Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko 소설 & 이야기

Sandali akong tumingin sa asul na ulap at napangiti ang aking labi. "Sana, kung nasaan ka man ngayon, naging masaya ka pa rin para sa akin. Sayang at hindi mo nasubaybayan ang buhay ko. Pero siguro, kaya nangyari ang mga bagay na iyon sa nakaraan, ay para matuto akong lumaban sa buhay," sunod-sunod kong wika. Marahan akong tumayo at sandaling tinanggalan ang dumi ng aking kamay. Muli akong tumingin sa babaeng importante sa aking buhay, saka nagpamulsa.

Kung bakit sa napakaraming lugar sa Maynila ay tila pinagtatagpo sila ng tadhana. "Oh, bigla ka yatang nalungkot. Hayaan mo na iyon. Ang mahalaga, hindi ikaw ang nawala. Nariyan na ang phone number ko. Susunduin na rin kita next week kaya mag-ready ka na. Sa ngayon ay iiwan muna kita dahil may tinatapos pa ako." "Ano bang mga tinatapos mo? Hindi ba pwedeng ngayon ako umuwi? Kaya ko na ang sarili ko, Rex."

sagot niya. Umiling-iling ako. “H-Hindi po ako susuko nang basta-basta. H-Handa akong lumaban kahit sobrang mahirap at kapalit nito ay ang aking buhay. H-Handa akong mamatay nang masaya basta’t kapiling ko lamang ang mga anak kong triplets.”

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Subalit pagtapak ko sa edad na pito, gumuho ang lahat, at doon nagsimula ang impiyerno ng aking buhay. Napapikit ako at bumuntong hininga ng dumako ang aking pangin sa malawak na harden. “Dyaan ka nababagay! Magbungkal ka dyan ng lupa! Hindi ka aalis dyan, hanggang Hindi mo iyan natatapos!”

Gayunpaman, ang anting-anting na ito ay medyo nakakapinsala sa gagamit. Nangangailangan ito ng dugo ng gagamit upang makatulong sa pagtanggal ng lason ng pasyente. Hindi lamang ito kukuha ng maraming enerhiya, papaikliin din nito ang kanyang buhay. “T*ngina! Ano naman kung paiikliin nito ang buhay ko! Basta’t mailigtas si Waltz, handa akong paikliin nang kalahati ang buhay ko!”

“Sa mga nasabi ko kanina. Ganun talaga kasi ang bibig ko mapanglait at mapanghusga kaya hindi ko naisip na below the belt na pala ang mga nasasabi ko sayo.” Hindi ko alam kung paano magre-react sa sinabi niya kaya simpleng “Okay lang ‘yon.” na lang ang nasabi ko. “Tama ka, Angelic, na maswerte ako dahil ganitong buhay ang nakasanayan ko kaya paano nalang ako kapag dumating sa puntong nasa pinakailalim na ako? Paano kung gumulong na ang buhay at ako naman ang nasa pinakababa kakayanin ko kaya?”

mahina kong sagot habang hawak ang aking sumasakit na ulo na may natuyong dugo na sa gilid. "Huwag kang magpasalamat sa akin dahil kung ako lang ang masusunod, mas pipiliin kong mamatay ka na lang sa kalsadang iyon kaysa bumalik ka pa rito sa buhay ko," ang huling malupit niyang salita na bumasag sa katahimikan ng buong bahay bago ko tuluyang isinara ang pinto ng aking silid.

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

Mabibilis ang tibok ng puso ko at napapagod na rin ako sa paghahabol ng aking hininga. I don’t know what’s happening, but it seems like I'm dying. I am slowly losing consciousness, and I am letting the darkness consume me. Mukhang magtatagumpay si Tyrone na patayin ako at marahil ay ang buhay ko nga ang kabayaran sa lahat ng mga pagkakasala namin. And if today is going to be my last day, then so be it. I am surrendering myself and hoping that my life will take away all the sins that Tyrone and I have committed.