How To Calm Your Mind Novels & Stories

utos ko na agad naman nitong sinunod at lumabas na ng study room. Nanginig bigla ang kamay ko at naikuyom ko ang mga palad ko, pasinghal na natawa at buhay pa pala ang h*yup na ito? Umawang naman ng bahagya ang bibig ko, pilit kong kinakalma ang sarili ko at mariing napapikit kinusap ang sarili. "You have to calm down, Esme..." I relaxed myself and I inhaled deeply and I stood up.

I immediately shook my head to relax my mind and I closed my eyes to avoid overthinking. No, he'll never do such things. I know, I know he loves me. At hindi niya ako lolokohin. Dahan-dahan akong napabaling sa karagatan ng hindi na masilayan ang bulto ni Kaleb. Tumingala ako, pumikit ang mata, at dinama ang malamig na haplos ng hangin sa mukha ko. I let the wind flew my hair and it makes me feel relaxing and refreshing. Naririnig ko pa rin naman ang mga taong masayang tumatawa, but i was not distracted by them.

Nagising ako dahil rinig na rinig ko ang hampas ng alon sa dalampasigan. Yung tunog na paulit-ulit, steady, parang tibok ng puso ng isla hindi nakakairita, kundi nakakakalma. It’s telling you to breathe, it's a safe place.

"Good. Ako muna ang gagawa. Just watch me, okay?" Muli akong tumango at nagsimula na siyang pumwesto. Isinuot niya 'yong headset bago dahan-dahang itinaas ang kanang kamay na may hawak ng pistol. "First thing, you need to relax. One of the things that you must learn in target shooting is to remain calm and focus. You need to clear your mind because it might affect your performance." Tahimik lang akong nakikinig at nakatingin sa kanya. Walang emosyon ang kanyang mukha na tila ba wala siyang buhay.

"Wag mong pilitin kung wala kang maalala, hija! Calm your mind. It will only trigger your brain if you insist." Sinunod ko ang sinabi niya dahil sa tingin ko mawawalan ulit ako ng malay sa sakit at ayaw kong mangyari 'yon. I closed my eyes and breathe deeply. Pinigilan ko ang mag-isip ng kahit na ano at mas dinamdam ang paglanghap ng hangin. Ilang sandali pa akong nanatiling tahimik at pinakiramdaman ang sarili. Nang wala ng nararamdaman na sakit ay dumilat na ako. Ang babaeng may hawak na baso ang unang bumungad sakin.

I hardly stop what I'm feeling sa pamamagitan nang pagkuyom ko ng aking kamao sa ibaba ng mesa. Relax and breathe Klara. Relax and breathe. Also relax your heart. Ugh! Shit relax Klara! Relax! Ngunit hindi ko pa rin nai-relax ang aking sarili. Namumulang tumayo ako at isa-isang kinuha ang mga ipinresent ko sa board meeting. Pinatay ko rin ang laptop ko at binunot ang usb. Alam ko nagtataka ang mga ito sa pananahimik at ginawa ko. Pero wala akong pakialam, all I want is to ease these hard feelings and to relax my heart by breathing and gaining my normal heartbeat.

Sa pagkakataong ito, pilit pinananatiling kalmado ang sarili, upang bigyan ng espasyo ang babae at pahintulutang maramdaman ang panandaliang kapayapaan bago muli silang harapin ang panganib. Sa sulok ng sala, nakaupo sa upuan na may tablet sa kamay, ngunit ang atensyon ay tila hindi sa dokumento. Ang bawat galaw ay puno ng mapanganib na halina, habang tahimik na sinusubaybayan ang bawat kilos at paghinga sa paligid. Ramdam ang koneksyon sa bawat sandali, at bawat titig ay nagbubunsod ng masalimuot na damdamin, isang halo ng kontrol, pang-akit, at pang-unawa. Ang isip ay umiikot sa parehong plano at damdamin—paano muling mapapalapit ang babae, at paano mapananatili ang balanse nang hindi tulu

he said while he did what he uttered which I understand that he was giving me instructions on what to do. I followed what Kaito had told me. I felt calm as soon as I closed my eyes and the serenity of the place added for me to slowly attain the peace I wanted. "You need to focus. Don't be attached to any mental distractions. Let it pass and focus back on your thoughts," Kaito continued as if he read my mind.

At takot ang pinakamadaling kontrolin. Hinarap ko ang mga pagkaing nakahain sa harap ko. Ang bango, ang ayos ng presentation, obvious na high-end at bawat kagat na ginagawa ko ay sinasadya kong namnamin. Slow, controlled, as if wala akong iniisip na kahit anong masama. A good meal calms the mind. And a calm mind makes better decisions.

And it doesn't look good. Kaya kailangan ko talagang makatakas sa bahay. I need to breathe. I need fresh air to refresh my mind. Tama, kailangan ko lang huminga. Masyado lang akong nasasakal dito sa bahay kaya kung ano-ano na ang pumapasok sa isipan ko. If I go outside, it will calm my mind. At sigurado, babalik na rin ako sa pagiging normal, lalo na ang pag-iisip ko.