Novel & Cerita Laban Lang Sa Buhay Quotes

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

“Aray naman dahan-dahan naman sa pag sabi ng kuripot! Hindi ba pwedeng nag titipid lang ang hirap po kasi ng buhay ngayon. Kaya need mag tipid, mariing sagot nito sa akin.” “Oo na dami mo pa sinasabi eh!! Ililibre naman kita. Sa susunod ha ako naman ang ilibre mo ng coffee.” "Oo ba! Basta kapag puti ng uwak at pag itim ng tagak! Natatawang wika nito sa akin.” Inirapan ko lang ito sa sinabi. “kailan pa kaya mag yayari yon!? Baka wala na ako sa mundo hindi pa umiitim ang tagak at pumuputi ang uwak. JUSKO bakit nagkaroon ako ng mga ganitong kaibigan!?”

Ganun lang kasi ako mahilig manood ng inspirational videos at gusto ko lang ishare sa inyo baka sakaling makatulong at may aral na matutunan. I really liked the message, kasi nga di ba lahat naman tayo ay dumadaan sa pagsubok? Sabi nga: Trials or problems are a twin of life. Habang nabubuhay tayo ay hindi na mawawala ang pagsubok sa buhay natin. Kung baga kakambal na talaga natin yan, pero sumagi bA minsan sa isip mo na what if ang pagsubok na yan ay blessing in disguise pala? Yon bang sinusubukan ang tatag mo dahil may blessing na kasunod na darating sayo, di ba?

"Wow! So, utang na loob ko pa pala sayo ang buhay ko ngayon?" "Bwisit ka talaga! Sana pala hinayaan na lang kitang mamatay!" Pareho silang nakakuyom ang kamaong nakikipagtagisan ng tingin sa isa't-isa. Parang nagpipigil lang silang masaktan ang isa't-isa. "Ah… kids—" "Ano?!" magkapanabay nilang tanong at humarap kay Lucas na hindi na natapos ang sasabihin.

Alam ko namang gustong-gusto talaga ako ni Lolo na idikit sa nag-iisang apo ng malapit niyang kaibigan. "I was bribe," ismid ko. "Since I already agreed sa kasal, you should live long." Nangibabaw ang halakhak ng matanda sa pasilyo. "I'll live long. Hihintayin ko pa ang magiging apo ko sa tuhod." I wanted to slap my forehead with what I said but I'll probably look crazy if I do kaya pinagsusuntok ko nalang sa sarili sa loob-loob ko.

Working for non-profit organization o pumasok na lang siyang maging madre din, though she found religious life too constricting. Isang malakas na hagikhik mula sa open field sa harap lang ng kung saan sila nag aayos ng mga laruan ang umagaw sa kanyang pansin. Mango ran as fast as her feet will take her habang habol-habol ito ng kalaro. Her twins — Their twins , pagtatama niya sa naisip, made all her decisions in life worth it.

“Ikaw din naman. Kahit nakakainis ka minsan.” “Basta tandaan mo, hon. Ang buhay, kahit gaano kabigat, dapat marunong ka pa ring tumawa.” “Paano kung ikaw ang dahilan ng bigat ng buhay ko?” biro ko. “Hala! Ako daw? Eh sino bang lagi mong hinahabol? Ako, di ba?” sagot niya, sabay turo sa sarili. Nagkatinginan kami, at sabay ulit kaming tumawa. Ganoon si Zian—kahit ang simpleng araw ay nagiging espesyal.

“Ang mahalaga pala, ay ang mga taong nag mamahal sa'yo.” Natikom ko ang bibig ko at napalunok. Pinipigilan kong lumandas ang mga luha ko ngunit umagos ito na parang isang talon na malakas ang agos ng tubig. “Tama nga ang tatay mo, apo.. That money can't buy happines. Siguro sasaya ka sa pera, ngunit daraan ang araw na nakaka-walang gana dahil hindi mo na maramdaman kung ano ang totoong buhay. Alam mo 'yong tipong marami kang pagkain, at kapag nanghingi silang lahat ay makakaramdam ka ng inis? Tapos kapag na sarili mo na lahat ng iyon, parang ang lungkot kase walang saya na nangyayari, walang tao na nag salo-salo,” aniya.

NapakaOA na, ah. "I love you too, baby. Ikaw lang sapat na. Hindi na 'ko hahanap pa ng iba. Habang buhay ay tayong dalawa. Kapag nagbreak pa tayo baka ikamatay ko na talaga," sagot naman nung lalaki. "Iyong huling nagsabi sa akin niyan, bakit hanggang ngayon buhay pa rin?" Parinig ko sa kanila. "Ano'ng sabi mo, Miss?" Baling sa akin ng babae.

“Lo, alam niyo namang hindi ganoon kadali ang gusto niyo. At isa pa, bakit naman kayo nagmamadali, balang araw mag-aasawa rin ako. Masyado pa akong busy sa pagpatakbo ng business natin.” “Kailan pa, pag hindi na ako humihinga? Nakung bata ka, gusto ko bago ako mawala sa mundo ay makita kong may pamilya kana, at nang mapanatag naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo.” “Lolo naman kung makapagsalita kayo parang may taning na ang buhay niyo. Sa nakikita ko malakas pa kayo sa kalabaw. Mahaba pa ang buhay niyo.”