Novel & Cerita Ilaw Ng Tahanan

Avril Quarter to eleven na nang makauwi ako sa bahay ni Ma'am Jane. Pansin ko sa labas na patay na ang ilaw sa loob ng bahay. Malamang ay tulog na siguro ito. Dahan dahan na binuksan ko na ang pintuan upang di maka gawa ng ingay. Baka kasi magising pa ito ay mahirap na mapagalitan pa ako. Kaya maganda na iyong nag iingat.

Simple lang at maliit ang aking bakuran. Maliit lamang ang bahay na aking tinitirahan, gawa sa pinagtitiyagaang troso na pinagdugtong-dugtong gamit ang kinakalawang na mga pako at makapal na tali. Ang bubong ay pawid na halos butas-butas na, at sa tuwing umuulan ay napipilitan akong maglatag ng palanggana o timba sa sahig para saluhin ang tumutulong tubig. Walang maayos na bintana kundi mga siwang lamang sa kahoy kung saan pumapasok ang malamig na hangin at liwanag ng araw.

Sa sobrang lalim pa ng mga iniisip, nakita na lang niya ang sariling nakatayo sa tarangkahan habang nakatingin sa kabilang dako; may matandang babaeng nagwawalis ng bakuran. Dahil sa nakita, agad siyang napatingin sa bahay-kubo nilang nakatayo; maliit man ngunit malaking bagay ito upang magkaroon ng sariling tahanan: kung saan maiiwasan ang pang-aalipin, pang-aapi at pagmamando sa mga bagay na gustong gagawin sa loob ng tahanan.

Umiiyak na turan niya. No! This can’t be! Hindi rin ako papayag na mawawalan ng tahanan ang mga batang andirito. Ito na lang ang tanging ligtas na tahanan na mayroon sila. Gagawin ko amg lahat kahit lumuhod pa ako sa harap ng may ari ng lupang ito. Huwag lang nilang sirain ang mumunting bahay ampunan na ito.

tugon ko rito. Narating namin ang tree house at wala pang ilang sandali ay pareho na kaming nasa itaas. Ipinaayos na ito ni Franco. Pinalagyan nito ng mas maayos na hagdanan at pinatibay ng husto. Si Franco rin mismo ang nagmi-maintain ng tree house, nang sa gayon ay hindi ito madaling masira. Pumasok sa loob ng bahay si Franco. Saktong wala ng sikat ng araw kaya expected ko na magbubuhay ito ng alcohol lamp, pero laking pagkagulat ko ng biglang nagliwanag ang paligid.

samantala. ilang buwan lamang akong nawala rito sa Bahay pero parang nanibago kaagad ako. sobrang laki na Kasi ng ginagalawan ko kabaliktaran sa Bahay na tiniran ko sa Bulacan. pagdating ko sa aking kwarto ay kaagad kong inilapat Ang likod ko sa Malaki at malambot Kong kama. centralized air-conditioned Ang buong kwarto ko at may malaking flat screen android tv. mayroon din akong refrigerator sa loob nito at may malaking walk-in closet. marangya Ang Buhay na Meron kami at lahat ng ito ay ipinagpapasakamat ko sa Taas. Hindi ko na kailangang nagtrabaho dahil napakarami at napakalakas ng negosyo ng mga magulang ko. lahat ng gusto ko ay nakukuha ko ngunit Hindi rin pala lahat kayang bilhin ng Per

Tanong ni Ivy. “Eh bat ako aalis? Ang laki laki ng bahay natin kaya doon nalang ako.” “Kahit na! Marami kayang mga tao na gusto pa rin nilang umalis sa mga bahay ng mga matatanda nilang mga magulang.”

"O siya, halika sa loob at iluluto kita ng agahan." Masayang sumunod ako kay inay. Pagkapasok ko sa bahay ay hindi maitatangging nakaraos na din kami kahit papaano. Maaliwalas ang sala. May magandang sala set at may smart tv na. Malinis at komportable.

Nang marinig ni Eva ang salitang 'tahanan', ang puso niya ay parang tinutusok ng tinik. Minsan na niyang tinuring na tunay na tahanan ang lugar na yon bilang kanya. Pumunta siya sa mall para bumili ng mga dekorasyon at siya mismo ang nag-ayos ng bawat parte sa bahay na iyon.

— At sa huli, iyon pala ang totoong tahanan— hindi isang lugar na perpekto, hindi isang buhay na walang problema, at hindi isang relasyon na walang katahimikan. — Hindi lang bahay. Kundi isang espasyong ligtas silang maging sarili nila. Isang buhay na hindi nila kailangang takasan. Isang presensyang hindi nakakapagod panatilihin. — At sa huli, iyon pala ang totoong tahanan— hindi isang lugar na perpekto, hindi isang buhay na walang problema, at hindi isang relasyon na walang katahimikan.