Introduction Poem About Yourself นิยาย & เรื่องราว

saad ko at isa isang tumalima naman ang lahat. "Since this is a literature class, I want each one of you to prepare/craft/make/ a self-introduction using any type. I'll give you five minutes to compose it." I said. Wala akong narinig sa mga ito, ang tahimik nila, parang lahat poise na poise kahit mga lalake. Pero may isang naglakas loob na magtaas ng kamay. Tumango ako bilang acknowledgment na she's f*e to talk. "Isn't it too soon Miss? Don't we deserve a word why you were late?" nakataas ang kilay nito at humalukipkip pa. Naglakad ako palayo sa podium habang nakatingin sa kanya.

Ngunit parehas lang ang lungkot sa mga mata niya. Mukhang may mabigat talaga siyang nakaraan na nahihirapan siyang lagpasan. “Nobody ever has the answer to everything Nobody should define you as a piece of one thing And see it as a whole When you look at me You think you have the right to see me as who you think I am When you've never seen the real me behind the show's curtains We might be alike But that doesn't mean that you know everything I've been through…”

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

Dwayne's POV ♪You never love yourself right darlin', But I want you to. If I let you know, that Im here for you, Maybe you'll love yourself like I love you♪ ♪And I've just let these little things, slip out of my mouth, because it's you, Oh' it's you. Oh it's you, they add up to. And I'm inlove with you and all your little things♪

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

i turned my face back to being serious when I saw the bitch eyes scanning me. Probably this people are thinking now that I have split personality, one minute I'm okay the next minute I'm not. Whatever. I don't give a damn. "I actually don't know where to start. I have so many things running on my mind. So may things that I wished I have done before. But well maybe, I will start by formally introducing myself to all of you?" I paused, realizing that there's no need for me to do that. Biglang uminit ang ulo ko, tama, bakit pa ba ako magpapakilala eh nakita na nila kung ano ang ginawa sa akin ng mga demonyong anak ng mag-asawang De Lima.

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.