It's Too Cold For You Here นิยาย & เรื่องราว

Suddenly, a cold breeze from the aircon made me feel so cold, kaya wala sa oras na napayakap ako sa sarili. Napakunot ang noo ko ng maramdaman ang skin ko. Hindi ba dapat ang damit ko ang makakapa ko? Bumaba ang tingin ko sa katawan ko, “Sh*t. I’m naked?” mahinang tanong ko sa sarili at hinila ang kumot na nakapa ko. “It’s too cold.” Nanlaki ang mata ko at hindi nakagalaw matapos marinig ang baritono pero inaantok na boses sa likod ko.

Nagulat na lang siya nang biglang bumulong si Arthur sa kanya. "Are you still okay? Gusto mo bang lumabas na lang tayo?" Napansin yata nito ang panginginig niya. Dumagdag pa kasi ang napakalamig na aircon sa loob at parehong wala man lang silang dalang jacket nito. "I-I'm okay. I'm just... cold."

Isang mailing galaw niya lang ay lilislis na paangat ang kanyang suot na shirt. She needs to be very careful. The cold wind is blowing and she’s having a hard time to stop herself from freezing. Sobrang lamig talaga. Joining this kind of activity is a bad idea. Hindi na niya ito uulitin pa. Nang maramdaman niya ang muling pag-upo ni Cydine sa kanyang tabi ay wala sa sarili siyang napalunok. Kulang na nga lang ay pigilan niya ang kanyang sarili sa paghinga. If only that’s possible.

Sumandal ito sa upuan at tumingala sa kalangitan. "Go home, Clyde. You're going to catch a cold at this rate," mahina niyang sabi habang pinagmamasdan nang patago si Clyde. Nag-aalala na siya rito dahil sa manipis lang ang suot nitong damit, hindi akma sa malamig na panahon.

Bagkus ay tinitigan niya lang ako nang matagal na para bang may iniisip. Diyos ko! Pakiramdam ko ay tagaktak na ang malamig na pawis ko sa likod pero kailangan kong panatilihin ang ngiti sa labi ko. Maya-maya pa ay malamig siyang nagsalita. "Gusto ko lang ipaalala sa iyo, Miss Canlas na malakas ang hangin sa labas at malamig ang panahon. Mahina ang katawan mo, kaya hindi mo dapat hayaang sipunin ka."

Pero nakatulong iyon para mawala ang lamig niya sa katawan. “Pasensiya ka na sa damit at pantalon na ‘yan, iyan lang kasi ang extra kong damit dito,” ani ng babae. “Naku, wala ito. Malaking ginhawa nga sa ‘kin dahil hindi na ‘ko nilalamig!”

Kapag naramdaman mo ang hirap ng buhay sa labas, kusa ring magiging malinaw ang utak mo at babalik ka rin dito nang kusa. Nang makarating si Floriece sa apartment, laking gulat niya nang makita ang napakasimpleng dala-dalahan ng kaniyang kaibigan. "Iyan lang ang dala mo? Sobrang bababa ng temperatura sa mga susunod na araw, baka mag-zero degrees pa at umulan nang malakas. Aren't you afraid of catching a cold?"

"Wake up you pathetic bitch!" Nagulat ako sa malamig na tubig na bigla na lamang ibinuhos sa akin. Halos mapatalon sa aking kinahihigaan. I was shivering. If only I could shift into my wolf, I wouldn't feel any coldness. But I can't. I am still a human. And the human body is weak when it comes to cold. Winter ngayon at malamang ay punong-puno ng snow sa labas. The blanket they gave me won't be enough to warm me. Nagmulat ako ng aking mga mata at nakita ko roon ang isang babae at yung babaeng Luna ni Rebel. What's her name again?

Sa sobrang lamig ng panahon dito sa Japan parang gusto niya na lang magpaka- cuddle dito habambuhay. “Jake, malamig ang panahon. Hindi tayo pwedeng mag jogging at isa pa, nandito tayo sa bansang ito para magbakasyon. Hindi para umpisaha ng session ng pagpapayat ko.” Nakalabi niyang sagot dito. Napansin niya ang ngiting kaagad na gumuhit sa labi nito. Isang makahulugang pagtitig ang ibinigay nito sa kanya kaya naman hindi niya mapigilan ang makaramdam ng kaba.

Sure ko na kay Vexana ang boses na yun. Yung may pagka cold pero malumanay kung mag salita. Doon sa mga taong gusto nitong kausap. Pero kapag di nito like, cold na nga ang sungit pa ng dating. Hayst bakit ba iniisip ko pa ang bwisit na yun. Hanggang dito ba naman ay su sundn pa niya ako?