Halimbawa Ng Malayang Tula Mga Nobela at Kwento

Sobrang lawak kaya pala hindi namin mahanap ang ang daan papalabas kasi sobrang lawak ito. Nawalan ng pag asa si Myla. Kita ko sa kanyang mukha ang pagkalungkot. Pag alala, kaya sabi ko dito muna kami sa taas ng punu uoang makapagpahinga. Baka dito hindi kami makikita ng halimaw. Nakatulog si Myla habang nakasandal sa malaking sanga ng kahoy. Hindi ko siya iniwan. Sumandal din ako sa sanga na malapit sa kanya at nakatulog ako.

Lumiwanag ang buong katawan ng Reyna bago bigkasin ang mga katagang "Halimuyak ng puraw na sampaguita, Dagtum na pilit kinubli niya, Busilak na puso ang tudla, Tinik ng tangkay ang tula, Talulot ang siyang ugat, Bubuksan muli ang sugat, Pumanaw na sanlibutan, Sumumpang wala nang muling babalikan. . ."

Pagdating namin, tila napawi ang pagod ko sa isang iglap. Ang tubig ay malinaw na parang salamin, umaagos nang banayad ngunit tuloy-tuloy, sumasabay sa ritmo ng hangin. Sa ilalim nito, kita ang maliliit na bato at kumikislap ang repleksyon ng araw sa bawat galaw ng agos. Malamig ang hangin sa paligid, may dalang halimuyak ng lupa at dahon—isang tahimik na paraisong malayo sa ingay ng mundo.

Tumingin sa malayo. Ang dagat. Malawak. Tahimik. Madilim. May ilang ilaw mula sa malalayong bangka. Parang mga bituin sa ibabaw ng tubig. Kumukurap-kurap. Humihip ang hangin. Dinala nito ang amoy ng alat. Ang tunog ng alon ay marahan. Hindi agresibo. Parang humihimig. Parang nagkukwento.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Ang malawak na tubuhang kanyang nararaanan ay tila nagsasalimbayan sa musikang nilikha ng marahang pag-ihip ng hangin. Napangiti si Elisa habang manaka-nakang tinatapunan ng tingin ang nararaanang berdeng kapaligiran. All things bright and beautiful. Kapag namamalas niya ang payapa at berdeng paligid, iyon kaagad ang nasasaisip niya. Lumang tula na laging sinasaulo ng ina niya noon kapag papatulog na sila.

Malaya ka na, Malaya Isusuko na ang sandata aatras na sa laban Di dahil naduduwag kundi dahil mahal kita Mahirap nang labanan mga espada ng orasan Kung pipilitin pa, lalo lang masasaktan Mangangarap hanggang sa pagbalik Mangangarap pa rin kahit masakit Baka sakaling makita kitang muli Pagsikat ng araw, paglipas ng gabi Kung di pipilitin ang di pa para sa'kin Baka sakaling maibalik Malaya ka na, Malaya 🎵 Alam ko namang si Keisha talaga ang gusto nyang makasama kaya nga nya ko pinaalis sa buhay nya pero lintik naman para naman kaming rubber band na kahit na anong banat o paglayuin, bumabalik pa din kami at ito nga nandito na naman ako sa mundo nya.

Sa papel ang mga salitang nakasulat ay: Tulad ng mga magagaan na ulap na nagsasara ng buwan, tulad ng hangin na bumabalik sa niyebe. Tiningnan ng dalaga ang mga salita at nagtanong, "Miss, ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito?" Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog."

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

Malalakas, parang mga kulog na mas nakakatakot kaysa sa tunay na bagyong nagwawala. Napasinghap ako, napayakap sa sarili kong katawan habang lumuluhang nakayuko. Kasabay ng bawat putok ng baril ay ang buhos ng ulan—para bang pati ang kalikasan ay nakikisigaw sa bangis ng gabing iyon.