Katulong Iniyot Ng Amo นิยาย & เรื่องราว

Lumapit si Ama sa akin at hinawakan ako sa aking balikat, may luhang tumutulo sa kanyang mata pero walang galit, walang paghihiganti, walang puot. “Saan mo siya nakita Anak? Sa Intramuros?” tanong ni Ama. Tumango na lang ako bilang tugon pero nakatanggap ako ng isang suntok sa mukha dahilan upang matumba ako. Agad namang pumagitan sa amin si Li Wei, “Maaaring napadpad lang dun si Palan-taw!” ipinagtanggol naman ako ng aking kaibigan.

“Kung kailangan niyo ho ng tulong o kung may problema, pwede niyo ho akong katukin sa kabilang pinto.” Tumango naman si Leo at nagpasalamat sa kabutihan ni Amber. Pagbalik niya sa kanyang bahay, isinabit niya ang parol sa gilid ng kanyang pinto. Saglit niya itong tinitigan habang kumikislap ang ilaw, tila bang binibigyang kulay ang madilim niyang mga araw.

"Ikaw 'yon, Amara." Bahagyang nagulat si Sandy nang may humablot sa kanya at sinalubong siya ng isang malakas na sampal. Bahagyang nagulat si Amando at Sander sa ginawa ni Dolores habang si Amara ay tuwang-tuwa sa napapanood niya.

Pinainom niya ito ng tubig na nilagay niya sa dalawang kamay niya, para madilaan ng nilalang na iyon. Tama ang hinala niya, na uuhaw ito. " Hindi kita pwedeng dalhin sa amin, baka maraming taong sasaktan ka at tsaka, alam kong mabigat ka buhatin, mag ingat ka ha." Sambit ni Amalia rito at tinanggal ang balabal at ibinalot sa lobo. Tinignan siya ng Lobo. " Mauuna na ako.." Paalam nito at mabilis na umalis.

inis na inis na sabi ni Amor. "Ma, wag na.. baka magalit pa siya at ipakulong kayo ng tuluyan!" awat ni Andrea, "hayaan niyo na si ate Izza, ang mahalaga, makiusap na lang kayo na wag niya kayong ipakulong."

Dapat nagpapasalamat ka dahil niligtas ka nila. "And I'm Lucio Amoux, the youngest." Tinitigan niya ako nang mabuti, kita ko ang kuryosidad sa mga mata niya. "What's your name?" Parehong pareho sila ni Rell, masiyahin at magaganda ang ngiti. Bigla akong nakaramdam ng lungkot.

May manipis na alampay na gawa sa pinong tela na nakapatong sa kanyang mga balikat, at isang maliit na gintong brotse na hugis sampaguita na nakatusok sa kanyang kwelyo—simbolo ng dangal, ganda, at mataas na katayuan sa lipunan. Ang lola ni Lucien. Halos hindi niya tinignan si Amara. Isang mabagal at mapanuring tingin mula ulo hanggang paa—malamig at malayo. Pagkatapos ay tumalikod siya at pinindot ang button nang hindi man lang bumabati. Tahimik na tumabi si Amara. Noon pa man ay bahagya na siyang natatakot sa babaeng ito.

"Lolo, Lola, Nanay, anong nangyayari? Handa na ba ang hapunan?" Ng makita siya, si Kennard ay tila nawala ang lahat ng katwiran. "Sino ang tinatawag mong Lolo at Lola? Huwag mo kaming tawaging ganyan! Ni hindi nga namin alam kung sino ang tunay mong ama. Umalis ka na dito!"

Pumikit ako, hinayaang lumutang ang kaluluwa ko kasabay ng hangin. At pagdilat ko, narinig kong muli ang malambot na boses ni Mom. "Punta tayo kina Lolo bukas, Jenny," sabi niya habang iniaabot ang isang baso ng gatas.

wika ng matanda sa akin "I am Amalia. Lionel's grandmother. But you can call me Lola Amalia." Hindi ko akalain na mauuwi kami sa ganitong sitwasyon. Imbes na makakuha ng gamot ni Mama, naupo muna kami sa isang bench sa lobby dahil ayaw pang paalisin ni Lola Amalia si Liovie. Masayang nagkukwento ang anak ko tungkol sa kaniyang mga drawing at sa "superhero daddy" niya, habang si Lola Amalia naman ay nakikinig nang mabuti, tawa nang tawa sa bawat kwento ng anak ko.