Lahir Baru Novels & Stories

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang sakit ng panganganak ay naramdaman na ni Amarra ang kakaibang panghihina sa kanyang katawan. Ang lamig ay gumagapang mula sa kanyang mga paa paakyat sa kanyang dibdib, habang ang kanyang paghinga ay nagiging mabagal at mabigat. Nakapatong pa rin sa kanyang dibdib ang sanggol—ang munting si Luna—na kanina lamang ay unang umiyak sa mundo. Ngunit habang pinagmamasdan niya ang mukha ng kanyang anak, tila lumalabo ang kanyang paningin.

Huminga siya nang malalim bago bumaba. Sa loob, sinalubong siya ng amoy ng antiseptic at mahinang iyak ng mga sanggol. Mga unang iyak ng buhay. Mga simula. At doon niya naramdaman ang katotohanang kahit gaano ka kagaling magtago, may mga bunga ang bawat pagpili.

Because I know that I can't bring my treasures in my grave, I have change a lot since Sychie lighten up my world. "Primus its hurt....." Daing nito habang umiire. She's giving birth to our third child, "Ahhhhhhhhhhh" kasabay ng pag ire niya ang paglabas ng bata, umalingawngaw ang iyak ng sanggol sa loob ng silid. "Congratiulation.....its a girl."

(Zhia POV) Gawa ako ng bago para sa bagong buhay. Syempre with my baby na. Gawan na kita ng Account Baby at pag 18th Birthday mo yun regalo ko sayo. Update ko kung ano na mga nangyayari sayo araw-araw. Yun ang magsisilbing scrapbook mo. Ano pala ang ipapangalan namin sayo? Sa kakaisip ko nakatulog nga ako.

It was a fragrance that spoke of love, of hope, and of the incredible journey that had brought them to this moment. Their daughter, named Leizhi, was a testament to the power of love and the magic of new life. She had entered the world as a blank canvas, ready to be painted with the colors of her own dreams and aspirations. And as her parents held her close, they knew that they were ready to accompany her on every step of that beautiful life.

Iniipon ang lakas para sa isang huling push. May kirot na parang kidlat, tapos biglang may tunog. Isang malakas na iyak. Napapikit si Liana. Tumulo ang luha niya. Inilapit ng nurse ang sanggol. “Congratulations,” sabi ng doktor, banayad ang ngiti. “Anong ilalagay natin sa birth certificate?” “Father’s name?” Tumingin si Liana sa bata. Hinaplos ang pisngi nito.

Isang mahinang tunog—ngunit sapat upang hugutin ang lahat ng kaba sa dibdib ng bawat isa sa silid. Tila huminto ang oras. Isa, dalawa, tatlong segundo ng lubos na katahimikan… bago sumigaw ang midwife na nasa paanan. “Live birth! Male! 3.2 kilograms!” Parang biglang sumigla ang paligid. Mabilis na iniabot ng midwife ang sanggol kay Lucas, na may kasamang ngiti ng pagkaligtas.

"At madadagdagan pa" "Oo nga, ano? Nakapagpa-ultrasound ka na?" "Oo baby boy" "Wow congrats" ani ni Ria sabay yakap kay Leina "Thank you, oo ngapala, malapit na ang birthday ni Tintin, balak namin na bigyan siya ng party sa Jollibee gaya kina kambal" "Talaga? Naku, sorry ah, wala akong pang-ambag"

Mukhang excited nang lumabas ang baby niya sa mundo, mukhang excited na itong makita sila ng Papa nito. Sila din naman, excited na din silang makita ito, excited na nila itong mahawakan, mayakap at mahalikan. Kabuwanan na ni Laura. At ilang araw na lang ang hinihintay nila bago siya manganak. At sigurado siyang sobrang lapit na dahil kaninang umaga ay medyo kumikirot ang tiyan, akala nga niya ay manganganak na siya pero bigla din naman nawala ang kirot.

Nakaka-kilig, oo, pero higit sa lahat, ramdam ko ang malasakit niya hindi pilit, kundi natural. Ang bawat sipa at galaw ng baby ay parang mensahe sa amin, paalala na ang lahat ng paghihintay at sakit sa nakaraan ay nagbunga ng bagong pag-asa. Sa mga sandaling iyon, naiisip ko ang darating na yugto: ang pagtuturo kay Liam na maging kuya, ang pag-aalaga sa bagong baby, at ang mga simpleng araw na magkasama kami ni Caleb bilang pamilya.