Introduction Poem About Yourself Novels & Stories

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Pinakamapalad na lalaking dumating sa mundong ‘to. Edi siya na. Ayoko mang sabihin pero kailangan kong i-introduce ng maayos kung anong klaseng tao si Kevin. Bakit kasi POV ko pa Author? Matalino… Masayahin… Masigla… Positibo sa sarili… Gwapo… Di magpapatalo… At higit sa lahat… Mayabang. Sige na. Itigil na natin ang pag-iintroduce kay Kevin.

"I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..." Isang paglalakbay patungo sa pagkilala at pagtanggap sa sarili — isang pag-asa na kahit gaano man kahirap ang daan, may bukas na mas maliwanag at puno ng pagkakataon. *******************

Pero hindi ko pwedeng sabihin sa kanila kung saan ako nabibilang, na isa akong anak ng lobo at bampira. “Hindi ko po alam, hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag basta nagising na lang akong ganito na ako.” humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang hirap mabuhay ng kahit ang sarili mo ay hindi mo naman kilala.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Ang kaibahan nga lang, hindi na maghihilom pa akong sugat. Kahit ilang taon pa ang lumipas. Kahit anong sakuna pa ang dumating. Kahit anong sitwasyon pa ang aking kahaharapin. "Please introduce yourself." Wari bang ang boses na iyon ay nanggaling sa lahat ng anggulo at sa isang iglap ay bumalik ako sa audition. Napakurap-kurap ako at muling nasilaw sa nakabubulag na liwanag na nakatutok sa akin.