Ghosts Book Novels & Stories

Kumunot ang kanyang noo habang pinagmamasdan ang pabalat ng librong iyon. "Zombies is Real?" pagbasa niya sa pamagat ng libro. Bumaling muli siya sa isa pang libro sa katabi niyon. Kinuha niya rin iyon. "Supernatural Being," sunod na pagbasa niya sa pamagat niyon. Bahagya siyang natulala habang pinagmamasdan ang hawak na dalawang libro. Totoo nga kaya ang Zombie at mga Supernatural being? Paano niya ipapaliwanag ang nangyari nang nagdaang gabi kung saan nakita niya ang mga halimaw na iyon? "Are you interested in that kind of stuff?"

Parehas pa silang nakatutok ang mga mata sa akin habang ang kanya - kanyang kamay ay nasa isang lalagyanan ng chicharon. “Mamayang party ay mala-late tayo. Aabot tayo sa engrandeng speech ko at pagtapos nun ay magpapanggap akong masakit ang tiyan at nahihilo. O kaya naman ay may meeting basta kahit anong pag-arte. Yun na ang hudyat para dumating kayong dalawa at iuwi niyo na ko,” mahabang hininga ko. Ang haba ng sinabi ko feeling napagod ang buong sistema ko.

Biglang umihip ang malamig na hangin, napalinga-linga ako sa paligid. Walang tao at nahuhulog ang mga dahon mula sa malalaking puno. Unti-unti na rin sumsilip ang gabi, kaya mas lalo akong natakot. Huminga ako nang malalim at sinubukan kong buksan muli ang pinto gamit ang pag-iisip ko. “Enough with these extravagant revelations. It's not my birthday yet. Maybe there's a ghost, here,” ani ko.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

Nakaupo ako dito sa silid namin ni Ralph at tinitigan ang libro na binigay sa akin ni Ralph sabi niya ay kung gusto kong malaman o maintindihan ang lahi na pinanggalingan niya ay basahin ko lang ito. Isa itong malaki, makapal at lumang libro na kakaiba ang pabalat itim at sa gitna ay may nakasulat na 'CARTEA VAMPIRILOR' sabi ni Ralph ay ibig sabihin nito ay Book of the Vampires kaya muli ko itong tinitigan. Kinakabahan pa ako na buksan ito kaya hinaplos ko lang ito at kakaiba ang pakiramdam ko sa bagay na ito.

Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay.

Hiniklat ni Dana ang buhok n`ya, nalagas ang iilan at tinapon sa ere. Nakatulala ako sa pinto ng buksan n`ya ito, hindi pa rin tapos si Dana. Dahil ng makalabas s`ya ay sumigaw ito sa pasilyo, she is crying for help now, una ay hindi ko maintindihan ang ginagawa ni Dana, ang tagal bago ko maintindihan ang pag-sigaw n`ya. Kinuha ko ang mga papeles sa loob ng unit ko na binigay ni Giorre, sana talaga hindi na ako bumalik sa condo unit ko, kung alam ko lang na ito ang masamang balak ni Dana.

"Make sure the guest list is complete, Catherine. Because I have a feeling the most important guest is already at the gates." ​The atmosphere in the room turned electric. The smell of the incoming storm outside was no longer a hallucination; it was a reality. A flash of lightning illuminated the Solar, turning Catherine’s face into a jagged mask of terror. ​"What do you mean by that?" she hissed, her fingers clutching the crucifix at her neck. ​"I mean," I whispered, leaning closer until I could smell the cloying, artificial sweetness of her panic. "That you can't kill a ghost that refuses to stay in the grave. And my wife... she never was very good at following the rules."

Parang alam niyang may nabasa ako — at gusto niyang pagsisihan ko ‘yon. “You shouldn’t have come here, Liza,” sigaw niya mula sa malayo. “Maybe some ghosts don’t want to be remembered.” At bago pa ako makasagot, bumagsak ang kidlat sa lumang puno sa tabi ng lapida ni Mama. Sumabog ang liwanag, tumama sa lupa, at sa gitna ng puting alikabok at usok, para bang may aninong dumaan — isang babae, nakapula.

I'll edit this if I have time. Please like my F******k page: "Ajai_Kim WP Stories" This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Copyright © by Ajai_Kim All rights reserved. This book or any portion thereof may not be reproduced or used in any manner whatsoever without the express written permission of the publisher except for the use of brief quotations in a book review.