Horror Masks Novels & Stories

Iyong tawa ng isang bata sa mga horror movie. “Sino ‘yan?” kabadong tanong niya. Pigil na pigil ang aking tawa habang nagre-record ako ng video. Unti-unti ay lumalabas ito kaya naman mas lalo siyang kinabahan. Dali-dali siyang naglakad papasok ng opisina ni Papa. Sa pagkakataong iyon ay naisip ko nang ilabas ang huling bala ko sa umagang iyon. Ang aking sarili. I was using a mask. A Halloween mask nang sa ganoon ay hindi ako makita at makilala ng kahit na sino.

Parang ginawa para manira ng buhay at mangwasak ng puso ng kababaihan. Mula sa matangos niyang ilong, hanggang sa matalim niyang panga at mga matang kahit malamig tingnan, kaya ka pa ring titigan na para bang ikaw lang ang tao sa buong mundo. “Mask,” simpleng sabi niya. Agad lumapit si Arabella dala ang dalawang eleganteng mask. Iyong kay Ark matte black na may dark silver details habang iyong para sa akin naman ay black and gold, delicately designed with tiny crystals around the edges.

Mukhang gawa lang ito ni Aino, habang walang kaalam-alam si Sebastian. Habang iniisip ito ni Maysun, nakita niya ang maskarang nasa sahig. Isang silicone mask ito. Sa panlabas nitong anyo, parang totoong mukha ng tao. Subalit, puno ito ng dugong maroon. Mapula rin ang mga mata. Ito ang maskara na naging dahilan para matakot si Maysun, madulas ang paa, at mapatakbo ang kotse patungong imburnal. Gusto niyang durugin ang maskarang ito sa galit. Nagngipin si Maysun sa galit, pero narinig niya ang tatlong lalaki, "Nailigtas ka na namin. Paano mo kami pasasalamatan? Mukhang mayaman ka ah, base sa kotse mo?"

Pero sana… marinig niya ang panalangin ko. “God damn it!” Napatalon ako nang dumagundong ang malakulog na boses na iyon. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata at agad sumalubong sa paningin ko ang isang lalaking naka-tuxedo at may suot na maskara na sakop ang buong mukha. Tanging ang kaniyang asul na mata lang ang nakikita ko. Hindi ko man kita ang mukha niya, sapat na ang kaniyang nagngangalit na mga mata para madagdagan ang takot na kanina ko pang nararamdaman.

sabi niya sa harap ng kanyang portrait. May takip ang larawang iyon. Isang human size portrait, suot ang kanyang best gown the night of her concert with her mask on. Simula ng mangyari ang aksidenteng iyon, nakatakip na lang ito. Sa oras na buksan niya ito, sisiguraduhin ni Nadja na kakayanin niyang paglabanan ang takot sa maskara.

Horror ang kabuoan ng theme kahit malayo pa naman ang Holloween. Lumabas si Jonas Gwen nang may fierce na mukha. Suot niya ang isang black net sheer shirt kaya obvious ang namumutok niyang katawan. Nakapangingilabot din ng balahibo dahil matalim ang mga mata niya. Kaya niyang makipagpatayan gamit lamang ang titig. Sunod na lumabas ang kakambal niyang si Allesandra Gwen. Napasimangot ako dahil parehas kami ng suot na may black feathers.

Nakasuot ng iba't ibang klaseng maskara ang mga kalalakihan at kababaihan na nakasuot ng kaswal na damit o nakasuot ng mga kakaibang costume habang nagkukwentuhan at nagsasaya sila sa terrace. Binigyan ng dalawang maskara sila Jeremy at Madeline ng isang tagapagsilbi na nakabantay sa pinto. Kinuha ni Madeline ang maskara na mukhang lobo na halos natatakpan na ang kanyang buong mukha, tanging ang mga mata at labi lang niya ang nakikita.

he murmured, voice low and smooth, “they’re not here to dance. They’re here to see which of us bleeds first.” “I know,” I whispered, my lips barely moving. “Then let’s make sure they choke on disappointment.” He gave that dark smile of his — may halong pride at panganib — then umalis para kausapin ang ibang dons. And just like that, naiwan akong mag-isa. Sa gitna ng mga lobo. --- Everywhere I looked, I saw masks — mga ngiti na may kasamang tusok, mga mata na nagbibilang kung ilang beses akong kikilap.

"That's good. I want that one. And a mask that will match on it as well." "Noted, Ma'am." Pumunta siya sa isa sa mga rack kung saan nakahilera ang dress na may kaparehong disensyo ng gusto ko. Pagkatapos ay dumiretso naman siya sa kabilang rack kung saan mayroong naka-display na iba't ibang klase ng mga mask, bago siya bumalik sa 'kin. "Here it is, Ma'am." Bumaba ang tingin ko sa hawak niyang mask. It is color black as well with gold lining and white feather design.

Hanggang sa mapapasakanya ang huling halakhak. Matagal na siyang nagtatago sa likod nang maskara. Ang paglaruan ang mga taong may atraso sa kanya ay hindi sapat ang kanyang katauhan upang magpanggap na isang mahinang negosyante na matanda. Kailangan ni Frank na pairalin ang matinik na paraan. Ayaw ni Frank nang foul. Gusto niya ay bala de-kalibre.