Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko Novels & Stories

Hirap na hirap ako. Mabilis kong nakalahati ang iniinom habang iniisip ang lahat ng nangyari sa buhay ko. Akala ko perfect na ang buhay ko noon. I have my Mama...and of course, Kylo. Akala ko lang pala.

Tinitigan ako ng kanyang mga mata nang may kasidhian na nagpanginig sa kaloob-looban ko. "Hindi mo ako pwedeng hawakan — pero ako, pwedeng-pwede kitang hawakan." "Hindi iyon patas." "Ang buhay ay hindi kailanman naging patas. Dapat matagal mo nang alam iyon."

Isang maling galaw lang talaga ay pupulutin na ang walang buhay niyang katawan sa ibaba kung kikilos siya. "Cognac! Xander! Parang awa niyo na! Iligtas ninyo ako dito. Hinding-hindi na ako tatakas!" Pero wala sa dalawa ang dumating para sagipin siya. Naluluha na siya dahil mukhang dito na talaga ang katapusan ng buhay niya.

Si Mommy ata ang tatapos ng buhay ko. End of Flashback Unti unti akong nakakaramdam ng lungkot. ×××

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

Buntong hiningang ibinaba ko ang kinakain sa kandungan bago tanawin ang mga nagsasayawang dahon at sanga ng puno. Sa totoo lamang ay hindi ko na rin alam kung saan papunta itong buhay ko, kung ano ang kahihinatnan ko sa dulo nito. Maybe I’ll suffer that much? Karma na rin sa mga ginagawa ko sa buhay. Sa lahat ng mga taong sinaktan at inaway ko, lalo na ang mga magulang ko. Sa ideyang iyon ay lumamlam ang mga mata ko.

Tinanggal ko iyon sa kamay ko at tinapon kung saan. Damn this illnes! Sana hindi na lang ako binuhay kung papahirapan lang din naman ako. Does the pain has no ending? Ending my life doesn't as well. I will not come to death, I will let death come to me. "DADA!" Iyon ang huling narinig ko bago ako mawalan ng malay. 'K-kuya'

Muling tumulo ang luha ko at ginawang pamunas ang kumot, muli akong napabangon ng maramdamang hindi ako makahinga dahil sa pagiyak ko. Tanginang buhay to. ____________________

Tanong nito sa sarili na napahawak pa sa kanyang baba habang nag iisip. Mas namutla naman ako dahil doon. Shit mukhang katapusan ko na talaga pero sana bago man lang ako mamatay ay makita ko kahit saglit man lang si Jane T makapag paalam dito kahit papaano. Pero mukhang hindi na mangyayari pa ang bagay na yun. Pumikit na lang ako muli at hinintay na lang ang pag dapo ng bala sa aking katawan na siyang tatapos ng buhay ko.

Hindi ko maibangon ang sarili sa tindi ng sakit na gumagapang sa buo kong katawan. Wala rin tinig ang gustong kumawala sa akin, at ang paghuni lang ang kaya kong gawin. Maari ngang ito na ang huling hininga ng buhay ko, nawalan na ako ng pag-asa sino pa nga ba ang maghahanap sa akin? Sino pa nga ba ang makakaalala? Maaring lahat ng galit sa akin ay matuwa kapag wala na ako! “Doreena!” Napamulat ako ng marinig ang tinig ng isang lalaki, hindi ko kaagad siya nakilala mula sa taas na kinatatayuan niya. Ngunit isa lang ang nasa isip ko.