How To Calm Your Mind นิยาย & เรื่องราว

Sobrang lawak at lalim nito na para bang hihigupin ka pailalim. Kahit nanginginig ang aking mga kamay ay dali-dali kong hinalughug ang aking bag at kinuha ang aking headphone. I wore it and turned on the lofi beat music. I took a deep breath several times and let it out. I do it until I feel like I'm calming down. Panandalian kong ipinikit ang aking mga mata habang taimtim na nakikinig sa musika.

Bawat salita ay parang maliit na sandata, nagpapaalala sa kanya na kahit gaano ka-busy o ka-stressful ang buhay, may karapatan siyang huminga at magpahinga. Body and Mind Reset Para sa physical reset, nag-stretching siya sa yoga mat, nag-focus sa bawat muscle na nagkikimkim ng tension. Ang slow, deep breathing ay nagbigay-daan sa relaxation ng balikat, likod, at leeg — bahagi ng katawan na ilang linggo nang napilitan sa stress. Ramdam niya ang unti-unting pag-relax ng katawan, kasabay ng mental calm na unti-unting bumabalik.

Ang daming alam sabihin ni hindi nga marunong manalamin! Bumuntong hininga ulit ako ng ilang beses. "Leylah, stay calm. Relax. Think of your happy pill. Think of happy thoughts," pangunumbinsi ko sa sarili. Nang sa tingin ko ay kalmado na ako ay nilapag ko na ang cellphone ko sa kama saka ay nagbihis. Nag breath in and breath out pa ako ng ilang ulit bago ko sinuot ang t-shirt. Hindi pa ako tapos sa pagbibihis ay tumunog naman ang ringtone ng cellphone ko. Inis kong sinara ang closet tapos ay nagpapadyak papuntang kama saka ay hinablot ang cellphone.

I need to take a cold shower to calm my nerves down. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob ng aking silid ay dumapa muna ako sa aking kama. Pinikit ko ang aking mga mata at rumagasa sa ‘king isipan ang mga pangyayari mula kagabi hanggang kaninang umaga. ‘It is who can’t forgive yourself.’

Hindi ako lalabas hanggang hindi niya binabalik ang cellphone ko! Napahugot ako ng malalim na buntong hininga saka minasahe ang sintido ko. "Marami pa akong kailangan gawin. Hindi ko muna talaga dapat isipin 'yong kalokohan ni Toby na 'yon… okay, Ayen, breath in…breath out…breath in…mare, 'wag ka paka-stress dahil maaga pa at marami kang aaralin ngayong araw." Pagpapakalma ko sa sarili ko. Hinampas ko pa ang dibdib ko para i-cheer ang sarili.

Misha’s POV Habang nasa sala ako at abala sa pagyo-yoga, pilit kong kinakalma ang sarili ko, iniisip na hindi ako matitinag. Nakapikit ang mga mata ko, humihinga nang malalim, nararamdaman ko ang bawat banat ng mga kalamnan sa katawan ko—isang paraan para magpakalma at mag-focus, para hindi pansinin ang anong naroon lang sa likuran ko… o sino.

The calmness of the room and the gentle morning light helped me to center my thoughts. I started with some basic stretches to warm up my body, gradually moving into more complex poses. Mabuti at ako lang mag-isa ang nandito. Honestly, I'm not really comfortable being surrounded by various people; I like it more to be alone. I close my eyes, allowing myself to fully immerse in the moment. Ang katahimikan ay bumalot sa akin na para bang pilit nitong tinatakpan ang mga negatibong pangyayari na nakaukit sa aking isipan.

"I know, but you should not keep yourself distracted and frustrated either. Lalo kang maba-blanko at mahihirapang mag-isip niyan, Art." "As if it's inevitable and I could tell my mind not to think about Rain and everything that happened?" he said in sarcasm. "If there is a way to stop brain from formulationg thoughts, then I will do it. Tell me..." "Well, haven't found any..." He shrugged. "Pero ang akin lang ay huwag sobra-sobra lalo at hindi ka naman matutulungan ng pag-o-overthink mo. You should calm down and relax, man. Ang sabi naman sa'yo ng papa ni Rain ay mukhang maayos naman ito, hindi ba? Then you don't have anything to be worried about."

Isinandal niya ang likuran sa malambot na unan. ‘Relax, Melinda,’ paalala niya sa sarili. ‘Inhale.” Huminga siya nang malalim. ‘Exhale!’ Ilang beses niyang ginawa ang breathing exercise para pigilan ang inis na nararamdaman niya. Habang hinihintay niya si Agnes na pumasok sa kuwarto ay umayos siya ng upo at maingat na inilapat ang paa sa malabot na carpet.

Ngumiti lang ako at binalik ang atensyon ko sa pagkain. Dumaan ang mga linggo, at unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa sarili ko. Hindi na ako kailangang sumigaw para mapansin. Hindi ko na kailangang mag-post ng kung anu-ano para lang mapansin ng mundo. Sa simpleng pag-aaral, sa simpleng pagkanta, at sa pakikinig sa sarili ko—nahanap ko ang peace na matagal kong hinanap sa maling paraan noon.