Horror Masks Novels & Stories

Nakasuot ng iba't ibang klaseng maskara ang mga kalalakihan at kababaihan na nakasuot ng kaswal na damit o nakasuot ng mga kakaibang costume habang nagkukwentuhan at nagsasaya sila sa terrace. Binigyan ng dalawang maskara sila Jeremy at Madeline ng isang tagapagsilbi na nakabantay sa pinto. Kinuha ni Madeline ang maskara na mukhang lobo na halos natatakpan na ang kanyang buong mukha, tanging ang mga mata at labi lang niya ang nakikita.

he murmured, voice low and smooth, “they’re not here to dance. They’re here to see which of us bleeds first.” “I know,” I whispered, my lips barely moving. “Then let’s make sure they choke on disappointment.” He gave that dark smile of his — may halong pride at panganib — then umalis para kausapin ang ibang dons. And just like that, naiwan akong mag-isa. Sa gitna ng mga lobo. --- Everywhere I looked, I saw masks — mga ngiti na may kasamang tusok, mga mata na nagbibilang kung ilang beses akong kikilap.

"That's good. I want that one. And a mask that will match on it as well." "Noted, Ma'am." Pumunta siya sa isa sa mga rack kung saan nakahilera ang dress na may kaparehong disensyo ng gusto ko. Pagkatapos ay dumiretso naman siya sa kabilang rack kung saan mayroong naka-display na iba't ibang klase ng mga mask, bago siya bumalik sa 'kin. "Here it is, Ma'am." Bumaba ang tingin ko sa hawak niyang mask. It is color black as well with gold lining and white feather design.

Chapter 2: Die Andre’s POV Naglakad ako sa maingay na hallway nang makita ko si Alex. Iwinagayway ko ang kamay ko sa kanya hawak ang horror mask ko ngunit hindi niya ako napansin. Nabili ko ang mask na ito kahapon nang maglaro kami nila Basty at Tristan sa labas, naiwan ko kasi sa bag ko kaya ilalagay ko na lang din sa locker ko para hindi sagabal sa loob ng bag. Kakailangan ko rin ‘to kung may mga events na sa Halloween. Pero mas kailangan kapag mang-tri-trip. Natawa ako sa iniisip ko.

Hanggang sa mapapasakanya ang huling halakhak. Matagal na siyang nagtatago sa likod nang maskara. Ang paglaruan ang mga taong may atraso sa kanya ay hindi sapat ang kanyang katauhan upang magpanggap na isang mahinang negosyante na matanda. Kailangan ni Frank na pairalin ang matinik na paraan. Ayaw ni Frank nang foul. Gusto niya ay bala de-kalibre.

He played it and his jaw clenched once again. Isang lalaking may suot na neck mask at may hawak na helmet. The time stamp said it was four in the morning. Mayroon itong ginalaw sa likod ng fridge ng supermarket at matapos ng fifteen minutes ay agad na itong umalis.

Napakapit ng mahigpit si Astrid sa hita niya, ramdam niya ang mga kuko niya na bumabakat sa maputi niyang balat. "Opo, masusunod po ang gusto niyo. 30 minutes pa po bago kami makarating doon. Kita na lang po tayo sa loob, sir." Ayun na ang huling narinig niya, bago niya nakita na tinanggal niya ang suot niyang sumbrero, at pinalitan ito ng mask. Hindi ito ordinaryong medical mask, ito ay natatago ang buong mukha niya, at may hingahan sa bandang ilog at bibig niya.

Puro confident. At siya? Naka-rent lang na gown at halos madapa sa taas ng heels. Sa sobrang kaba, naparami ang inom niya ng wine. Hanggang sa nahilo na siya. Lumabas siya sa rooftop para magpahangin. Doon niya nakita ang isang lalaking nakatayo sa gilid, nakatingin sa siyudad. Naka-itim na suit at silver na maskara.

Hinubad ni anilius ang shades at mask. Laking gulat ni Hazen ng makita ang sarinling repleksyon sa mukha ng kaharap. Magkamukha nga silang dalawa.

Sa bawat hakbang niya, parang unti-unting nawawala ang mundo sa likod niya. Napansin ni Mira ang mga taong naglalakad ay lahat ay may suot na mask. Hindi pang-party na mask sa mga masquerade ball. Hindi yung katulad sa mga carnival. May mga mask na tila hayop. May mukhang diyos. May mga mukhang walang ekspresyon. Lahat magkakaiba, pero iisa ang pakiramdam na dala, ito'y parang isang laro ng kapangyarihan at panganib.