Happiness In Korean นิยาย & เรื่องราว

Binuksan ko ang profile account at bumulaga ang posted na korean language. T*****r posted 사랑하고, 상처받고, 다시 사랑하고... 그곳을 떠난 누군가를. (Loving, hurt and loving again... to someone away from the place.) T*****r posted 나는 사랑에 빠졌었고, 과거에 상처받았었고, 꿈에서 누군가를 사랑했다는 것을 보여줬어요.

*Korean word (formal) Naneun neoreul saranghamnida, jagiya ( I love you my love)

Kasi napansin ko na hindi na ako tinititigan at sa iba na nabaling ang kanyang atensyon. "Awam mwo pabwowito ko tawaga itwu." Si Pheney 'yan na nagsasalita habang mual at puno ng laman ang bibig. Paborito niya raw kasi itong mga Korean food na: Haemul Pajeon (seafood vegetable pancake); Japchae (stir-fried noodles); Samgyoepsal (pork strips). 'Yan lahat ang laman ng plato niya, ang takaw niya 'no? May pagkapatay gutom talaga itong babaeng ito kahit kailan. Paglingon ko nagulat ako dahil ubos na kaagad ang kinakain niya. Kaliit niyang tao pero kung lumamon parang halimaw.

Kinuha ang cellphone at nag G****e Translate. “Agassi, bogo gyesin geu namja… je nampyeonieyo. Geureoni deoneun barabojianassseumyeon haeyo.” Malamig niyang binasa ang Korean translation ng ibig niyang sabihin: Miss, that man you keep looking at is my husband. I would appreciate it if you stopped looking at him. Nanlaki ang mata ni Lucas. “You can speak the Korean language?”

“Annyeonghaseyo (Hello)! Taga Perry Express ako!” Pagkarinig pa lang niya ng karaniwang Korean greeting ay agad na binuksan ng may-ari ang pinto at napatingin sa magandang babaeng ito. "Lumalabas na mayroon kaming mga Korean courier sa Orlando ngayon." Dahil sa plano ni Jordan, ang mga dayuhang babae ay nagtrabaho bilang mga courier sa bawat top-tier na lungsod, kaya matagal nang nasanay ang lahat.

Ito na ba ang sinasabi nilang HAPPY? ENDING...

Dumako ang tingin ko sa harap at napaawang ang labi. Sariwon Korean Barbecue Basa ko sa korean restaurant's name. Bakit kaya may korean restaurant ang kaibigan ni Thruv? Adik din ba siya sa kdrama o kpop? "Thav." "Yes, my love." "Nasa BGC ba tayo?" tanong ko habang hindi inalis ang tingin sa harapan. "Yes, my love." rinig kong sagot sa kanya.

biglaan kong tanong sa isip ko na hindi ko namalayan na lumabas pala sa bibig. "Happiness is a decision," sabi ni Ugi na may pagka englishero pala. "Some people depends happiness on circumstances, but if you change your perspectives and appreciates little things, then every day you can be happy." "Talaga ba Ugi," natatawa ko. So, may mali sa pag-iisip ko? Sino ba namang makaka-appreciate sa sitwasyon ko? I may have the money, fame, face, but family? I've never feel it.

marahang tanong ko kay Josh. “Yea, I’m fine, Yeobo ko. How about you? Are you happy?” malambing na tanong niya sa akin. Nakangiting tumango ako sa kanya. “Sobra! Thank you huh.” Gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ni Josh. “You know what, Yeobo ko? Kung ang Korea may kpop, at ang Pilipinas may ppop. Alam mo kung anong mayroon ako?”

Kung kanina ay kabado at tahimik siya, ngayon ay hindi niya mapigilang humuni ng kanta. Kahit mahina, narinig pa rin iyon ni Darien. Ang kinakanta niya ay yung “Happiness” na kanta. Napangiti si Darien at tanong niya, “So happy?” Walang pag-aalinlangang tumango si Harmony. “Mm, happy.” Hindi lang dahil tinanggap siya ng pamilya ni Darien, kundi dahil ang pamilya nito ay kasing bait at kasing ganda rin ng pagkatao niya.