Keen In Tagalog Novels & Stories

Kabanata 20 "RENCE, this is letter A. Ang basa sa english ay ‘ey’ tapos sa Tagalog naman, ‘ah’. Naiintindihan mo ba si Mama?" Namimilog ang mga mata ni Rence habang nakatitig kay Ann. Pagkatapos ay binalik nito ang tingin sa librong hawak ni Ann bago ito kumamot sa ulo.

Samantalang ang pagkakanguso naman ng binata, umatras at naging pilit na ngiti kung saan mas angat ang isang sulok ng labi. “Final question na ba ‘yan? Tingin mo ba, magkaka-high blood pa ‘ko kung halos tumira na ‘ko sa gym? Lyle naman! Ang hina.” Doon unti-unting napalitan ang ngiwi ni Keegan ng isang ngiti. “Ako nga kamo ang nag-aalala sa ‘yo at puro ka kain ng matamis ‘pag nandito ka!”

Kaya inis ko siyang hinarap at sinagot "Wala kang pakialam du'n kuya! Gusto ko'to! Pag hindi ko naman kinaya babalik naman ako at sa kompanya natin mag trabaho. Pinangako ko na yan kay Dad! Please naman kuya? Intindihin mo naman ako? Kung ano yung gusto ko! Kahit ngayon lang talaga kuya please?" Inis na sambit ko sa kanya saka tumayo at umalis sa harap nilang dalawa at umakyat na'ko ng kwarto ko. Siguro dahil sa sobrang pagod at inis at nakatulog ako bigla nag hindi pa nakapagbihis. _________________

"Stupid! Stay away at doon ka sa pintuan para bantayan na walang ibang tao makakita sa ginagawa ko!" Naikuyom ni Bheng ang isang kamao at inamba sa nakatalikod na babae. Kung hindi lang kailangan niya ito pakisamahan ay nakatikim na ito ng salitang kahit aso ay hindi makain. "Ma'am, baka may mawalang gamit diyan at ako ang mapagbintangan."

I don't see them in your house? Nabaling ang tingin ko sa nagsalita at nakita ko ang kaibigan niya nakabihis mukhang aalis ito ngayon. "Geuui bumonim gwa dongsaeng-eun yeogi eopseul geoya, Keith KJ wa naneun geu halabeoji halmeonit jip-eseo dul-i jigeum salgo isseo— geudeureun Pilipin-e isseo—" putol ni Kim nang sawayin siya ng kaibigan niya.

sagot naman ng lalake. Kervin? Sino 'yun? Pumikit ako at pinilit inalala. Ah! Yung boyfriend ni Miaka! Hindi ba siya marunong kumatok kung may tao sa loob?! "Well, Kevin, hindi ka ba marunong kumatok? Kung hindi mo pa narerealized may tao dito!" "Whatever. Pagamit lang ng inidoro. Wag kang mag-alala hindi naman kita sisilipan, wala namang masisilip eh," tumawa pa siya, aba bastos 'to ah!

You can speak Korean? “Jom.” A little bit. “Ah, teka! Saglit! Balik tayo sa tanong mo. Anong sinabi mo? Kung retokado ako? Ako?” “Tanong lang naman—” Natigil ako nang bigla niyang hawakan ang parehas kong kamay at ilagay iyon sa magkabilang pisngi niya.

Walang ‘I think I saw you somewhere before? Wala as in Zero, hindi ko alam kung mas mabuti ba iyon na ganon or hindi, parang normal lang kasi ang lahat sa kaniya tapos ako ay kanina pa malalim ang iniisip, sana ay nakakasagot pa ako ng maayos sa interview. Sa wakas ay gumalaw na siya, narinig ko ang mahinang pag-click ng ballpen na ginawa niya.

Napalunok pa ako nang wala sa oras. "Even you hide the pain. Even you keeping it to yourself. I know what you feeling right now. Magkaparehas tayo ng napagdaan, pero magkaibang nangyari. Kaya kahit na iwasan mo ang mga katanungang ito, alam ko sa sarili mo na totoo ang mga ito. I'm here Rei, I'm here to trust, appreciate and love you for all of my life." Sinsero nitong saad sa mismong mukha ko.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”