Hopelessly In Tagalog Novels & Stories

Naguguluhang tanong ko. " Nandito ka sa isang pribadong Lugar upang magamot. Nabangga ka nang kotse at dahil doon ay nagtamo ka ng mga injuries. Kaya ka din hirap mag-salita ay dahil na din sa tinamo mong pinsala. " Ngunit kahit na anong sabihin nito ay naguguluhan pa din ako, hindi maalala ang mga sinasabi nito, " H-hindi ko p-po m-matandaan... "

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Hindi siya agad nakapagsalita. I have loved you and I always will Call it crazy but I know someday you'll feel This feeling I have for you inside I'm a hopeless romantic, I know I am Memorized all the lines and here I am Struggling for words I still don't know what to say What to say "Coz I don't have the courage to confess verbally my feelings to you Via. Does it disappoint you knowing my feelings for you?" Narinig ko ang bulungan sa likod na mukhang kami na ang pinag-uusapan.

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

Mahinang pagtawag ko sa pangalan niya, ngayon na kaharap ko na siya ay parang nawala lahat ng mga salita na pinag-practice ko pa na sabihin. “What’s wrong? You look so troubled. Tell me, pinagalitan ka na naman ni Tita?” Nag-aalala nitong tanong. Her innocent eyes make me feel the guilt, stronger. “No, it’s not, first we should go home.” I said. Maybe, kailangan ko rin kumuha pa ng lakas ng loob para sabihin ang lahat sa kaniya.

dagdag ni Uncle. I sighed. May mga punto nga naman sila. Alam ko at ramdam kong nangungulila nga si Hope sa kanyang ama at masyado akong bulag para makita iyon. Kinakain kasi ako ng takot ko. Kinakain ako ng takot sa mga sasabihin ng ibang tao. Pumikit ako at hinilot ang sintido. Should I go back?

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] The Devilish Billionaire [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”