Hopelessly In Tagalog Novels & Stories

Nang makalapit sa ina ay mahigpit niya itong niyakap habang umiiyak. "I'm sorry, Mommy. I'm sorry. It was all my fault. Kung hindi sana ako naglayas, hindi niyo na sana ako hahanapin. Hindi sana kayo maaksidente. It was all my fault. I'm sorry, mommy. I'm really sorry." She said while crying, ang kanyang mukha ay nakasubsob sa leeg ng kanyang ina.

Di ako makatulog nang gabing yun sa kakaisip sa nangyari. ''You're fucking confusing me when we bump into each other in that fucking hallway.'' ''You're fucking confusing me when we bump into each other in that fucking hallway.'' ''You're fucking confusing me when we bump into each other in that fucking hallway.'' Aaaargh!!!!!!!!! Ba't ayaw mong maalis sa isipan ko!

Amoy na amoy na niya ang matamis na samyo nito. [ samyo - scent ] “H-Hope.” Boses nitong nakapapawi ng pagod ang humaplos sa kanyang pandinig. Basag man, naroroon pa rin ang pagiging payapa roon. Unti-unti niyang inilapat ang kanyang palad sa likod nito. Marahang minasahe. Tinugon niya ang yakap nito. “H-Hindi ko naman sinasadya.”

"Sayang! Ganda pa naman sana kaso masyadong mailap sa tao". "Feelingera talaga, kunwari dalagang Filipina, I bet sa gabi, daig niya la si Maria Ozawa" "Truth! If I know, kaliwa't kanan ang sugar daddy niyan"

I lost everything. Sa ugaling mayroon ako ngayong ang dali-dali kong husgahan. Ang dali-dali kong sabihan ng masasakit na salita. I've already encountered it while studying in Leyte and even Ateneo. Hindi ko gustong kumausap ng kahit sino.

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Napahikbi ako, hindi ko magawang magsalita dahil sa takot at hirap na paghinga. Ano bang kasalanan ko sa mga 'to! Sa pagkaka-alam ko wala akong atraso kahit kanino! Kidnap for ransom ba 'to? Halo halo na ang nasa isip ko hanggang sa tuluyan na akong kainin ng dilim. Napangiwi ako sa sakit ng katawan ko nang magising ako sa isang abandonadong warehouse na walang ibang laman kundi ang malalaking plain boxes sa harapan.

A motherly warmth embraces me the moment her arms are wrapped around my back, trying to calm me down from crying outloud. "I'm sorry, I'm sorry, ma. H-hindi ko kayang humarap sa inyo. N-nasaktan ko kayo. Wala akong mukhang maiharap sa inyo. I made a mistake, and t-that. That broke us all. I don't know how to conceal the damage. I don't know how to face you again after everything. I am a disgrace." umiyak ako na parang batang nagsusumbong sa mommy niya.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”