Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko 소설 & 이야기

paulit ulit kong tungo sa sarili habang mabilis na pinapahid ang mga luha sa dalawang pisnge. Datapwat, alam ko namang malayo pa ang kailangan ko takbuhin sa buhay kong ito para makita ang dulo. Pero kung iisipin ko ang mga dating pinagdaanan ko, malayo na rin ako. Malayo na ang narating ko. Malayo pa, pero malayo na. Kaya hindi ako puwede mapagod. Hindi ako puwede sumuko.

napahawak pa ng mahigpit sa dibdib dahil sa matinding gulat. Hinarap ko ang aso medyo malayo sa nakaparadang sasakyan.. sesermunan ko na sana.. pero hindi na nagawa dahil tumilapon na ako sa lakas ng pagsabog! Rinig ko ang tahol ng aso, at nakita ko pa kung paano ito tumakbo papalayo habang tumatahol.. I saw the fire.. and the impact was too loud.. Is this how my life ends? At papaano ko pa maisasakatuparan ang pangarap para sa pamilya kung ito na ang magiging katapusan ng aking buhay.?

Natatawa kong biro pero nang makitang hindi ito natawa at seryoso ang mukhang nakatingin ay napalunok ako ng laway na tumitig din sa kanyang mga mata. "Well, hindi natin alam kung ano ang mangyayari bukas. Gusto ko kung ito man ang huling araw ko sa mundo, ikaw ang huling kasama ko, ikaw ang huling kayakap ko at ikaw ang huling kahalikan ko." Sambit nito at bigla akong siniil muli ng halik, isang marahang halik na nagpabaliw sa akin.

Nakatuon lang ang buong atensyon ko sa screen ng phone buong byahe at nasa malayong stage nako ng bigla akong ma-game over dahil biglang huminto ang sasakyan na ikinamura ko. "Tangina! Namatay pa ako" last life na yun 'e! Napakamot akong ibinaba ang phone at nilagay ulit sa bulsa ng jeans. Inilibot ko ang tingin sa buong paligid. Napakunot naman ako ng noo ng makitang madilim ang nasa loob nito.

Parang hindi makatotohanan ang nangyayari ngayon sa buhay ko. Huminga ako ng malalim, I’ve been through hell and back. This shouldn’t affect me greatly. Ang motto ko sa buhay, lahat ng problema ay may solusyon. Kung wala, patayin ang problema. Now, nasaan na si Dante?

Kung minsan ang buhay ay talagang hindi maintindihan. Minsa'y nasa itaas, minsan nama'y nasa ibaba. Ika nga nila'y para itong gulong na umiikot-ikot na hindi malaman kung kailan hihinto. Ito ba'y titigil sa nakatakdang oras? O, magpapatuloy lang sa pag-ikot na parang mundo na walang katapusan. Life is short. Matatapos ito sa ayaw at sa gusto mo. Titigil ka sa paghinga kapag tapos na ang oras mo sa mundo at wala kang ibang magagawa kundi tanggapin na hanggang doon na lang talaga, ang buhay mo.

Dalawa sa pinakaimportanteng tao sa buhay ko ang nawala. "I will miss you,"sambit ko habang hinahaplos ang mga nakaburdang letra ng kanyang pangalan. "Ikaw ang taong nasasandalan ko sa tuwing may problema ako.Ikaw 'yung taong pinagaan ang buhay ko.Lagi kang nasa tabi ko sa tuwing kailangan kita.I'm sorry kung hindi ko nasasabi sa 'yo palagi kung gaano ka kahalaga sa buhay ko.Hanggang sa iyong huling hininga,ako pa rin ang inaalala mo."

Hanggang sa unti unting naging malabo ang paningin ko. Ito na ba? Ito na ba ang magiging katapusan ko? Dito na ba magtatapos ang buhay ko? Hindi ko na ba matutupad ang pangako ko sa mga bata sa bahay ampunan? Hanggang dito nalang ba ang lahat? Bigla na lamang tuluyang dumilim ang paningin ko kasabay ng pagbagsak ng aking katawan sa kalsada.

"Kita mo nga naman ang pagkakataon! Sa akin ka pa rin pala babagsak... So paano? Laro na tayo? Huwag kang mag-alala, paliligayahin kita dahil ito na ang huling araw mo!" I was so scared to the point that I was trembling while crying. Kung ito na ang katapusan ng buhay ko, dalawang salita lang ang nais kong sabihin. At mas mainam ng iyon na lang kaysa ang kababuyang alam kong gagawin ni Mike sa akin. "Kill me!" ***

Hays, bakit ba nahantong sa ganito ang buhay ko? "Ahh, ano ba namang isipan ito, gusto ko na matulog!" pagmamaktol ko habang bumabangon sa pagkakahiga upang dumungaw sa bintana. Aking sinilayan ang liwanag ng buwan at mga bituin habang sinasabayan ang paghithit ng yosi. "Gusto ko na lang mamatay..." bulong ko sa aking sarili. Gusto ko na talaga, pero kaya ko ba?