Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

ungol ko. "Marami kang pangako bago matapos ang gabing ito. Sa akin." Itinulak ng kanyang gitnang daliri ang bulak na nasa aking bukana at natigilan ako, ang mga hita ay nagdikit sa kanyang pulso. "I-enjoy mo ang iyong huling mahahalagang minuto bilang isang birhen. Handa akong ibenta ang aking kaluluwa para maipasok ang aking titi dito."

“Oo Katanaya, buhay ako dahil sayo! Nabuhay kami dahil sayo salamat!” Sobrang saya ko dahil finally bumalik na lahat ng mahahalaga sa buhay ko. The End.

Tinapunan niya ako ng isang matalim na titig. "If I were you, I'll call and start praying all saints I knew. Dahil ito na ang magiging katapusan ng buhay mo.." Wala akong ibang nagawa kung hindi ang humagulhol pa lalo. Sumasabay ang mga luha ko sa bawat patak ng ulang dumadaloy sa pisngi ko. Kung sakali mang ito na ang magiging katapusan ng buhay ko.. ... sana, mahanap ako ni Tita na kahit ang katawan ko na lang na wala ng buhay..

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

dagdag pa nito na lalo kong kinainis. "Fuck this life" mura ko at mabilis nag lakad paayat sa hagdan kahit gutom ako hinayaan ko nalang mag kulong nalang ako sa kuwarto ko nag tatampo ako kila mommy at daddy bakit hindi pa nila ako hahayaan buhay ko ito gagawin ko anong gusto ko hirap ba intindihin yun but fuchk grrrrr bulong ko sa sarili.

Slowly but surely hanggang sa makarating na ako sa dulo. Nang makababa ako sa monkey bar ay sumilip ako sa ibaba. Nakaabang sila sa pagtalon ko. Guess what? Sahig ang babagsakan ko. Paano?! But sure naman ako na hindi nila ako patatalunin kung alam nilang mamamatay ako ‘di ba? That’s lame, dude.

Walang kahit anong natira sa akin kundi ang matinding dusa, ang nabubulok na bracelet sa aking bulsa, at ang habambuhay na pagsisisi na kakain sa aking buong buhay hanggang sa aking huling hininga. "Nawala sa akin ang lahat..." ang humahagulgol kong pabulong na hiyaw sa gitna ng walang katapusang katahimikan ng gabi. "Patawarin mo ako...Luciana..."

banta ko. Lalong uminit ang aking ulo dahil naalala kong final exam pala namin ng araw na iyon. Daig ko pa ang binagsakan ng langit at lupa. Sayang ang ilang buwan na paghihirap ko. Sayang ang mga pangarap ko. Grabe, I was so devastated to the point that I wanted to end my life.

“Hanggang kamatayan. Hanggang sa kabilang buhay. Hanggang wala na akong hininga.” Sa labas ng ICU, lumulubog na ang araw — kulay kahel ang langit. Sa loob, kaming tatlo. Duguan, wasak, pero buo. Pamilya.

hingal at umuungol kong sabi. “I don't mind,” aniya bago muling paikot-ikutin ang dila sa loob ng kaselanan ko, “I would love to die this way.” Napangiti na lang ako at kahit pagod, dinagdagan ko pa ang bilis ng pag-ulos ko. Habang bumibilis ang ulos ko, lumalakas din ang ungol ko. Walang makakarinig sa amin dito, so I don't mind at all.