Inevitable Changes Novels & Stories

Sana ganito na lang palagi, tahimik, at maganda ang paligid. Napatingin ako sa kalangitan. Napangiti ako ng mapait nang makitang makulimlim ang langit. Walang nagbago simula noong magsimulang kumalat ang virus. Pati kalangitan ay nadamay na rin. Unti-unti na itong dumidilim. Maybe we can't really avoid the changes in this world, it is part of humanity. The only thing we can do is accept those changes.

So kailangan kong mabago ang sarili ko bago matapos ang dalawa’t pung araw dahil kung hindi ay mamamatay ako at hindi na ako makakabalik sa pahanong kung saan talaga ako nababagay. Napasabunot lang ako sa aking buhok habang naglalakad papuntang parking lot. Hindi pa ba ako nagbabago sa paningin nila? Kasi para sa akin ay unti-unti na akong nagbabago. Napatigil ako sa paglalakad nang mapansin kong may nakatayong anino sa harapan ko. Tamad na tamad ko naming itinaas ang paningin ko sa taong iyon. Napailing lang ako nang makita si Miel habang nakapamaywang at nakataas ang isang kilay.

Ito ay isang proseso kung saan ang bawat panig ay nagbabago dahil sa presensya ng isa’t isa. Sa unang pagkakataon, napansin ito ni Varek. “Look at the last five cycles,” sabi niya habang ipinapakita ang comparative patterns. “The construct isn’t just responding to us. It’s… evolving differently when we’re there.” “And we are too,” dagdag ni Mara. Tumango si Elian. “Before, we were trying to understand it. Now… we’re being changed by it.” Ang insight na iyon ang nagmarka ng simula ng bagong phase: Reciprocal Evolution.

He paused. “No.” “Just irreversible.” That word hit differently. Irreversible. Kasi sa mundong ‘to… walang balik. Lahat ng change, permanent. Lahat ng adaptation, cost. At kung sino ka bago nito… hindi ka na babalik doon. Huminga ako nang malalim. Parang kailangan ko ng anchor. “Then we’re already too late,” sabi ko. Umiling si Torren.

(Cain) ISANG linggo na ang nakararaan mula nang mapansin kong may nangyayaring kakaiba. Something’s changing. Hindi ko ma-pin-point kung ano at saan mismo ang nangyayaring pagbabago pero nararamdaman ko iyon. I feel something ominous in the air. I feel the change stirring inside me.

Ang katotohanang humingi siya ng tawad na kahit kailan ay hindi namin inasahang mangyayari ay nakakataba na ng puso. "I am fine, just.. surprise at the abrupt changes in me." He clarified. Marahan kong itinango ang ulo at nangingiting inilihis ang tingin mula sa kanya. Hindi na rin naman ako nagulat sa mga pagbabagong nangyari sa kanya dahil alam kong unti-unti niya rin iyong magagawa. We are born innocent, hindi iyon mawawala kahit na magka-edad, so being innocent in the changes within us is understandable just like what's he's feeling right now.

Subalit, pagkatapos na mabuo ang kaugalian, sa hindi tiyak na buwan, o hindi tiyak na araw, maaaring sila ay nagbabasa ng libro, o pababa ng tren, o kaya may ginagawa silang isang bagay na hindi naman important, bigla na lang nila mapagtatanto na… “Ah, kelan ko napulot itong kaugalian na ito?” Sa madaling salita, kaunting tao ang makakapansin habang nasa umpisa pa lang ng kaugalian na ang buhay nila ay uni-unting nagbabago. Ito ay maaaring maliit na pagbabago, ng may kaunting panghihimasok. Subalit, itong mga uri ng tahimik na panghihimasok ay dumadaloy papasok ng walang tagas.

Seryoso at hinihintay ang magiging reaksyon niya. Naglakas-oob na ako. Dahil napagtanto kong pareho lang naman. Malalaman rin nila. Bakit kailangan pang patagalin? Sometimes change can be extremely uncomfortable because it can mean leaving major parts of ourselves behind. It can mean leaving people behind, which sometimes means heartbreak. But that's life, right? We need to feel the pain to know that we are alive. Pain is inevitable. But the suffering? It's optional.

Johnson. After that, I held out my flash drive to present our project and stood at the platform in front. Napalunok ako. Then cleared my throat, looking at anyone but Mrs. Johnson sitting at the back of the classroom. "21st century. An age in which technology, social media, are part of our everyday life, an essential for us human beings." I gulped, looking at Eion when I said 'human beings,' he scowled at this. "And yes, we live in a world where changes are immobilized and nurtured. But what are really the causes of the changes in this world? Why are there changes?"

At marahil, sapat na iyon. Sa huli, natutunan ni Robbie na ang pagbabago ay hindi dumarating bilang isang malaking deklarasyon. Hindi ito isinusulat sa liham, o ipinapangako sa isang gabi ng luha. Dumarating ito sa maliliit na bagay sa paggising araw-araw, sa pananatili kahit mahirap, sa pagpiling huwag umalis kahit walang garantiya.