Novel & Cerita How Much รักนี้เท่าไหร่

“คิดว่าไม่ เพราะทั้งสองคนต่างก็รักผู้หญิงเพียงคนเดียว” หญิงสาวยิ้มพร้อมกับพยักหน้าช้าๆ “ฉันทำกับข้าวไม่เก่ง ทำความสะอาดพอได้ เงินในบัญชี เอ...อันนี้ต้องปรึกษาพี่ดูก่อนว่ามีเท่าไหร่ ความสวยก็งั้นๆ ไม่ใช่โฉมสะคราญอย่างในซวงเสวี่ยเชียนเหนียน ส่วนเรื่องนิสัยใจคอก็ไม่ได้แย่อะไ ร”

ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้คิดยังไง รู้แค่ว่าอยู่ใกล้แล้วหวั่นไหว จ้องมองแล้วใจเต้น "ฉันถามว่าเธอรักฉันมั้ย" "เอ่อ... คือฉัน..." "ฉันรักเธอนะน้ำแข็ง รักมาก รักเธอคนเดียวแล้วก็รักมาตลอดเลยด้วย"

ชีคบันติมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกหลากหลายขึ้นกว่าเดิม แต่คนอย่างเขาไม่ชอบการท้าทายแบบนี้ เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเรียกร้องเอาอะไร และมั่นใจว่าเงินของเขาสามารถซื้อใจเธอได้แน่นอน “คุณต้องการเท่าไหร่ถึงจะพอใจ” “เท่าไหร่ก็ไม่มีความหมายหรอกค่ะ เพราะฉันรักใครคนหนึ่งไปห มดหัวใจแล้ว คงมาเล่นสนุกกับคุณไม่ได้หรอก”

ขอบตาฉันร้อนผ่าว ก่อนจะหลับตาลง "ผมรักคุณ...ผมรักคุณมาตลอด ผมขอโทษจริง ๆ ลูกจันทร์ ฮึกกก" "คุณจะมารักผู้หญิงที่มีค่าแค่ 5,000 บาท ได้ยังไงกันคะ?" "คุณจะมารัก 'ขยะ' อย่างฉันได้ยังไง..." ฉันเอ่ยถามเสียงเบาหวิวน้ำตาไหลรินออกมา ฉันเอามือปาดน้ำตาและเชิดหน้าขึ้น

“มึงให้ค่ากินน้องครีมรินเดือนเท่าไหร่วะ” “ถ้าไม่ทะเลาะกันก็เดือนละล้าน ถ้าทะเลาะกันก็หมื่นหนึ่ง” ”ทำไมมันห่างกันเยอะจังวะ” “อ้าว ก็เงินอยู่กับกูไง ถ้าอยากได้ก็ต้องมาง้อกู”

ฉันถาม “รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้วอิงค์ ยิ่งตอนที่อิงค์ไม่อยู่พี่เหมือนคนบ้าเลยรู้มั้ย ไม่เอาแล้วนะไม่หนีพี่อีกแล้วนะครับ” ฉันก้มมองหน้าคนที่ยิ้มให้ฉัน ใครจะไปคิดว่าคนที่รักฉันเพียงแค่เห็นรูปจะมาเป็นสามีและพ่อของลูกฉันตอนนี้ ฉันไม่ได้รักคุณดีซีมาตั้งแต่แรกแต่ความรัก ของฉันมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นฉันเองก็ไม่รู้ตัวจนตอนนี้ฉันให้เขาไปหมดแล้ว

เธอเงียบไปเพียงครู่เดียวก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอีกครั้ง ความรักครั้งแรกของจีน่าล้มเหลวไม่เป็นท่า และนี่คือสิ่งที่เขากลัว ใครกันที่จะมารักเขาจริง รักเขาจากใจไม่ใช่ที่หน้าตา ฐานะ มันสมอง หรือเพศสภาพ “โถ่ๆๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว พรุ่งนี้มีสอบอีกนะ ถ้าสอบไม่ผ่าน สิ่งที่ยิ่ง ใหญ่กว่าการอกหักของเธอคือปะป๊าตัดเงินค่าขนม อดเอาเงินไปเปย์สาวๆ อีกนะ”

​ฝ่ามือแกร่งอีกข้างจับขาเรียวยาวตวัดขึ้นบ่า ยกร่างของบิ๊กให้พับงอจนแผ่นหลังแทบจะม้วนตลบ ช่องทางรักสีหวานช้ำขยับขมิบโชว์เด่นหราอยู่ตรงระดับสายตา ​"อื้อออ! ปล่อย... กูบอกให้ปล่อย!" ​สายตาดุดันวาววับในเลนส์ใส ไร้คำพูดปลอบประโลม มีเพียงลมอุ่นผ่าวที่เป่ารดจีบเนื้อบวมช้ำ ก ่อนที่เรียวลิ้นร้อนชื้นจะตวัดเลียสับเข้าที่รอยแยกฉ่ำเยิ้ม ระเบิดรสสัมผัสจาบจ้วง

วุ่นวายจริง ๆ “ให้แฟนฉันประกันให้มั้ย แค่สี่ห้าหมื่นเศษเงิน ใช่มั้ยค่ะที่รัก” แพรี่เน้นเสียงคำว่าเศษเงินเป็นพิเศษ

“หมายความว่าไงความรัก” “ก็หมายความว่า ถ้าให้เตยเลือกระหว่างเงินกับความรัก เตยก็จะเลือกเงินไงข้าว โอ้ย สมัยนี้แล้ว ความรักกินไม่ได้หรอก เงินต่างหากที่บันดาลทุกสิ่ง เงินเท่านั้นที่ knock everything ธนบัตรเท่านั้น ที่ทำให้เราได้โบยบิน ^<>^”