Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko Novels & Stories

He said it with finality. "Bahala ka sa buhay mo" inirapan ko siya bago ako dali-daling umalis. As if ibibigay ko talaga sa kaniya ang location hmp!

Hawak ko ang sariling dibdib. "Water! Water please!" sabi naman nila para mapainom ako ng tubig. It's like my world turned upside-down, sa isang iglap, hindi ko akalain na ganito pala kagulo ang buhay ko. Mula sa aking nakaraan, hanggang sa aking patutunguhang distinasyn, nakakabit pa rin sa akin ang kamalasan.

Kaagad naman akong tumango "OO, dito na ako! At least dito, malayo sa sakit ng ulo. Malayo sa gulo at mas tahimik ang buhay ko." seryoso kong bigkas. "I understand. Alam kong mahirap kalimutan ang nakaraan pero nagpapasalamat pa rin ako sa iyo dahil pinaunlakan mo ang alok ko na samahan akong kumain." seryosong bigkas niya.

"Isang gabi na lang at magsisimula na ang bago mong buhay sa ilalim ng mga anino ko. Kill or live, it doesn't matter. As long as you are mine." Lumabas ako ng building na may ngiti sa aking mga labi. Ang hangin sa labas ay malamig, pero ang pakiramdam ko ay nag-aapoy sa pananabik. Sa wakas, malapit na. Malapit na ang araw na makukuha ko ang premyong matagal ko nang pinagplanuhan.

Tuluyan ng lumayo ang baby ko sa akin. I may look happy inside but deep inside I'm dying. Siya na lang ang hinihintay ko. Makita ko lang siya at makahingi ako ng tawad sa kanya pwede na akong mawala sa mundo. I'm so tired of this life. Wala na din namang silbi ang buhay ko dahil wala na siya sa akin.

“Sir! Baka makalabit mo yung gatilyo!” “I don’t care! Mamatay na kung mamatay!” Nagtaas baba ang dibdib ko, tila kay layo ng tinakbo ko sa lakas ng hingal ko. Pati ako sobrang kinakabahan sa giganawa ko dahil alam kong kaya kong kalabitin yung gatilyo upang wakasan ang buhay ko para matapos na tong putang inang sakit na nararamdaman ko.

Bawat minuto na lumilipas ay mas lalo pang lumalaki ang apoy at tinutupok ang buong lugar. Napuno ng hiyawan at paghingi ng tulong ang seldang kinabibilangan ko. Natataranta ang lahat, nagwawala, at umiiyak sa sakit. At mukhang ito na ang kapalaran namin, ang katapusan naming lahat—ang mamatay. Buhay pa man ay gusto na nila kaming sunugin sa impyerno. Malugod kong tatanggapin kung mamatay ako rito. Makakasama ko na ang asawa ko. Hindi kami roon maghihiwalay.

Hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa sobrang saya. Sa isip-isip ko, this is my life now. At hinding-hindi ko na mararanasan ang dating buhay ko na parang impyerno.

Mahigpit kong niyakap ang base na lagayan ng kambal. At doon unti unti kong naramdaman ang pag bagsak ng balikat ko kasabay nito ang mga luhang kanina pa nag uunahan na kumawala. My life is so f*cked up! Hindi ako magsasawang paulit-ulina humingi ng tawad sa kambal. "Mahal na mahal ko kayo, sobra pa sa buhay ko. Sana mapatawad niyo 'ko..."

Dali-dali kong hinila ang sintas at nang lumuwag na 'yon ay mabilis kong hinugot ang paa ko. Hindi ako nakagalaw nang maisip kong huli na ang lahat. Nanlaki ang mga mata ko. Kumakabog ng malakas ang dibdib ko habang naghahabol ako ng paghinga ko. Ilang segundo lang ay lalamunin na ako ng malaking agos. So, ito na 'yon... Ganito na magtatapos ang buhay ko...