Instinct Quotes Novels & Stories

LEV WHEN I eased my Bugatti into the parking space of The Ruins, I know something is not right. I can smell it in the air and feel it through my blood. I don't believe in superstitious shits but I must admit that there were times when instinct saved me. Now, there's that little voice at the back of my head that keeps on nagging me. I can't shake it off.

“Hindi magandang ideya.” “Mas hindi magandang ideya kung may kasama akong masusundan ng kalaban o kung ng sino man.” Napangiti siya sa kabilang linya, halata sa tono. “May tiwala ka pa rin sa instincts mo.” “Wala na akong ibang maaasahan.”

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

"Dahil binura nila ang alaala mo. Pero hindi lahat. I’m sure may mga bagay kang nararamdaman na hindi mo maipaliwanag. Mga instinct na parang natural lang sa’yo. Tama ba ako?" Napakagat ako sa labi. Hindi ko gustong aminin, pero tama siya. May mga bagay akong nagagawa nang hindi ko alam kung paano. Tulad ng mabilis kong reaksyon sa panganib, ang kakaibang bilis at lakas ng katawan ko, at ang pakiramdam na may parte ng buhay ko na hindi ko maintindihan. "Anong gusto niyong gawin ko?" mahinang tanong ko.

“Maaaring instinct lang.” Instinct? Sa isip niya, kung instinct iyon, napaka-agresibo pala ng instinct niya. Halikan ito nang halikan hanggang sa siya mismo ay mawalan ng direksyon. Matapos maubos ni Ysa ang tubig, lumuhod si Elijah sa harap niya upang magpantay ang kanilang mga mata. Ang ganitong kilos mula sa kanya, isang lalaking palaging mataas at tila hindi naaabot ay may kakaibang lambing.

“Hindi mo kailangang akuin lahat.” Tumingin siya sa akin—at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod. Hindi kahinaan, kundi bigat ng responsibilidad. “Alam ko. Pero kapag may tama na papunta sa’yo, instinct ko ang humarang.” Huminga ako nang malalim. “At instinct ko ang tumayo sa tabi mo—kahit makita ng mundo kung gaano ka kadelikado kapag may ginagalaw sila.”

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

Ngunit wala siyang nakita kundi katapatan at sinseridad. Dahan-dahan, tumango siya. "Tutulungan kita," sabi niya. "Pero kailangan mong intindihin na hindi ko kayang talikuran na lang ang instincts ko. Poprotektahan ko ang anak ng tao sa buhay ko, pero hindi ako magdadalawang isip na labanan ang sinumang magtangkang manakit sa kanya."

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

At ang mga detalye na tila hindi nagtutugma. Hindi ko pa alam kung ano mismo ang hinahanap ko, pero may kutob ako na may nakatago. At sa buong buhay ko, natutunan kong pakinggan ang kutob na iyon. Maraming beses na akong nailigtas ng instinct ko sa maling desisyon at mapanganib na sitwasyon. Kaya kahit wala pa akong konkretong ebidensya, hindi ko kayang basta na lang balewalain ang nararamdaman ko.