyone's life." Yon ng motto ng RAO. Dahil bawat agent dito, dala-dala lagi ang kapakanan ng organisasyon at ang mga miyembro nito tuwing sasabak sa misyon.

“Kaya lang minsan me pagka-reckless. Yun bang sobrang tulin ng takbo mo tapos, sisingit ka pa sa mga kotse!” “Hindi talaga ako marunong mag-motor. Nag-aral lang ako. Kasi na bored ako mula ng palayasin mo ako kaya naghanap ako ng extreme sports para sa adrenalin rush.” pagtatapat ko sa kanya. “Ang motto ko ngayon,'Live a little.'” Noong palayasin mo ako, nawalan na ako ng ganang mabuhay. Mabuti na lang at dumating ang offer ni Chrissy sa fashion show noon kaya pansamantalang nakalimutan ko ang mga problema ko. Pero noong bumalik ako sa Pilipinas, muling bumalik ang lungkot kaya naghanap ako ng extreme sports na mapagtutuunan ko ng aking pansin. Natuto ako mag-take ng risks, maging spontaneou

"Magtigil ka d'yan, ako lang ang maganda sa ating tatlo kaya manahimik ka o baka gusto mong isang taon kitang paiyakin?" Tinawanan ko nalang siya at hindi nalang pinansin pa ang sinabi niya. Hayy akalain mo nga naman, pagkatapos ng nangyaring 'to eh nagawa ko pang tumawa. May motto kasi ako na Hindi dapat iniiyakan ang problema, tinatawanan yan! Oh ayan! May pa MOTTO ang boss Magi niyo! I-note niyo yan ha? At wag kakalimutang basahin yan kapag may mabigat kayong problemang dinadala.

Hindi ko maiwasan na pagdudahan ang aking ama baka takot lang itong maiwang mag isa o masabihan na walang natira at bigo sa buhay. He's indeed afraid of losing a battle 'yan ang proud akong hindi ko minana sa aking ama. Hindi ako takot matalo, masaktan at lumaban. Ang motto ko sa buhay ko ay subok lang ng subok every defeats hindi lang isang pagkatalo. But I'll make sure na may gain ako at lesson sa buhay. At alam ko naman na si Ally ang tama sa lahat malakas na rin naman ang confidence ko na pwedeng pwede kami ni Ally ayoko lang muna umeksena kasi gusto ko buong buo na siya bago ko kunin sa pamilya niya.

Panimula ko at mabilis na tumingin sa paligid. "What will life be like? what could i possibly become. It's a large world, short life and i'm just one of billions. I could make millions but that's something i cant promise In fact let's be honest chances are if you're nice and modest." Tahimik pa rin sila habang nakikinig medyo nawala na rin gaano ang kaba ko. "You'll be walked on and trampled into the ground when your knocked down you'll stay down and never noticed or found

Isa pa wala pa nga akong boyfriend stress na ako sa buhay ko, paano pa kaya kapag nagkaroon na? "Kj naman nito. Kapag ganyan ang motto mo hindi dadami ang lahi mo. Sayang naman ang kagandahan mo kung hindi na magbubunga pa. Lumandi ka! Sure ako makakakuha ka ng maraming fafa." Ngumiti na lang ako sa sinabi ni Pola. Hindi ako natatakot sa sinabi nito. Hindi ko kailangang magpadami ng lahi. Isa lang siguro sapat na.

Pagsalakay ko ng elevator saka ko lang pinakawalan ang luhang kanina pang gustong kumawala sa aking mata. "Shit Mich, hindi ka dapat umiyak sa kanya. Nakalimutan mo na ba ang motto mo sa buhay. luluhod at sasambahin ka nila. hindi mo kailangan magmakaawa sa kanila dahil dapat sila ang nagmamakaawa sayo para sa pagmamahal mo." Agad ko pinunasan ang aking luha at lumabas ng elevator na nakataas ang noo.