If My Memory Serves Me Right Mga Nobela at Kwento

Biglang sumeryoso ang anyo ng taong kausap ko. "Ako, Bettina huwag mong pinagti-tripan. Nakalimutan mo na bang may anak ka at kahapon lang inilibing ang asawa mo? Maghunos-dili ka Betty, don't tell me may amnesia ka?" "Honestly, meron nga akong amnesia," sagot ko rito. "Mommy!" narinig kong sambit ng isang batang babae na sa tingin ko'y nasa edad na anim na taong gulang. Umiiyak ito.

Nakatayo ako sa gitna ng abandonadong club—sirang ilaw, basag na salamin, at sahig na may bakas ng dugo at alak na matagal nang natuyo. Ito ang address. Ito ang lugar na tinuro sa akin. At habang nakatingin ako sa paligid— may kumikirot sa likod ng utak ko. Memory. Hindi buo. Hindi malinaw. Pero pamilyar. “Damn it…” bulong ko. Hinawakan ko ang ulo ko. Huminga nang malalim. Hindi ako natatakot. Hindi na. “Late ka na.”

Hindi na ako naghintay pa; dumiretso ako sa office para sa follow-up at halos lumusot sa pila. Nakita ko si Dr. Darian Mendez, seryoso ang mukha habang nakatitig sa makapal na bundle ng results ko. Ilang minuto siyang nag-aaral bago siya tumingin sa akin at dahan-dahang nagsalita. "Sabi mo, parang nawalan ka ng memorya. Hindi ‘yan ilusyon. Totoo — nagkaroon ka ng amnesia dati." Natulala ako.

banggit nito sa akin in rage. What? Dahil sa sinabi nito ay biglang may nagbalik sa memorya ko na nangyari dati, that I heard the same words from a man. It's a vogue memory, but the longer I stared at him ay unti-unti luminaw ang mukha ng lalaki na naka-one night stand ko sa isang hotel after my graduation. Wait, was that him?

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Sarap i-umpog ng ulo nila para maalala nila ang panahon na yun. Ano to? Nagka-amnesia sila?! ANG SAMA MO TALAGA AUTHOR! Dapat ako yung nagka-amnesia para di ko na maalala ang ginawa nila sa akin. Napalunok ako. “Ah, try niyo… mapapa-iyak na lang kayo sa sobrang anghang nito.”

Nang maging magkalapit na ang agwat ng mga mukha namin ay bigla siyang may binulong na hindi pamilyar sa pandinig ko. "Pollum memorias pollum..." Parang sirang plaka na paulit ulit sa utak ko ang mga salitang iyon sa pandinig ko hanggang sa mapamulat na lang ako at natagpuan kong nasa kama na ulit ako ng kwarto ko. Ang kaibahan nga lang ay umaga na ngayon. Napangiwi naman ako nang makaramdam ako ng pagkahapdi sa kanang palad ko kaya inangat ko naman ang kamay ko at sinilip ang palad ko.

“Mababawi din ba niya ang mga memoroya niya bago makita si Catherine sa Melbourne?” Sagot ni Sarah, “Mm. Masyado akong walang ingat noon. Sa katotohanan, kapag ang tao ay binago ang kanyang isipan, wala ng punto sa pagpilit sa kanya tutal ayaw na niya ako. Sa tingin ko pagkakamali ko talaga ito. Dapat tinulungan ko ang mga tao gamit ang kaalaman ko sa psychology kaysa sa saktan sila.”

Sana bumalik na ang alala ko. "Huh? You've lost your memory?" Nagulat ako ng magsalita si Raph, hindi ko pala namalayan na nasabi ko na pala ang nilalaman ng isip ko. "Oo, sinabi ko kanina. Didn't I?" ani ko. "Oh, I forgot."

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �